قهرمان آتلون «در جایی که می‌خواهیم باشیم» پیش از فینال جام FAI مقابل شلبورن

فینال جام FAI زنان: آتلون تاون - شلبورن، استادیوم تالاگت، یکشنبه، ساعت 15:30 - زنده در TG4

بسیاری از گفتگوها در فینال جام FAI یکشنبه بر روی بدشانسی است که در همان روز بازی ایرلند مقابل اسرائیل در دبرسن برگزار شد. بازی دوم و همه چیز در اطراف آن، طبیعتا به اندازه کافی، بخش عمده ای از توجه ورزشی این هفته را به خود جلب کرده است.

تاریخ فینال دسامبر گذشته اعلام شد، قرعه کشی لیگ ملت ها، که اسرائیل را در گروه ایرلند قرار داد، تا فوریه انجام نشد، بنابراین این درگیری یک گاف نبود. با این حال، تصمیم برای تغییر فینال به سه هفته زودتر از سال گذشته، قبل از پایان رقابت های لیگ، مورد استقبال جهانی قرار نگرفت، این مناسبت معمولا پایان فصل را نشان می داد.

تصور این است که این کار به امید افزایش تماشاگران در تالاخت انجام شد، تعداد ناچیز 3600 نفری که برای بازی سال گذشته بین دو تیم که بار دیگر در روز یکشنبه به میدان خواهند رفت - آتلون تاون و شلبورن. کاملا مشخص نیست که چگونه سه هفته تفاوت زیادی ایجاد می کند.

با این حال، مدی گیبسون از آتلون در مورد همه چیز به اندازه کافی آرام است. او می‌گوید: «واقعا از حضور در فینال خوشحالم. اگر در روز کریسمس بود؟ او می خندد: "من حاضر می شدم."

"اما بله، در حالت ایده آل، فکر می کنم بیشتر ما دوست داریم که در پایان فصل باشد. لیگ 10 ماهه ای که شما بازی کردید به پایان رسید، باید جشن بگیرید، بنابراین کمی ناخوشایند است - به خصوص زمانی که شش روز بعد یک بازی بزرگ در لیگ مقابل گالوی داریم. اما ما بهترین تلاش خود را به کار می گیریم و سعی می کنیم نگران این چیزها نباشیم."

با این حال، حیف است که چشم‌های بیشتری به این بازی دوخته نشده‌اند، زیرا رقابت آتلون و شلبورن در چهار سال گذشته انفجاری بوده است. این چهارمین دیدار فینال جام آنها در پنج سال گذشته و پنجمین فینال متوالی آتلون خواهد بود. و برای دو فصل گذشته، شلبورن نایب قهرمان لیگ را پس از آتلون به پایان رسانده است. هفت سال پیش، آتلون حتی یک تیم زنان بزرگسال هم نداشت. از آن زمان به بعد، آنها به قدرت برتر در بازی ایرلند تبدیل شده اند - آنها در آستانه کسب سومین عنوان قهرمانی متوالی خود در لیگ هستند و به دنبال سومین جام FAI خود در چهار سال گذشته هستند.

گیبسون می‌گوید: «من فکر می‌کنم اکنون احترام متقابل بیشتری بین ما و شلبورن وجود دارد. در ابتدا، مطمئن نیستم که احترام زیادی در آنجا وجود داشته باشد، زیرا فکر نمی‌کنم آنها فکر می‌کردند که ما به اندازه خودمان شایسته پیروزی بودیم. اما ما اکنون این احترام را از جانب آنها و سایرین در لیگ داریم.

علیرغم از دست دادن یک سری از مدیران و بازیکنان کلیدی در چند فصل گذشته، آنها استانداردهای خود را حفظ کرده اند و با جذب زیرکانه شکاف ها را پر کرده اند. حداقل با انتصاب لیلی آگ، ملی پوش ایرلندی در ماه می، این اولین نقش سرمربی 32 ساله بود.

گیبسون می گوید: دانش او از فوتبال غیر واقعی است. او قبلا خیلی چیزها به ما یاد داده و در جنبه‌های تاکتیکی به ما کمک کرده است. ما قبلا به آن فکر هم نمی‌کردیم، فقط سخت کار کردیم و همه جا دویدیم.»

همه دخترها به خاطر موقعیتش و جایی که در فوتبال به او رسیده است بلافاصله به او احترام گذاشتند. تعدادی از دختران دوست دارند روزی به جایی برسند که او رفته است، بنابراین به او به عنوان یک بازیکن و یک شخص نگاه می کنند. در این سال‌ها مربیان زن زیادی در لیگ وجود نداشته است، به طوری که گیبسون قبلا تنها یک بار توسط یک زن مربی شده بود، آن هم در دوران دانشگاه مونموث در زادگاهش نیوجرسی.

"و قطعا داشتن یک زن در رختکن خوب است، زیرا آنها به نوعی درک می کنند که شما از چه چیزی رنج می برید و از کجا می آیید. آنها جنبه متفاوتی از چیزها را درک می کنند که شاید یک مدیر مرد ممکن است آن را درک نکند. بنابراین واقعا داشتن او به عنوان مدیر امسال ما بسیار خوب است."

چیزی که بهتر از این خواهد بود این است که دومین دوبل متوالی آنها در جام لیگ را تکمیل کنند. آنها 12 امتیاز از گالوی در لیگ فاصله دارند و سه بازی مانده به بازی دارند. اگر گالوی عصر شنبه نتواند وکسفورد را شکست دهد، آتلون بار دیگر به عنوان قهرمان به فینال خواهد رفت.

"این یک سفر شگفت انگیز برای ما بود، ما نمی توانستیم شادتر باشیم. ما درست در جایی هستیم که می خواهیم باشیم و دقیقا همان جایی که اهدافمان را برای سال تعیین کرده ایم. فرهنگ تیم بسیار رقابتی است. همه ما از باختن متنفریم. در تمرینات با هم بازی می کنیم و می توانیم همدیگر را بکشیم. بعضی اوقات بازی 11 بر 11 ما در تمرین سخت تر از بازی ما در آخر هفته است."

چهار سال از پیوستن گیبسون به آتلون می گذرد. از آن زمان سفری گذشته است. "فکر می‌کردم این فقط یک 6 ماه باشد، من فقط تا پایان فصل قرارداد داشتم. واقعا نمی‌دانستم آینده برای من چه خواهد بود، اما یادم می‌آید که فکر می‌کردم اگر هسته اصلی این گروه به هم بچسبد، می‌توانیم به دستاوردهای زیادی برسیم. دقیقا همین اتفاق افتاد و به همین دلیل ماندم."