«قو: پشت آینه» هولو یک کابوس تلویزیونی واقعیت را بازبینی می کند

روزهای اولیه تلویزیون واقعیت، غرب وحشی بود. افراد عادی در سراسر ایالات متحده برای تجربه هایی که هیچ نقطه مرجعی برای آن نداشتند ثبت نام کردند. از غروب‌ها در Survivor گرفته تا سوپرمدل‌های مشتاق در مدل برتر بعدی آمریکا، هزاران نفر برای اینکه بخشی از چیزی کاملا جدید باشند تست دادند. و در سال 2004، هزاران زن برای نمایش فاکس درخواست دادند که وعده تبدیل "جوجه اردک زشت" را به زیبایی های ساخته شده می داد. اسمش قو بود.

اکنون یک مستند جدید Hulu، The Swan: Behind the Mirror، به بررسی آنچه این نمایش با زنانی که آن را زندگی کرده‌اند، می‌پردازد. کارگردان ارین لی کار، که به عنوان یک بیننده نوجوان "از بیرون احساس زشتی می کرد" زمین نمایش را خریداری کرد تا زمانی که ترک ها شروع به نمایش کردند.

کار مستندهایی درباره بریتنی اسپیرز و جیپسی رز بلانچارد ساخته است، اما هیچکدام مانند این دی‌ام‌های اینستاگرام او را روشن نکردند.

او گفت: «این در مورد سلبریتی نبود. "این یک جورهایی زیر پوست نوجوانان معمولی مثل من فرو رفته و هرگز آنجا را ترک نکرده است. و آیا من پاسخ قطعی به این دلیل را می دانم؟ نه. حدس می زنم؟ آنقدر وحشی بود که باور کردن آن سخت است."

Swan تنها دو فصل دوام آورد، هر دو در سال 2004، اما زنانی که در آن شرکت کردند هنوز آن را احساس می کنند. بیش از سه ماه، شرکت کنندگان در حالی که تحت عمل جراحی زیبایی و رژیم های تناسب اندام قرار می گرفتند، از دوستان و خانواده جدا شدند. دگرگونی‌های برتر به یک مسابقه زیبایی رسید، جایی که یک زن تاج‌گذاری کرد.

کار این پیشنهاد را "بلیت طلایی ویلی ونکا" می نامد.

او گفت: «هر چیزی که در مورد شما احساس بدی داشته‌اید، ما شما را از شرایطتان، از خانواده‌تان، از شوهرتان، از هر کسی که تا به حال به شما نیاز داشته باشد، دور خواهیم کرد.» "این اولین بار در زندگی شما است که ما روی شما تمرکز می کنیم."

گرفتن؟ اکثر آنها نمی دانستند که در پایان چه چیزی در انتظار است.

کار می‌گوید: «احمقانه‌ترین چیزی که فهمیدم این بود که وقتی افراد را برای [The Swan] ثبت‌نام کردند، آن‌ها از مسابقه خبری نداشتند. "آنها نمی دانستند که قرار است با هم اتاقی خود رقابت کنند. بنابراین، "اوه، تو زندگی من را متحول می کنی، یک بلیط ویلی ونکا به من می دهی، شگفت انگیز، عالی. صبر کن، بخشی از آن بلیط این است که من باید با لباس زیرم که برایم انتخاب کردی در انظار عمومی حاضر شوم؟"

کار گفت: "تصور کن برنده شدی. همه را بردی، انجامش دادی." و سپس آنها می گویند، "اینجا جوایز شماست" و شما نمی توانید آنها را بپردازید، زیرا باید برای آن مالیات بپردازید."

قو از همان ابتدا قطبی می شد. گیلیان فلین، نویسنده Gone Girl، سپس برای اینترتینمنت ویکلی نوشت، آن را "ترکیبی زن‌ستیزانه از بداخلاقی‌های تلویزیونی: تجاری‌گرایی و انطباق. مانند لباس‌های باسن کوئیر آی و اتاق‌های هیجان‌انگیز [Trading] Spaces، سوان زنانی را بیرون می‌آورد که از قبل تایید شده‌اند، بسته‌های کوچک زیبایی ندارند، بسته‌های زیبایی ندارند. با این حال، این سریال به طور متوسط ​​9 میلیون بیننده در هر فصل داشت، عددی که هر برنامه ای امروزی آن را می کشد.

پس آیا تا به حال فمینیستی بوده است؟ کار گفت: پاسخ منفی است. اما ساخت این مستند به معنای محاسبه رفتار تماشاگران با زنان نیز بود.

او گفت: «در مورد اینکه چرا زنان شرکت کردند، قضاوت زیادی وجود داشت، و سپس همه ما به طور جمعی آنها را در مورد افشای آنها و اینکه آیا آنها کار را انجام دادند، قضاوت کردیم. "بنابراین موضوع در مورد فراموش کردن همه اینها بود، و سپس چگونه می توانم مستندی بسازم که فقط به همه کسانی که در تلویزیون مورد سوء استفاده قرار گرفته اند دوباره آسیب نرساند؟ این نازک ترین نخ برای بافتن است."

او افزود، آن زنان "برای اشتهای اینترنت برای از هم پاشیدن [مردم] به نوعی صبور بودند. و برای مدت طولانی با شرم، تحقیر و پشیمانی عظیم زندگی کردند."

فاکس فیلم The Swan را کنسل کرد، اما واقعا چیزی تغییر نکرد. از کارداشیان‌ها گرفته تا زنان خانه‌دار، کشیدن و کندن اشیاء در مقابل دوربین زنان محبوب‌تر از همیشه است. یک ستاره براوو که چهره خود را تغییر می‌دهد تا با همبازی‌هایش هماهنگی داشته باشد، تفاوت چندانی با زنان طبقه متوسطی که برای فیلم The Swan درخواست کرده‌اند تا استانداردهای زیبایی غیرمنطقی را که جامعه برای آن‌ها وضع کرده است را رعایت کنند، ندارد.

کار خودش را معاف نمی کند. او گفت: «نمی‌توانم تحمل کنم که به ریاکاری خودم اشاره نکنم. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که The Swan آن را ساخته است، به گونه‌ای که دوست داریم نسبت به آن خشم داشته باشیم و سپس از آن پیروی کنیم.»

او این نمایش را "پیشگویی از آنچه در آینده است" می نامد، با اشاره به اوزمپیک و "تکثیر جراحی پلاستیک، چهره های ما همه می خواهند یکسان به نظر برسند."

آیا از زمان The Swan چیزی یاد گرفته ایم؟ مطمئنا، اما ما لزوما آن را اعمال نکرده ایم. برای هر نمایشی مانند The Great British Baking Show که زنان را آنگونه که هستند تجلیل می کند، تعداد بی شماری دیگر آنها را در حد استانداردی غیرممکن قرار می دهند. و همانطور که بسیاری از زنان در پشت آینه می دانند، غلبه بر تأثیر مردسالاری آهسته و گاهی دردناک است.

این موضوع آخرین پرسش مصاحبه مستند کار را شگفت‌انگیزتر می‌کند. او از هر زن پرسید که آیا دوباره این کار را انجام خواهد داد.

کار می‌گوید: «من انتظار داشتم که همه با لحن‌های مختلف مانند «جهنم نه» باشند. و هر مصاحبه [ee] می‌گفت: «دوباره این کار را انجام خواهم داد».

او گفت: "آنها یکدیگر را پیدا کردند. آنها افرادی را پیدا کردند که تا پایان عمر به آنها کمک کنند." "برای یکی از اولین بارها در زندگی‌شان، آنها احساس خاص بودن و انتخاب می‌کردند، زیرا نلی [گالان، خالق سریال]، تهیه‌کننده‌ها، فاکس آن را در سرشان فرو برد. تو از بین 200000 زن انتخاب شدی. و چه چیزی منحصر به فرد رضایت بخش تر از احساس انتخاب است؟ این رویای آمریکایی است."