لئونور و برگزیدگان پرنسس آستوریاس از امید در برابر «زمانه تیره‌تر» دفاع می‌کنند

«And they saw nothing / No future at all / Yet I was free». ترجمه اسپانیایی این جمله چنین است: «آنها هیچ چیز، هیچ آینده ای ندیدند اما من آزاد بودم».در نوعی تمرین از شعر گفتاری انقلابی که آغازگر مسیر هنری او بود، شاعر پتی اسمیت با اجرای ترانه «Wing» روح حاکم بر سخنرانی‌های چهل و ششمین دوره جوایز پرنسس آستوریاس را به خوبی به تصویر کشید. در این ترانه، جایی که اسپانیایی که روز جمعه در تئاتر کمپوآمور اوویدو او را تجلیل کرده حضور دارد، با نگاهی طنزآمیز به برداشت غلطی پرداخته می‌شود که بر اساس آن انسان‌ها می‌توانند بدون یکدیگر دوام بیاورند و در عین حال بر آزادی فردی تاکید می‌شود.او تنها برنده مراسم نبود، هرچند بیش از همه از سوی حاضران تشویق شد؛ محبتی که این روزها در خیابان‌های اوویدو هم دیده می‌شود. دیگر برگزیدگان نیز در کنار دفاع از شخصیت فردی، بارها بر اهمیت جمع تاکید کردند، آن هم در آستانه ربع دوم قرن نامطمئنی که به عنوان گونه انسانی وارد آن می‌شویم.رئیس بنیاد پرنسس آستوریاس ترجیح داد مراسم اعطای جوایز را با نقل قولی از مریل استریپ، یکی از به یادماندنی‌ترین برندگان سال‌های اخیر که شور و شوقش هنگام احاطه شدن توسط نوازندگان گایتا از آستوریاس هنوز در خاطر مانده، آغاز کند. او این مراسم را «بازتاب صدای بسیاری از قهرمانان قرن بیستم و این قرن جوان خودمان» توصیف کرد.کریستینا کوچ توانست کلیشه‌های رایج درباره مهندسان را کنار بزند و با ایراد سخنرانی‌ای سنجیده و دقیق، که برای ارتباط فوری با سالن طراحی شده بود، چنین گفت: «اولین باری که در اسپانیا بودم، وسط خیابان بی‌پروا گریه کردم». انتخاب این فضانورد به عنوان برنده جایزه همبستگی، تلاشی بود برای یافتن همبستگی در «گونه‌ای که قادر است در کنار هم متحد شود» و به وسیله «جست‌وجوی محبت» به هم پیوند می‌خورد.تیموتی گارتن اش بریتانیایی که در خانواده‌ای بزرگ شده بود که یکی از اعضایش از هواداران سرسخت برکسیت بود، با اشاره به بریتانیا – نه یک بار، بلکه دو بار – به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قاره کهن، یکی از معدود تشویق‌های خودجوش سالن را برانگیخت.این اروپایی متعهد تنها به همین حرکت سیاسی بسنده نکرد. در دفاعی قاطع از آزادی‌هایی که از مسیر دانشگاه، روزنامه‌نگاری و حقوق به دست آمده است، گارتن اش به طور صریح از دیوان کیفری بین‌المللی نام برد؛ نهادی که از سوی دولت ترامپ بی‌هیچ پرده‌پوشی مورد حمله قرار گرفته و قضاتش از طرف آمریکا تحریم شده‌اند.برای آن که اگر هنوز هم اسپانیایی‌ای از ماجرا بی‌خبر مانده باشد، لئونور بوربون با سخنرانی خود در چهل و ششمین دوره جوایز پرنسس آستوریاس خواست انتقالش از ارتش به مقطع دانشگاهی علوم سیاسی را روشن کند؛ سخنرانی‌ای پر از اصطلاحات فنی دیپلماتیک («realpolitik») و اصطلاحات ریزِ سیاسی برای اهل سیاست، از جمله اشاره به گزارش دراگی، بانکدار محبوب محله اروپایی بروکسل.شاهزاده با اشاره به برنده جایزه ادبیات، جولین بارنز، گفت: «هیچ هوش مصنوعی نمی‌تواند احساسی را که آثار او برمی‌انگیزد بازآفرینی کند». بارنز دور سخنرانی‌ها را با ادای احترام به یکی از جهانی‌ترین نقاشان شبه‌جزیره ایبری آغاز کرد و گفت: «وقتی به ولاسکس نگاه می‌کنید درمی‌یابید که همه چیز پیشتر گفته شده است؛ بیشتر نویسندگان و هنرمندان در مقطعی از زندگی خود دریافت‌هایی به همان اندازه آموزنده داشته‌اند». روسالیا چند سال پیش این مضمون را بهتر خلاصه کرده بود: «همه چیز از پیش اختراع شده».فلیپه ششم در مورد هوش مصنوعی حتی صریح‌تر از دخترش سخن گفت. او گفت: «ما در جهانی زندگی می‌کنیم که هوش مصنوعی، به دلیل کارآمدی و بی‌واسطه بودنش، گاه از هوش انسانی قابل اعتمادتر به نظر می‌رسد. برگزیدگان ما این تصور را از هم می‌پاشند؛ دستاوردهای آنها که تا مغز استخوان زیسته و بر سرشان کار شده است نشان می‌دهد تنها با تلاش و پشتکار است که استعداد می‌تواند توان بالقوه خود را به واقعیت‌های ملموس و ماندگار تبدیل کند».پادشاه همچنین به انتخابات سراسری آینده اسپانیا اشاره کرد و گفت: «در جامعه‌ای بالغ مانند جامعه ما، تمرین دموکراسی نیز به زمان نیاز دارد. دموکراسی در انتخاباتی مانند آنچه به زودی برگزار خواهیم کرد خلاصه نمی‌شود؛ انتخاباتی که شهروندان در آن بار دیگر مسئولیتی بسیار والا برای تعیین جهت‌گیری سیاسی کشورمان بر دوش خواهند داشت».او پیامی خطاب به شهروندان و نمایندگان سیاسی‌شان فرستاد و گفت: «دموکراسی به تعهدی روزانه، مدنی و سختگیرانه نیاز دارد؛ به مراقبت از شکل‌ها و نهادهایش تا همچنان همزیستی ما را تضمین کند و در پرتو آن جست‌وجوی خیر مشترکی را روشن کند که به بهترین شکل ممکن به منافع مشروع همه شهروندان توجه کند و میان آنها تعادل برقرار کند».در بخش پایانی مراسم، وارث تاج و تخت ترجیح داد یکی از پر احساس‌ترین جملات برنده جایزه ارتباطات و علوم انسانی، یعنی استودیوی گیبلی که رئیس آن کنایچی یودا نمایندگی‌اش می‌کرد، را نقل کند. در یکی از فیلم‌های این استودیو، قهرمان داستان با نقل قولی از پل والری با شور اعلام می‌کند: «باد برخاسته است، باید تلاش کنیم زندگی کنیم». به نظر می‌رسد هم او و هم برگزیدگان در برداشت از روح دورانی که در پیش است و در امیدی که در برابر آن نشان می‌دهند، هم‌نظرند.