لئون بریجز یک بار دیگر صدای خود را تکان می دهد

خط اصلی فعالیت حرفه ای لئون بریجز در دهه گذشته صدای او بوده است. از آنجایی که تنور پیچ امین الدوله بریجز به طور طبیعی به روح اوایل دهه شصت می‌خورد، بریجز با اولین بازی خود در سال 2015 به عنوان «بازگشت به خانه» به عنوان یک سم کوک تجسم یافت. او از آن زمان ثابت کرده است که آوازهای روانش به همان اندازه گویا هستند، چه در حال بازی کردن با R&B معاصر (2018 واترمارک Good Thing) باشد، چه در مورد ایالت زادگاهش در تگزاس بر سرف راک سرد Khruangbin (2020 Texas Sun) و چه در مورد آواز خواندن در مورد Nintendo 64-20-2020 خود بخواند. "شهر پلنگ").

اما آخرین آلبوم بریجز - یک آلبوم مشترک با گروه سه گانه بریتانیایی Jungle - ممکن است جسورانه ترین وسیله ای باشد که تاکنون برای ساز خاص او ساخته شده است. بریجز در انتخاب همکاران همفکر مهارت دارد. مانند Khruangbin، Jungle نیز احیاگرانی هستند که علاقه‌مند به ترکیب صداها، سبک‌ها و بافت‌ها از مجموعه رکوردهای حفر جعبه خود هستند، که از Fela Kuti تا Bowie و bossa nova را شامل می‌شود.

اما برخلاف هر یک از ضبط‌های متمرکز و عمدتا آهنگ‌محور بریج تا این لحظه، Jungle پس‌زمینه‌ای از شیارهای گسترده و مناظر وسیع را برای او فراهم می‌کند تا از صدایش بیشتر به عنوان قلم مو استفاده کند تا یک وسیله داستان‌گویی.

در بهترین حالت، Happiness Anytime متوجه می‌شود که بریجز به‌عنوان یک خواننده دراز می‌کشد و به ریتم‌های خلسه‌مانندی که توسط تام مک‌فارلند، جاش لوید-واتسون و لیدیا کیتو از Jungle's Jungle ارائه می‌شود، تکیه می‌دهد. به "Illusion" مراجعه کنید، عدد بوسا نوا برای یک پیست رقص مناسب تر از تئاترهای نشسته بریج است که معمولا بازی می کند. همانطور که بریجز جملات «من اینجا در زمان حال هستم/یک قدم در یک زمان» را تکرار می‌کند، در حال کشف سایه‌ها و اشکال جدید در تن و لحن صدای خود است و کلمات پایانی هر خط را تا زمانی که بخشی از شیار شوند، دراز می‌کند.