لازم نیست برای دیدن زمین متفاوت به ماه بروید: ویکتور گلوور فضانورد آرتمیس دوم درباره آنچه واقعا مهم است

تنریف، جزایر قناری - تصور کنید که بیش از 250 میلیون مایل دورتر از خانه سفر کرده اید، ناپدید شدن زمین در پشت ماه و از دست دادن ارتباط با میلیاردها نفری که آن را خانه می نامند، تماشا کنید. دلت برای چه چیزی بیشتر تنگ می شود؟

برای فضانورد آرتمیس دوم، ویکتور گلاور، پاسخ یک مکان خاص، یک منظره آشنا یا حتی راحتی خانه نبود. این چیزی بسیار اساسی تر بود: ارتباط انسانی.

گلاور در جریان گفتگو با فضانورد سابق کریس هادفیلد در جشنواره استارموس هشتم در 18 اکتبر در تنریف، جزایر قناری، تجربه خارق‌العاده سفر به دور ماه و اینکه چگونه دور بودن از زمین باعث قدردانی مجدد او از مردمی که در آن زندگی می‌کنند را به تصویر کشید. گلاور می‌گوید: «بزرگ‌ترین دلیل برای رفتن به فضا، این نیست که قهرمان شوش‌باکلر باشید. "این برای انجام کاری است که تنها 651 نفر توانسته اند انجام دهند: دلتنگ زمین و دلتنگی برای زمینیان دیگر."

گلاور یکی از چهار فضانورد ناسا در ماموریت Artemis II بود که در 1 آوریل 2026 پرتاب شد و اولین سفر خدمه بشر به ماه از زمان آپولو 17 در سال 1972 بود. در کنار فضانوردان ناسا Reid Wiseman و Christina Koch، Hanadian Koch و Canadian Jersew Agency of the farsennautce. از هر انسان قبل از آنها

هنگامی که فضاپیمای Orion از سمت دور ماه عبور می کرد، خدمه Artemis II قبل از از دست دادن تماس رادیویی با سیاره ما، ناپدید شدن زمین در زیر افق ماه را تماشا کردند. حدود 40 دقیقه بعد، با بیرون آمدن فضاپیمای از پشت ماه، زمین دوباره نمایان شد.

فضاپیمای Orion ناسا ماه و زمین را در یک قاب در طول سفر فضایی خدمه Artemis II در ساعت 6:39 بعد از ظهر ثبت می کند. ET در روز ششم ماموریت. (اعتبار تصویر: ناسا) با این حال، برای گلاور، این تجربه بسیار بیشتر از منظره بود. او معتقد است که اگر همه افراد روی زمین این فرصت را داشته باشند که سفر مشابهی داشته باشند، با قدردانی مشابهی نسبت به آنچه پشت سر گذاشته‌اند، از آنجا می‌روند.

گلاور گفت: "من فکر می کنم همه ما چیزی را به زبان مادری خود می گوییم، به ابتدایی ترین روشی که می توانیم در مورد عشق، شادی، امید و الهام ارتباط برقرار کنیم."

اگرچه گلاور این سفر فوق‌العاده را با سه فضانورد دیگر به اشتراک گذاشت، اما این چهار نفر از بقیه انسان‌ها صدها هزار مایل فاصله داشتند.

و برای گلاور، این فاصله، تناقض عجیبی را به همراه داشت: هر چه او از انسانیت دورتر می‌رفت، بیشتر آرزوی ارتباط با آن را داشت.

گلاور گفت: "در نقطه قطع نهایی، این اشتیاق برای اتصال وجود دارد."

این تجربه به او دیدگاهی داد که او را به زندگی روزمره بازگرداند.

گلاور اعتراف کرد: «لحظه‌هایی وجود دارد که من با عجله در ترافیک می‌روم و می‌خواهم به جایی که می‌روم برسم، زیرا خودخواه هستم. "اما من مجبور نیستم آنجا بمانم."

در عوض، او به یاد می آورد که نگاه کردن به سیاره ای به قدری دور که هر کسی که تا به حال زندگی کرده است می تواند با دست او پوشیده شود چه حسی دارد.

او گفت: "کاش همه شما می توانستید احساس کنید که بازگشت به خانه پس از آن قطع ارتباط چگونه است."

ویکتور گلاور در استارموس هشتم صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد که تجربه قطع ارتباط کامل با همه روی زمین در طول آرتمیس دوم چه احساسی داشت. (اعتبار تصویر: Daisy Dobrijevic/Future) "اثر سطح دریا"

فضانوردان اغلب تجربه "اثر نمای کلی" را توصیف می کنند، یک تغییر عمیق در دیدگاه که می تواند از دیدن زمین از فضا حاصل شود. اما گلاور معتقد است که چیزی به همان اندازه قدرتمند در انتظار کشف شدن بسیار نزدیکتر به خانه است.

وقتی یکی از شرکت‌کنندگان استارموس هشتم از او پرسید که آیا مردم برای ایجاد حس مهربانی بیشتر نسبت به دیگران نیاز به انجام کارهای خارق‌العاده دارند، پاسخ او منفی بود.

گلوور مردم را تشویق کرد تا با دقت بیشتری به دنیای طبیعی اطراف خود نگاه کنند، خواه این به معنای راه رفتن در امتداد ساحل، تماشای اقیانوس باشد یا صرفا بررسی یک برگ که در برابر نور خورشید قرار گرفته است.

او توضیح داد که حتی چیزی به اندازه یک برگ معمولی قادر است نور خورشید را از طریق فتوسنتز به غذا تبدیل کند. و اگرچه علم می‌تواند توضیح دهد که چگونه این اتفاق می‌افتد، درک این فرآیند آن را کمتر قابل توجه نمی‌کند.

گلاور گفت: «ما باید انتخاب کنیم که تحت تأثیر این چیزها قرار بگیریم.

او نگران است که زندگی مدرن، با حواس‌پرتی‌های بی‌پایان فناوری، نادیده گرفتن چیزهای خارق‌العاده‌ای که در اطراف ما اتفاق می‌افتد را بسیار آسان کرده است.

او گفت: "آشنایی باعث تحقیر می شود. آیا این را شنیده اید؟ فکر می کنم بدتر از آن است. آشنایی باعث بی تفاوتی می شود."

«اثر سطح دریا» گلوور همه ما را تشویق می‌کند تا شگفتی‌های دنیای طبیعی را دوباره در اینجا روی زمین کشف کنیم. (اعتبار تصویر: FanPro از طریق Getty Images) گلوور برای این دیدگاه نامی دارد و امیدوار است که مردم بتوانند بدون سفر به فضا دوباره کشف کنند: اثر سطح دریا.

این در مورد یافتن همان حس شگفتی و ارتباطی است که فضانوردان در مدار تجربه می کنند، اما درست در اینجا روی زمین، جایی که بیشتر ما زندگی خود را در آن می گذرانیم. و در نهایت، گلاور معتقد است که بزرگترین شگفتی ماه، ستارگان یا حتی پیچیدگی باورنکردنی طبیعت نیست. این افرادی هستند که سیاره خود را با آنها شریک هستیم.

او گفت: "من فکر می کنم سخت ترین مکان برای دیدن این معجزه در بزرگترین معجزه واقعی جهان است: انسان های دیگر."

همه ما این را با نوزادان احساس می کنیم، اما وقتی به اندازه کافی بزرگ می شویم که بتوانیم نظرات خود را داشته باشیم، شروع به بحث و جدل با یکدیگر می کنیم.

گلوور امیدوار است که با صرف زمان برای قدردانی از جهان طبیعی، مردم نیز کمی مایل به قدردانی از یکدیگر شوند.

گلاور گفت: "این ماموریتی است که من می خواهم تا آخر عمر بخشی از آن باشم."