لاشخورهای استرالیایی فقط همه چیز را نمی خورند و دور می شوند. مثل بوفه به لاشه نزدیک می شوند

توسط نیرج میسوریا، توماس نیوسوم، گفتگو

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

وقتی دانشمندان در مورد لاشخورها صحبت می کنند، ممکن است تصور کنید حیوانی در حال بو کشیدن یا برخورد با لاشه، تا جایی که ممکن است غذا می خورد و دور می شود.

اما مانند همه غذاها، یک حیوان مرده انواع درشت مغذی‌ها - کربوهیدرات‌ها، لیپیدها (چربی‌ها) و پروتئین‌ها را در یک لاشه یا وعده غذایی نگه می‌دارد. همانطور که یک تخم مرغ سفیده با پروتئین بالا و زرده پرچرب دارد، لاشه ها نیز مشابه هستند.

لاشخورها معمولا به‌عنوان جاروبرقی‌هایی در نظر گرفته می‌شوند که هر چیزی را که در دسترس باشد می‌خورند، اما تحقیقات جدید ما که در Royal Society Open Science منتشر شده است، نشان می‌دهد که اینطور نیست. بنابراین، دینگوی گرسنه، عقاب دم گوه ای یا روباه قرمز ابتدا کدام قسمت از لاشه را می خورد؟

ما می‌دانیم که بسیاری از گونه‌ها - عمدتا گیاه‌خواران یا حیوانات در محیط آزمایشگاهی - غذاها را برای رسیدن به اهداف تغذیه‌ای خود انتخاب می‌کنند. میمون‌های عنکبوتی وحشی و اورانگوتان‌ها مانند بدن‌سازی‌هایی که هدفشان رسیدن به پروتئین است، غذاهایی را انتخاب می‌کنند که به آنها اجازه می‌دهد مصرف پروتئین ثابتی داشته باشند.

در حالی که هیچ دلیلی وجود ندارد که پدیده مشابهی در گوشتخواران وحشی وجود نداشته باشد، اما اطلاعات کمی در مورد انتخاب تغذیه گوشتخواران وجود دارد. این فقدان داده به دلیل چالش های لجستیکی در ردیابی آنها است زیرا آنها می توانند گریزان باشند و معمولا محدوده خانه های بزرگی دارند.

لاشخورها مدلی برای بررسی چگونگی تصمیم گیری حیوانات برای خوردن به دانشمندان ارائه می دهند. اگر قسمت‌های مختلف لاشه پاداش‌های تغذیه‌ای متفاوتی ارائه می‌دهد، پس‌کشیدن ممکن است کمتر شبیه خوردن باقیمانده غذا باشد و بیشتر شبیه انتخاب از یک بوفه باشد.

برای پی بردن به این موضوع، لاشه 40 کانگورو خاکستری شرقی را در کوه‌های آبی در نیو ساوت ولز در طول یک تابستان و یک زمستان با تله‌های دوربین که همه فعالیت‌ها را ضبط می‌کردند، زیر نظر گرفتیم. سه لاشخور رایج و مهم در این منطقه دینگو، عقاب دم گوه ای و روباه قرمز هستند. ما به اعضای بدن کانگوروهایی که از آنها تغذیه می کردند و مدت زمان تغذیه آنها در هر بار توجه کردیم.

زمانی که عقاب ها برای اولین بار به یک لاشه دست نخورده رسیدند، متوجه شدیم که آنها به طور مداوم از سر و شکم تغذیه می کنند، در حالی که دینگوها اغلب دم را هدف قرار می دهند. از سوی دیگر، روباه‌ها در انتخاب یک عضو بدن «مورد علاقه» پیشی گرفتند - دنگوها و عقاب‌ها به طور مداوم آنها را به منبع می‌کوبیدند و بنابراین روباه‌ها به تکه‌های بدنشان محدود می‌شدند.

این یافته کاملا شگفت‌انگیز نبود، زیرا دینگوها و عقاب‌ها به عنوان لاشخورهای راس طبقه‌بندی می‌شوند. این بدان معنی است که آنها گونه غالب در جوامع مربوطه خود هستند و اکوسیستم اطراف خود را ساختار می دهند. به عنوان لاشخورهای اوج، آنها خیلی سریع به مکان های لاشه می رسند و می توانند مقادیر زیادی زیست توده را به سرعت مصرف کنند. و از آنجا که آنها ابتدا وارد شدند و قطعات مورد علاقه خود را مصرف کردند، روباه ها انتخاب کمتری داشتند.

با در نظر گرفتن انتخاب هایی که لاشخورهای اوج ما انجام دادند، مشخص شد که آنها مناطق پر چربی را هدف قرار داده اند. کانگوروها عموما حیوانات لاغری هستند، اما چربی های غلیظ را در چند مکان کلیدی حمل می کنند - در اطراف پایه دم، اطراف اندام های داخلی و داخل مغز.

اما لاشه ها نیز با تجزیه شدن از نظر ترکیب تغییر می کنند. در حالی که مناطق پرچرب در اوایل مورد هدف قرار گرفتند، لاشخورها به مرور زمان ترجیحات خود را تغییر دادند. مهم‌تر از همه، عقاب‌ها تغذیه خود را به مناطق پر پروتئین‌تر، مانند اندام‌های عقبی عضلانی کانگورو تغییر دادند.

وقتی به اتفاقاتی که در فصول مختلف افتاده نگاه کردیم، متوجه چیز جالبی شدیم. هم دینگوها و هم عقاب ها در زمستان نسبت به تابستان تغذیه خود را از شکم افزایش دادند. شرایط خنک تر و فقدان غذای جایگزین ممکن است اهمیت چربی ها را در رژیم غذایی لاشخور افزایش دهد. این همچنین می تواند توضیح دهد که چرا زمانی که لاشخورها برای اولین بار لاشه ها را کشف کردند، چنین ترجیح زیادی برای مناطق غنی از چربی وجود داشت.

قبلا تصور می شد که حیوانات وحشی به دنبال غذا خوردن تا حد امکان برای کمترین میزان انرژی بودند. با این حال، اکنون می دانیم که آنها باید نیازهای مختلف تغذیه ای را متعادل کنند. این به هندسه تغذیه معروف است. این توضیح می دهد که چگونه حیوانات انتخاب می کنند که چه چیزی بخورند تا تعادل مناسبی از مواد مغذی مورد نیاز خود را بدست آورند. در اصل، آنها یک ردیاب داخلی دارند تا اطمینان حاصل شود که از یک ماده مغذی زیاد یا خیلی کم نمی خورند.

تحقیقات ما نشان می‌دهد که لاشخورها تصمیمات آگاهانه‌ای در مورد اینکه چه چیزی از لاشه بخورند می‌گیرند - به نظر می‌رسد آنها قبل از اینکه به قسمت‌های دیگر منتقل شوند، قسمت‌های غنی از چربی بدن را در اولویت قرار می‌دهند. اما در دسترس بودن چنین قطعاتی بستگی به این دارد که چه کسی اولین دسترسی را داشته باشد.

بنابراین دفعه بعد که کشتار جاده ای را دیدید، به یاد داشته باشید که احتمالا سایتی برای تعاملات پیچیده است، زیرا رفتگران برای رسیدن به قسمت مورد علاقه خود از بوفه رقابت می کنند.

Niraj Y. Meisuria و همکاران، سرها یا دم‌ها: تغذیه انتخابی قسمت‌های بدن توسط لاشخورها در میان گونه‌ها و فصل‌ها، انجمن سلطنتی علوم باز (2026). DOI: 10.1098/rsos.260461

اطلاعات مجله: Royal Society Open Science

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.