لباس های هالووین بچه ها قرار است بزرگترها را گیج کند

این نسخه‌ای از پنج‌شنبه‌های سفر در زمان است، سفری در آرشیو آتلانتیک برای ایجاد زمینه‌ای در زمان حال. اینجا ثبت نام کنید

هالووین گذشته، با ضربه ای به در پاسخ دادم تا جوانی را پیدا کنم که لباس توالت پوشیده بود. نه هر توالتی- توالت Skibidi، یک سر بی‌جسم که از توالت بیرون می‌آید و یک شرور از مینی‌سریال همنام یوتیوب درباره ارتشی از چنین موجوداتی است که زمین را فتح می‌کنند. من به وضوح متحیر شده بودم و یک سری سوال از او پرسیدم. آیا اسکیبیدی نام کوچک و توالت نام خانوادگی او بود؟ آیا او مردی بود که در توالت گیر کرده بود یا یک ارگانیسم جدید هیبریدی؟ به دوستانش نگاه کرد و خندید. در حین توزیع ایرهد لبخند ناجوری زدم.

وقتی من بچه بودم، هالووین یک بازیگر قابل تشخیص را داشت: دارث ویدرها، پری دریایی های کوچک و تعداد زیادی مرد عنکبوتی. اما الگوهای رفتاری اینترنت ناگزیر به لباس‌ها تبدیل شده‌اند. اکنون به ازای هر زامبی، یک جان پورک (خوک انسان‌واره‌ای در فلانل قرمز که مدام با تلفن شما تماس می‌گیرد)، یک بالرین کاپوچینا (کاپوچینویی که با توتو صورتی اجرا می‌کند) و یک تونگ تونگ تونگ ساهور نیز وجود دارد. (ساهور یک طبل کنتونگان دوپا با صورت انسان است که با چوب بیسبال تولید شده است. او همچنین ایتالیایی است.)

پوشیدن لباسی که با موفقیت بزرگسالان را گیج می کند، می تواند یک اقدام بی ضرر از شورش هالووین در روزی که به شرارت معروف است، تلقی شود. این تعطیلات مدت‌هاست که فرصتی برای بچه‌ها بوده است تا ذهنیت ما در مقابل آن‌ها را نسبت به بزرگسالان ابراز کنند. در سال 2012، امیلی چرتوف تاریخچه شوخی‌های هالووین را برای The Atlantic گردآوری کرد، و شرح داد که چگونه رفتارهای شیطنت آمیز زمانی چنان از کنترل خارج شد که در سال 1923، "کمیسیون پلیس اوماها راه حلی پیدا کرد: او 500 نفر از "بدترین پسران" شهر را به خدمت می گرفت تا به عنوان یک "پلیس" به عنوان یک "پلیس" خدمت کنند. ضرب و شتم.» به زودی به اندازه کافی

به گفته یک نویسنده ناشناس در نیویورک تایمز، "هر پسر در شهر" می خواست واجد شرایط باشد.

برای دهه‌ها، شهرها راه‌حل‌های خلاقانه‌ای را برای فرونشاندن اختلافات در شب یادگاران معرفی کردند. چرتوف خاطرنشان کرد: در سال 1938، کمیسر پلیس بوستون "جوایز حکاکی شده" را به "سه مدرسه در مناطقی که "کمترین خرابکاری" را در هالووین نشان دادند، اهدا کرد." او توضیح داد که پس از جنگ جهانی دوم، حیله‌بازی به‌عنوان یکی از موفق‌ترین مداخله‌ها برای جلوگیری از آشفتگی هالووین مطرح شد. همچنین باعث شد بسیاری از مردم از مرگ این تعطیلات ابراز تاسف کنند.

لوئیس فیلیپس هادسون در سال 1962 در این مجله نوشت: «کودکانی که به درب من می‌آیند، شبی را به یاد می‌آورند که شبی را به یاد می‌آورند که در آن حق شورش خود را به خاطر مقداری شکر در بسته‌بندی‌های گران قیمت فروختند».

با این حال، روح سرکش هالووین از بین نرفته بود. لباس‌ها میدان جنگ دیگری بین بچه‌ها و بزرگ‌سالان بود و آزادی ابراز وجود در مرکز این درگیری بود. Evelyn Goodenough Pitcher به نقل از یکی از مادران در شماره مارس 1963 آتلانتیک گفت: "در هالووین یک پسر نمی تواند هیچ چیز زنانه بپوشد. ایده رژ لب پدر را به وحشت می اندازد." شکاف نسلی در جشن الگوریتم امروزی شکل جدیدی به خود گرفته است. در سال 2024، کیت لیندسی علیه چنین لباس های طاقچه ای بحث کرد.

او در آتلانتیک نوشت: «تهاجم میم ها روح هالووین را تهدید می کند. "لباس ها برای مصرف من - یا هر مهمانی دیگر - در نظر گرفته نشده اند، آنها برای تلفن های ما هستند."

در واقع، در یک مهمانی هالووین که در بوشویک شرکت کردم، با شخصی برخورد کردم که لباس پدربزرگ را پوشیده بود و رنگ می خورد و فکر می کرد رنگ ماست است (شخصی واقعی که تصویرش تبدیل به میم شد). سال گذشته، عکس‌هایی از بزرگسالانی که در هالووین لباس‌های «شش هفت» پوشیده بودند، در فضای مجازی پخش شد و ناقوس مرگ را برای این میم به صدا درآورد. با این حال، کودکان همیشه برای الگوریتم عمل نمی کنند. شاید شادی واقعی هالووین آنها ناشی از خندیدن به یک بزرگسال گیج باشد که یک ظرف آب نبات در ایوان خود در دست دارد.

اگرچه شوخی‌ها از سنت‌های هالووین محو شده‌اند - «ترفند» تسلیم «معال» شده است، اما شورش‌های کمی باقی مانده است. بدخواهان اوایل قرن بیستم ممکن است از دیدن لشکرهای تونگ تونگ تونگ ساهورهای خندان که در خیابان ها پرسه می زنند، خرسند شده باشند، در حالی که والدین مبهوت از یکدیگر می پرسند: بچه شما چه لباسی می پوشد؟