لس آنجلس در آستانه آزمایش نوع جدیدی از سیاست مسکن است

نیتیا رامان شهردار منتخب لس آنجلس در یک مهمانی شب انتخابات، 3 نوامبر 2026. | سارا رینگویرتز/گروه رسانه نیوز/اخبار روزانه لس آنجلس از طریق گتی ایماژ

اداره کردن لس آنجلس بسیار سخت است، شهری که نسبت به شهری مانند نیویورک یا شیکاگو به شهردارش اختیارات مستقیم کمتری بر دولت می دهد. اما با این وجود، انجام کار بسیار بدتر از کارن باس دشوار است.

باس که در سال 2022 به عنوان شهردار لس آنجلس انتخاب شد، بر اساس وعده‌هایی مبنی بر حل بحران بی‌خانمانی و مسکن شهر (که واقعا بخشی از همان بحران اساسی است) کمپین انتخاباتی کرد. او سپس دوره خود را صرف تضعیف سیاست مسکن مقرون به صرفه دولت خود کرد و با تلاش‌های ایالت کالیفرنیا برای وادار کردن شهرها به تولید مسکن بیشتر مبارزه کرد. او پیشنهاد خود را برای انتخاب مجدد در این هفته به نیتیا رامان، عضو شورای شهر لس آنجلس، ستاره در حال ظهور و YIMBY برجسته ملی باخت.

لس آنجلس دارای بالاترین نسبت قیمت خانه به درآمد خانوار در میان شهرهای بزرگ آمریکا و دومین خانه کمتر برای هر بزرگسال در میان شهرهای بزرگ است. این شهر مانند بسیاری از نقاط دیگر کشور دارای بافتی بسیار حومه‌نشین و ماشین محور است – که همه اینها به نوعی زمینه اثبات این موضوع را ایجاد می‌کند که آیا شهرهای وسیع آمریکا می‌توانند راه خود را از کمبود مسکن نجات دهند یا خیر.

همه در رهبری سیاسی شهر به طور تصوری موافق هستند که لس آنجلس باید به خانه های بیشتری اجازه دهد تا تقاضا را برآورده کنند - تنها راه واقعی برای مقرون به صرفه ساختن مسکن - اما آشکارا همه آنها از نظم و انضباط سیاستی برخوردار نیستند.

رامان ممکن است متفاوت باشد. او طی چند سال گذشته با ویدیوهای اجتماعی سریع و مستقیم خود در محافل اصلاح مسکن طرفدارانی پیدا کرده است که توضیح می‌دهد چگونه کمبود مسکن در لس‌آنجلس باعث افزایش اجاره‌ها می‌شود و از سیاست‌های شهری که ساختن خانه‌های بیشتر را دشوار می‌کند، انتقاد می‌کند (شاید جای تعجب نباشد که او دوستان زیادی در هالیوود دارد).

رامان در مصاحبه ای در ماه جولای به من گفت: «به طور کلی در رسیدگی به عرضه مسکن در دولت [باس] یک فوریت وجود نداشته است. او گفت که چگونه می توان نیاز لس آنجلس به مسکن بیشتر را برآورده کرد، "سوالی است که شهر در واقع از آن رویگردان شده است."

حتی با توجه به شهرداری نسبتا ضعیف لس آنجلس، شکست های کارن باس در زمینه مسکن اغلب یک موضوع انتخابی سیاسی بود. همانطور که مارک نوویکوف از آتلانتیک می گوید: "به نظر می رسد باس از راه خود برای اعمال کمترین قدرت ممکن استفاده کرده است." جایی که او تمام تلاش خود را برای اعمال نفوذ خود انجام داد، اغلب برای جلوگیری از ساخت مسکن متراکم تر بود. برخی از انتخاب های گیج کننده سیاست مسکن او در دوران ریاست جمهوری عبارتند از:

چند روز پس از دوره ریاست‌جمهوری، باس اولین فرمان اجرایی خود را امضا کرد که به نام ED1 شناخته می‌شود تا توسعه مسکن را سریع‌تر دنبال کند که در آن 100 درصد آپارتمان‌ها مقرون به صرفه هستند. درخواست‌ها برای این پروژه‌ها به جای اینکه از طریق پروسه‌های صدور مجوز طاقت‌فرسا کشیده شوند، ظرف 60 روز تأیید می‌شوند. این ایده خوبی بود - و به نظر می رسید که کار می کند و به سرعت برنامه های توسعه دهنده را برای ساخت هزاران آپارتمان مقرون به صرفه جذب می کند. در واقع آنقدر خوب کار می‌کرد که واکنش شدید NIMBYهای آوازی را به دنبال داشت.

کمتر از شش ماه پس از امضای ED1، در ژوئن 2023، باس آن را تضعیف کرد تا پروژه‌های محله‌های تک‌خانواده - که سه چهارم زمین‌های مسکونی لس‌آنجلس را تشکیل می‌دهند - از روند تصویب سریع حذف کند. دولت او حتی سعی کرد آن محدودیت را به‌طور عطف به ماسبق برای توسعه‌هایی اعمال کند که قبلا برای ساخت و ساز در مناطق تک‌خانواده تحت ED1 اعمال شده بود، نمایشی خیره‌کننده از ناکارآمدی بوروکراتیک. بعدا یک قاضی حکم داد که این قانون کالیفرنیا را نقض می کند.

از آن زمان Bass محدودیت های بیشتری را به ED1 اضافه کرده است و یکی از ناظران آن را برای بسیاری از توسعه دهندگان به عنوان "عملکردی ناچیز" توصیف کرده است. به گفته کمپین او، باس منصفانه باشد، حتی پس از اینکه او آن را ضعیف کرد، این برنامه همچنان منجر به ساخت بیش از 7700 آپارتمان مقرون به صرفه در دست ساخت شده است.

باس با SB 79، یک قانون برجسته کالیفرنیا که در سال 2025 تصویب شد، مخالفت کرد و شهرها و حومه شهرها را ملزم به ساخت مسکن متراکم تر در نزدیکی ایستگاه های حمل و نقل کرد. صدور مجوز آپارتمان در نزدیکی حمل و نقل عمومی یکی از اساسی ترین اصول برنامه ریزی شهری معقول است. اما در لس آنجلس، به اندازه کافی بحث برانگیز بود که باس از فرماندار ایالت گاوین نیوسام خواست تا آن را وتو کند. باس پس از امضای SB 79 به قانون، با شورای شهر لس آنجلس همکاری کرد تا بسیاری از جاه‌طلبانه‌ترین منطقه‌بندی قانون را تا سال 2030 به تعویق بیندازند، در حالی که اجازه ساخت آپارتمان‌های کوچک‌تر در نزدیکی برخی از ایستگاه‌های حمل‌ونقل را داد.

پس از آتش سوزی های ویرانگر ژانویه 2025، برخی از صاحبان املاک که خانه هایشان در Palisades اقیانوس آرام سوخته بود، برای بازسازی تحت SB 9، یکی دیگر از قوانین مهم کالیفرنیا که اجازه می دهد زمین های تک خانواری به طور متوسط ​​تا چهار واحد مسکونی متراکم شوند، درخواست کردند. در پاسخ به واکنش برخی از همسایگان، بنا بر گزارش ها، باس به Newsom فشار آورد تا SB 9 را در مناطق آسیب دیده آتش محدود کند. او سپس برنامه های SB 9 را در بخش هایی از Palisades ممنوع کرد. (مطمئنا سؤالات مشروعی در مورد اینکه آیا بازسازی در چنین منطقه ای در معرض آتش سوزی اصلا ایده خوبی است وجود دارد.

اما باس هیچ تحلیلی در دسترس عموم ارائه نکرد که افزایش اندک تراکم مجاز توسط SB 9 خطر خاصی را ایجاد می کند، حتی زمانی که او برای تسریع در بازسازی خانه های تک خانواده تلاش می کرد.)

همه اینها به رهبری اشاره دارد که در مورد تغییر شرایطی که منجر به کمبود مسکن در لس آنجلس شد، جدی نیست، و شجاعت لازم برای مقابله با آنچه مسلما تعیین کننده ترین چالش سیاسی شهر است را ندارد.

رامان قول داده است که اساسا از این رویکرد فاصله بگیرد. این امر شهرداری او را به یک تجربه مهم برای بقیه کشور تبدیل خواهد کرد. حتی پیشرفت اندک در شهری مقاوم در برابر مسکن مانند لس آنجلس می‌تواند به گشودن راهی برای رویکردهای جدید مسکن در بسیاری از شهرهای دیگر که با بحران‌های مقرون‌به‌صرفه مواجه هستند، کمک کند.

این برای او آسان نخواهد بود - او با همان فشارهای سیاسی ضدساختمانی مواجه خواهد شد و باید یک رابطه همکاری با شورای شهر حفظ کند. وقتی با رامان در طول تابستان صحبت کردم، متوجه شدم که او به شدت در مورد موضوع افزایش تراکم به محله‌های تک‌خانواده قدم می‌زند. به دلیل وسواس منحصر به فرد آمریکایی ها در جدا نگه داشتن خانه های تک خانواده از سایر انواع توسعه، می تواند یک راه آهن سوم سیاسی واقعی در لس آنجلس و در سراسر کشور باشد. اما تحقیقات نشان داده است که شهر نمی تواند کمبود مسکن خود را بدون ساخت و ساز بیشتر در این محله ها جبران کند.

رامان، حداقل، یک متحد مهم در فرماندار تازه منتخب کالیفرنیا، خاویر بسرا، که همچنین یک YIMBY قوی است، خواهد داشت.

وابستگی رامان به سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (DSA) او را نمادی از تلفیقی می‌کند که در سیاست دمکراتیک، بین فراوانی طرف عرضه و پوپولیسم اقتصادی چپ‌گرا، در حال ظهور است. همچنین در سیاستمدارانی مانند زهران ممدانی و برخی از دموکرات‌های جوانی که در انتخابات این هفته در سراسر کشور پیروز شدند، مشهود است.

به نظر من این درست است.

فقط این نیست که Talarico (و همکاران) عناصر پوپولیسم چپ، پراگماتیسم فراوان و اعتدال فرهنگی را ترکیب می کند. همچنین این است که تعاریف "چپ" و "متوسط" در جریان هستند.

"چپ" را بگیرید. موضع فوق العاده Talarico در مورد انرژی، به عنوان مثال،… https://t.co/elbUP9vT11 — درک تامپسون (@DKThomp) 5 نوامبر 2026

از صحبت با رامان، من این احساس را دارم که او بیشتر با بخش YIMBY سیاست خود در خانه است تا بخش DSA. رابطه او با بخش لس آنجلس DSA تیره شده است (اگرچه نامزدی او را تایید کرد). اما تعهدات سوسیال دمکراتیک او نیز صادقانه است - به عنوان مثال، او یک قهرمان قوی در کنترل اجاره بها و حمایت از مستاجر در لس آنجلس بوده است و به شکل گیری قانون تثبیت اجاره بها قوی تری کمک کرده است که شهر سال گذشته تصویب کرد.

سنتزهای سیاسی جدیدی که در چپ آمریکا شکل می گیرد، هیجان انگیز و جذاب است. این که آیا سرانجام در بحران مسکن لس آنجلس - و کالیفرنیا و آمریکا - پیشرفت خواهد کرد، البته باید مورد آزمایش قرار گیرد. اما این یک نشانه خوشایند است که سیاست آمریکا نیازی به گرفتار شدن در همان ارتدوکس ها و شکست ها ندارد.