لس آنجلس در آستانه لحظه ممدانی خود است

نیتیا رامان، عضو شورای لس آنجلس، هم در یک نظرسنجی مهم جدید و هم در دو بازار پیش‌بینی، از شهردار کارن باس جلوتر است، و این سوالی را مطرح می‌کند که فراتر از کالیفرنیا است: آیا ائتلاف سیاسی که زهران ممدانی را به تالار شهر نیویورک برد، شروع به بازتولید خود در آن سوی کشور کرده است؟

یک نظرسنجی مؤسسه مطالعات دولتی دانشگاه کالیفرنیا برکلی، که توسط لس آنجلس تایمز حمایت شده است، رامان را 39 درصد در میان رای دهندگان احتمالی و باس را 28 درصد نشان می دهد، اگرچه 33 درصد قابل توجهی در این باره بلاتکلیف مانده اند. طبق نتایج رسمی، رامان در انتخابات مقدماتی ژوئن با 29 درصد به 34 درصد پشت سر باس به پایان رسید.

معامله گران متوجه این تغییر شده اند. از روز جمعه، Kalshi برای رامان تقریبا 57 درصد قیمت گذاری کرد تا در دور دوم 3 نوامبر برنده شود، در مقابل 42 درصد برای Bass، در حالی که Polymarket رامان را حدود 58 درصد اعلام کرد. با این حال، برای روشن بودن، بازارهای پیش‌بینی آنچه را که معامله‌گران مایل به شرط‌بندی هستند به جای آنچه رای‌دهندگان لزوما انجام خواهند داد، اندازه‌گیری می‌کنند، و در شرایطی که یک سوم رأی‌دهندگان احتمالی تصمیم نگرفته‌اند، رقابت همچنان بی‌ثبات باقی می‌ماند.

با این حال، ظهور رامان، لس آنجلس را به آزمونی خوب تبدیل می کند که چگونه ممدانی سیاست شهری را در سراسر آمریکا تغییر داد.

پیشرفت ممدانی در نیویورک، پیروزی سوسیالیسم دموکراتیک بود. با این حال، کمپین او آن سیاست را حول یک موضوع به شدت عملی سازماندهی کرد: هزینه زندگی. او با اجاره بهای ثابت برای مستاجرانی که اجاره آنها را تثبیت کرده بودند، اتوبوسهای بدون کرایه، مراقبت از کودکان جهانی و فروشگاههای مواد غذایی متعلق به شهر کار می کرد. پیروزی اولیه او در حزب دموکرات در سال 2025 به شدت توسط رای دهندگان جوان و طبقه متوسط، اجاره نشینان و ائتلافی که بر برخی از تقسیمات سیاسی سنتی نیویورک تأثیر گذاشت، به دست آمد.

رامان در زمینی می دود که با ممدانی هم قافیه است بدون اینکه برنامه او را کپی کند. کمپین او مقرون به صرفه بودن را در مرکز قرار می دهد و وعده مسکن بیشتر، حمایت های قوی تر برای اجاره کنندگان و حکومت شهری را می دهد که در خدمات اولیه بهتر کار می کند. او همچنین یکی از اعضای سوسیالیست دموکرات آمریکا است و DSA-LA در این ماه پس از رای بیش از 60 درصد از اعضای شرکت کننده به این کار، از او حمایت کرد.

جان مولنکوپف، استاد برجسته مرکز فارغ التحصیلان CUNY و کارشناس سیاست شهری، به نیوزویک گفت که موفقیت ممدانی نارضایتی از سیاست تأسیسی را با تغییرات در رای دهندگان، از جمله مهاجرت و "ظهور نسل جدیدی از کارگران دانشمند که با چشم انداز شغلی نامشخص روبرو هستند، ترکیب کرد."

او گفت: «این ترکیب منحصر به فرد نیویورک نیست. "این به بسیاری از بازارهای قوی دیگر، شهرهای "بدون اکثریت" مانند لس آنجلس گسترش می یابد.

این ممکن است راه مفیدتری برای درک یک "لحظه ممدانی" لس آنجلس باشد. شاید موضوع این نیست که رای دهندگان به طور ناگهانی یک برچسب ایدئولوژیک را در آغوش می گیرند، بلکه درباره شهرهای گران قیمت و متنوعی باشد که ائتلاف های سیاسی مشابهی را پیرامون مقرون به صرفه بودن و نارضایتی از رهبری مستقر ایجاد می کنند.

مولنکوپف استدلال می‌کند که چنین شهرهایی به نامزدهایی که می‌توانند ائتلاف‌هایی را در آن خطوط تشکیل دهند، پاداش می‌دهند. ممدانی در انجام این کار مؤثر بود و ما شاهد آن در انتخاب او هستیم. اینکه رامان بتواند آن شاهکار را بازتولید کند یا نه هنوز یک سوال است.

این قیاس زمانی ضعیف تر می شود که مبارزات انتخاباتی جای خود را به حکومت می دهد.

مولنکوپف به تفاوت های جمعیتی قابل توجهی از جمله جمعیت بزرگتر سیاه پوست نیویورک و ترکیب نژادی متفاوت سفیدپوست اشاره می کند. مهمتر ممکن است شکاف نهادی باشد.

مولنکوپف گفت: «نیویورک بسیار سیاسی و حزبی‌تر است، با سرانه‌ی بودجه شهری بزرگ‌تر، در مقایسه با دولت کمتر حزبی و لاغرتر در لس‌آنجلس».

با این حال، به خاطر داشته باشید که شهرها مسئولیت ها را متفاوت تقسیم می کنند، که ممکن است بر «ممدانی بودن» بالقوه لس آنجلس نیز تأثیر بگذارد.

شهردار لس آنجلس منطقه مدرسه آن را کنترل نمی کند. شورای آموزش منتخب LAUSD مدارس دولتی را کنترل و مدیریت می کند و خود باس اذعان کرده است که شهرداری «هیچ صلاحیتی بر ناحیه مدرسه ندارد». بی خانمانی از بوروکراسی های شهری و شهرستانی نیز عبور می کند. شهرستان لس آنجلس امسال یک اداره خدمات و مسکن برای بی خانمان ها ایجاد کرد تا مسکن، بهداشت و خدمات اجتماعی را در سراسر این شهرستان و 88 شهر آن هماهنگ کند.

Mollenkopf تمایز را به وضوح بیان کرد. "خدمات اجتماعی در لس آنجلس عمدتا توسط شهرستان اداره می شود، نه شهر. شهردار لس آنجلس سیستم مدارس دولتی را مانند شهردار نیویورک کنترل نمی کند. اما استفاده از زمین و پلیس در هر دو شهر وظایف شهرداری است."

این امر باعث می شود مسکن، بی خانمانی و استفاده از زمین به عنوان برخی از واضح ترین عرصه هایی باشد که در آن یک دولت رامان می تواند تلاش کند تا تغییر انتخاباتی را به سیاست تبدیل کند.

همچنین یک مورد قوی علیه خواندن بیش از حد معنای ملی در موج رامان وجود دارد. باس با مسئولیت های سیاسی جدی خودش وارد هفته های آخر می شود. نظرسنجی برکلی نشان داد که 63 درصد از رای دهندگان احتمالی به او نظر نامطلوب داشتند، در حالی که 40 درصد نظر مثبت رامان و 39 درصد منفی بود. کمپین باس استدلال کرده است که این نظرسنجی یک نظرسنجی در رقابتی سیال است و بسیاری از رای دهندگان سابق اسپنسر پرت هنوز بلاتکلیف هستند.

باس همچنین می تواند به جای اینکه صرفا یک تضاد ایدئولوژیک باشد به یک رکورد حاکم اشاره کند. دولت او این هفته گفت که بیش از 10000 واحد مسکونی ارزان قیمت در دوران تصدی وی تکمیل شده است، در حالی که کمپین او بر کاهش بی خانمانی، ساخت و ساز مسکن و امنیت عمومی تاکید دارد.

Mollenkopf دلیل دیگری برای احتیاط ارائه می دهد. او گفت: «نیروهایی که ممدانی به پیش رانده است در بسیاری از شهرهای دیگر وجود دارند، اما تعداد کمی از آنها نامزدهایی دارند که به اندازه ممدانی در ارتباطات سیاسی استعداد استثنایی دارند.

این ممکن است اهمیت واقعی ظهور رامان باشد. آزمون این نیست که آیا لس آنجلس می‌تواند ممدانی دیگری تولید کند یا خیر، بلکه این است که آیا شرایط سیاسی که او را به وجود آورده می‌تواند بدون او دوام بیاورد: تنبیه هزینه‌های مسکن، مستأجران ناامید، رای‌دهندگان جوان‌تر که از وعده‌های قدیمی محروم شده‌اند و رأی‌دهندگانی که به طور فزاینده‌ای مایل به قمار با نامزدهای خارج از تشکیلات شهری هستند. اگر رامان پیروز شود، پیام بسیار فراتر از لس آنجلس خواهد رفت و لحظه ممدانی ممکن است به هیچ وجه متعلق به ممدانی نباشد.