لفاظی‌های مضحک و کلیشه‌های پیش پا افتاده درباره بی‌طرفی، بحث‌های سه گانه را برانگیخته است.

دولت هفته گذشته مرحله دوم قانون را برای از بین بردن سیاست بحث برانگیز قفل سه گانه، در برابر مخالفت شدید در دیل، تحت فشار قرار داد. از Sinn Féin گرفته تا People Before Profit، مقاومت غیرمعمول متحدی در برابر این حرکت وجود دارد.

دولت معتقد است که لغو مکانیسمی که تعیین می کند چگونه و چه زمانی نیروهای دفاعی ایرلند می توانند در ماموریت های حافظ صلح مستقر شوند، حاکمیت ایرلند را تقویت می کند. اما منتقدان، از جمله رئیس جمهور کاترین کانولی و رئیس جمهور سابق مایکل دی هیگینز، هشدار داده اند که انجام این کار بی طرفی نظامی ما را تضعیف می کند. آیا پایان دادن به قفل سه گانه صرفا راهی برای افزایش ظرفیت ایرلند برای انجام حفظ صلح است یا این یک تغییر جهت گیری اساسی در موقعیت جهانی ما است؟

مکانیسم قفل سه گانه اساسا به عنوان یک نرده محافظ عمل می کند که حکم می کند بیش از 12 سرباز ایرلندی را نمی توان به ماموریت های فعال خارج از کشور اعزام کرد مگر اینکه تصمیمی از طرف دولت، تأیید دیل و دستور سازمان ملل برای انجام این کار وجود داشته باشد. با توجه به شکاف کنونی در شورای امنیت بین پنج عضو دائمی (P5) (چین، فرانسه، فدراسیون روسیه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا)، سازمان ملل از سال 2011 تاکنون هیچ گونه مأموریت حافظ صلح جدیدی را مجاز نکرده است.

دولت استدلال می‌کند که استقرار نیروهای ایرلندی اساسا مشمول وتوی P5 است، که اختیارات ما را بر نیروهای خودمان کاهش می‌دهد – و برای احراز مجدد حاکمیت کامل بر نیروهای دفاعی، نیاز به تصویب شورای امنیت باید لغو شود.

دولت به قصد تصویب این لایحه قبل از کریسمس، هفته گذشته بحث را به چهار ساعت محدود کرد که فقط باعث تشدید تنش‌ها پیرامون این موضوع شد.

با توجه به اینکه برخی از اعضای گروه 5، به ویژه روسیه و ایالات متحده، اصول اصلی منشور سازمان ملل و قوانین بین‌المللی را در اوکراین و ایران به آسانی نقض کرده‌اند، نمایندگان دولت معتقدند که بهترین راه برای حفظ سازمان ملل این است که توانایی خود را برای اجرای صلح‌بانی افزایش دهیم، بدون اینکه این اعضا در مورد نحوه انجام این کار اظهار نظر کنند. اما احزاب اپوزیسیون و فعالان صلح، قفل سه گانه را تضمینی حیاتی برای بی طرفی ایرلند می دانند.

کانلی استدلال کرده است که حذف آن یک تغییر اساسی است که خطر قرار دادن نیروهای ایرلندی در جنگ های خارجی یا اتحادهای نظامی را به همراه دارد و اساسا بی طرفی ما را خدشه دار می کند.

Taoiseach نظرات "ناعادلانه" مایکل دی هیگینز در مورد قفل سه گانه نظامی را رد می کند

از قضا، بحث بی طرفی با لفاظی های خود دولت مبنی بر "بی طرفی نظامی، اما نه از نظر سیاسی بی طرف" - اخیرا در مورد مسائلی مانند جنگ در اوکراین یا غزه، تیره شده است. واکنش عاطفی نسبت به مسئله بی طرفی، که به طور گسترده به عنوان یکی از ارکان اساسی هویت ایرلندی و یکی از اصول اصلی سیاست خارجی ما تلقی می شود، به پیچیدگی بیشتر کل این موضوع افزوده است.

دولت به عنوان بخشی از ریاست ایرلند در اتحادیه اروپا در سال جاری، به شدت بر هویت «میانگزار صادق» خود تکیه کرده است، اما لفاظی در مورد میراث پرافتخار حفظ صلح، تاریخ ضد استعماری و همدلی بشردوستانه جمعی ما در حال تبدیل شدن به پیش پا افتاده و صراحتا خسته شده است. با پیچیده کردن سیاست خارجی خود در بی‌طرفی نظامی، دولت‌های متوالی مدت‌ها به دنبال این بودند که کیک ما را بخورند و آن را بخورند، و اصل بی‌طرفی را در مرکز موضع خود حتی در مورد مسائل سیاسی غیرمرتبط قرار داده‌اند.

این رویکرد به سردرگمی و حیرت فعلی دامن می‌زند و اطمینان می‌دهد که قفل سه‌گانه به طور مداوم و کاذب با موضوع بی‌طرفی مخلوط می‌شود. اظهارات وزیر امور خارجه و دفاع هلن مک انتی در مورد جدایی این موضوعات ناگزیر به گوش می رسد زیرا درک نقش جهانی ایرلند بر بی طرفی ما از زمان وقوع جنگ جهانی دوم در سال 1939 استوار شده است.

اگر دولت می خواهد رای دهندگان و اپوزیسیون را متقاعد کند که برچیدن قفل سه گانه، حاکمیت ایرلند را تقویت می کند، باید کتاب بازی را که دهه ها سیاست خارجی ایرلند را هدایت کرده است، پاره کند.

لایحه قفل سه گانه در میان خشم مخالفان رای دیل را تصویب کرد

نگاهی دقیق تر به حذف قفل سه گانه در چارچوب جهت گیری مجدد گسترده تر سیاست خارجی ایرلند که به تدریج و بی سر و صدا در حال انجام است، دیدگاه متفاوتی را ارائه می دهد.

برای یک چیز، نیروهای حافظ صلح ایرلندی نقش های مختلفی را ایفا کرده اند، نه تنها در ماموریت های کلاسیک حفظ صلح مانند لبنان، بلکه در ماموریت ناتو در کوزوو و عملیات نظامی اتحادیه اروپا در بوسنی و مدیترانه. سربازان ایرلندی در حال حاضر در مأموریت های دفاعی با مأموریت های مختلف، نه فقط ماموریت های حافظ صلح، مشارکت نظامی دارند. این امر نشان می‌دهد که ایرلند در حال حاضر نقشی نظامی، فراتر از چارچوب سازمان ملل، هر چند به صورت محدود، ایفا می‌کند. این یک پیشرفت اخیر نیست.

ما به یک روایت جدید در مورد نقش ایرلند نیاز داریم. ما از نظر نظامی بی طرف بوده و هستیم، اما این چه معنایی برای حضور فزاینده ما در نظام بین الملل دارد؟

مانیفست های اخیر خانه Iveagh نیز به تدریج نشان دهنده افزایش تعامل با سازمان های بین المللی است. فقط دو هفته پیش، دولت سرمایه سیاسی حاصل از عضویت غیردائم شورای امنیت سازمان ملل متحد در سال‌های 2020-2022 را به حداکثر رساند تا کمپین موفقیت آمیزی برای پیوستن به شورای حقوق بشر سازمان ملل آغاز کند. دولت به این دستاورد اشاره کرده است که نشان می دهد چگونه ایرلند از سازمان ملل دفاع می کند.

با توجه به مداخلات شدید در دیوان بین المللی دادگستری در لاهه به عنوان بخشی از پرونده نسل کشی اسرائیل توسط آفریقای جنوبی و پرونده سرزمین های اشغالی که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تعیین شده است، سابقه ایرلند در دفاع از حقوق بشر به عنوان بخش اصلی سیاست خارجی ما به طور فزاینده ای مشهود است.

در همین حال، انتخاب وزیر سابق دارایی پاسکال دونوهه به عنوان مدیر عامل بانک جهانی - ابزار اصلی توسعه اجتماعی و اقتصادی جهانی، افزایش اخیر کمک های توسعه ما در خارج از کشور و فشار دیپلماتیک مداوم برای نصب فیل هوگان، کمیسر سابق تجارت اتحادیه اروپا، به عنوان مدیرکل سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد، همه نشان دهنده مشارکت عمیق است. با این حال، دولت موضع روشنی در مورد اصلاحات سازمان ملل اتخاذ نکرده و چیزی در مورد مناسب ساختن این سازمان برای مقاصد نگفته است.

ما به یک روایت جدید در مورد نقش ایرلند نیاز داریم. ما از نظر نظامی بی طرف بوده و هستیم، اما این چه معنایی برای حضور فزاینده ما در نظام بین الملل دارد؟ اگر هدف تقویت حاکمیت خود است که به سختی مبارزه کرده ایم، ما نیاز به یک خط روشن در مورد آنچه ما داریم داریم.

هلن مک انتی می گوید که ویرانی جنوب لبنان نشان می دهد که چرا نیروهای حافظ صلح باید باقی بمانند

قدرت مخالفت با حذف قفل سه گانه نه چندان بازتاب یک تهدید واقعی برای بی طرفی ما، بلکه محصول شکست مداوم ارتباط است. اگر می‌خواهیم با نقش ایرلند در داخل یا خارج از کشور به چیزی برسیم، حاکمیت باید به معنای عاملیت باشد - نه کلیشه‌های دنج که سردرگمی کنونی را تغذیه می‌کنند.

آلانا اومالی استاد مدیریت جهانی و ثروت در دانشگاه اراسموس روتردام است