لمور از ترفند خواننده اپرا برای پخش آهنگ های جنگلی استفاده می کند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

هنگامی که یک خواننده اپرا نت بالایی را می زند، اغلب با دهان باز می مانند. اکنون، محققان دانشگاه وارویک دریافته‌اند که ایندری، تنها لمور آوازخوان شناخته‌شده در جهان، به نظر می‌رسد از تکنیک آوازی بسیار مشابهی برای زدن نت‌های بلند استفاده می‌کند.

مطالعه جدید که در PLOS Computational Biology منتشر شده است، اولین شواهد مستقیمی را ارائه می دهد که نشان می دهد ایندری های وحشی (Indri indri) دهانه دهان خود را با فرکانس آهنگ های خود هماهنگ می کنند. به طور خلاصه، هر چه صدای آهنگ بالاتر باشد، ایندری ها دهان خود را برای خواندن آن بازتر می کنند.

ایندری‌ها که فقط در جنگل‌های بارانی ماداگاسکار یافت می‌شوند، آهنگ‌های پیچیده و دلهره‌آوری را تولید می‌کنند که در فواصل بسیار زیادی پخش می‌شوند، پیوندهای درون گروه‌های اجتماعی خود را تقویت می‌کنند و به گروه‌های همسایه هشدار می‌دهند که فاصله خود را حفظ کنند.

خوانندگان انسانی آموزش می بینند که دهان خود را با بالا رفتن صدا گشاد کنند و فرکانس های تشدید دستگاه صوتی را با هارمونیک های صدا هماهنگ کنند و صدا را تقویت کنند. این فرآیند، که به عنوان تنظیم فرمانت شناخته می شود، ممکن است هدف مشابهی را برای indri انجام دهد. برای حیوانی که از طریق جنگل های انبوه ارتباط برقرار می کند، می تواند بین آهنگی که حمل می کند و آهنگی که ندارد تفاوت ایجاد کند.

دکتر کیارا دی گرگوریو، نویسنده مسئول و پژوهشگر افتخاری در دانشگاه وارویک، گفت: «هر بار که صدای آهنگ ایندری بالا می‌رفت، می‌توانستیم دهان آن را فریم به فریم بازتر ببینیم. "این نوعی هماهنگی دقیق بین صدا و بدن است که ما معمولا با خوانندگان انسانی آموزش دیده مرتبط می کنیم، نه با یک لمور که از سایه بان جنگل می خواند."

تیم تحقیقاتی 83 فیلم ضبط شده از 19 ایندریس وحشی را تجزیه و تحلیل کرد که صدای میدانی را با فناوری ردیابی حرکت بدون نشانگر ترکیب کرد. آنها موقعیت های لب بالا و پایین را فریم به فریم ردیابی کردند و تغییرات باز شدن دهان را با تغییرات فرکانس صوتی مقایسه کردند و دریافتند که ایندری ها دهان خود را بازتر می کنند تا صداهای با صدای بلندتر را در جنگل پخش کنند.

دکتر فیلیپو کاروگاتی، نویسنده اول از دانشگاه تورین، گفت: «به‌کارگیری تخمین پوز بدون نشانگر در فیلم‌های ثبت‌شده در طبیعت به ما این امکان را داد که نه تنها به صداهایی که ایندریس تولید می‌کنند، بلکه به حرکات فیزیکی پشت آن‌ها نگاه کنیم». "این به ما اجازه می دهد تا نحوه حرکت صورت و دهان را در حالی که یک حیوان در حال آواز خواندن است، تقریبا فریم به فریم مطالعه کنیم، و این حرکات را مستقیما به تغییرات زیر و بمی وصل کنیم. این چیزی است که شما به سادگی با گوش دادن به صدا به تنهایی نمی توانید آن را ثبت کنید."

انسان و ایندریس آخرین بار حدود 74 میلیون سال پیش یک نیای مشترک داشتند، به این معنی که شباهت های تولید آواز بین این دو گونه احتمالا نتیجه تکامل همگرا است که به طور مستقل در طول زمان عمیق تکاملی به یک راه حل می رسند.

دینامیک سینماتیک فک و فرکانس بنیادی تنظیم دستگاه صوتی در اندریس، زیست شناسی محاسباتی PLOS (2026) را پیشنهاد می کند. DOI: 10.1371/journal.pcbi.1014781

اطلاعات مجله: PLoS Computational Biology

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →