لمینه یامال: فوتبال مکانیزه است اما بازیکنانی مثل من جرقه خاصی دارند.
شگفتانگیز اسپانیا و بارسلونا قهرمان جام جهانی و قهرمانی اروپا شده است اما میگوید هیچ محدودیتی برای حرفهاش وجود ندارد، لمینه یامال هم مانند بچهای که هست، فقط میخواست به بازی ادامه دهد. اینجا Plaça Joan XXIII نبود، El Parque de Rocafonda هم نبود. این محله ماتارو نبود که همه چیز از آنجا شروع شد، اما ممکن بود همینطور بوده باشد. او میگوید: «ما در فینال جام جهانی هستیم و میخواستم ادامه بدهم،» و دوباره لبخند میزند،…
بازیکن شگفت انگیز اسپانیا و بارسلونا قهرمان جام جهانی و قهرمانی اروپا شده است اما می گوید هیچ محدودیتی برای دوران حرفه ای او وجود ندارد
لمینه یامال مثل بچه ای که هست فقط می خواست به بازی ادامه دهد. اینجا Plaça Joan XXIII نبود، El Parque de Rocafonda هم نبود. این محله ماتارو نبود که همه چیز از آنجا شروع شد، اما ممکن بود همینطور بوده باشد. او میگوید: «ما در یک فینال جام جهانی هستیم و میخواستم ادامه بدهم، و دوباره لبخند وجود دارد، پرانتزها. واقعا؟ "بله". اعصاب نداره؟ "نه. هرگز فکر نکردم: "فقط سوت را بزن". از آن لذت می بردم." بدون ترس، فقط سرگرمی: 19 ژوئیه، نیوجرسی و او می دانست: این جوان 19 ساله که با خوشحالی در اتوبوس برای بزرگترین مسابقه زندگی خود خوابیده بود.
و اکنون او در دفتری در طبقه اول در لاس روزاس نشسته است، که دور تا دورش را تابلوهای تاکتیک و برگه های آمار احاطه کرده است. یک جا کلیدی اسپانیایی از در آویزان است و یک ستاره دوم روی پیراهنش است. در راهرو، جعبههایی که برای لندن بار میشوند. پسر منیر و شیلا، به نام دوستان خانوادگی که به آنها کمک کردند، به قول مربی که دفترش در همسایگی است، "دست به دست شده توسط عصای خدا"، چیزی در مورد لمینه یامال وجود دارد. او یک روز قبل از فینال یورو 2024، امتحانات یک پسر مدرسه ای، 17 ساله و یک روز قبل از نیمه نهایی جام جهانی 19 ساله شد.
از او پرسیده شد که چه میخواهد، او گفت که سفری به نیویورک دارد، بنابراین در آنجا بود که دوباره قهرمان میشد. ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
Lamine Yamal: ‘Football is mechanised but players like me have that special spark’
Spain and Barcelona wonderkid has won World Cup and European Championship but says there are no limits for his career Like the kid he is, Lamine Yamal just wanted to keep playing. This wasn’t Plaça Joan XXIII, wasn’t El Parque de Rocafonda either; it wasn’t the Mataró neighbourhood where it all began, but it might have been. “We’re in a World Cup final and I wanted to carry on,” he says, and there’s the smile again,…