لوپز: شهرداران لس‌آنجلس مدت‌هاست که وعده پایان دادن به بی خانمانی را داده‌اند. آیا رامان می تواند چرخه شکست را بشکند؟

از زمانی که در سال 2005 در نزدیکی میدان پرشینگ با مردی آشنا شدم که ویولن می‌نواخت و به دنبال او تا تخته سنگفرش اسکید راو جایی که شب‌هایش را سپری می‌کرد، از نزدیک به آنچه شهرداران قول داده بودند در مورد بی خانمانی در لس‌آنجلس انجام دهند گوش داده‌ام. همه آنها قرار بود مشکل را حل کنند. آنتونیو ویلارایگوسا اریک گارستی. کارن باس هیچ کدام نزدیک نشدند. هر کدام از آن شهرداران پول و نیروی انسانی هنگفتی سرمایه‌گذاری کردند و هرکدام دست به کار شدند. اگر منصف باشیم، آنها به طور جمعی به هزاران نفر کمک کردند تا زندگی خود را تغییر دهند.

اما مشکل پایانی نیست، امواج همچنان ادامه دارد و بیش از 40000 نفر در حال حاضر در شهر بی خانمان هستند. این یکی از دلایل اصلی است که نیتیا رامان شهردار منتخب این فرصت را پیدا می کند تا کاری را انجام دهد که پیشینیانش نتوانستند انجام دهند. در آخرین سال حسابداری، بی خانمانی در شهر اندکی افزایش یافت اما در منطقه شورای رامان به میزان قابل توجهی کاهش یافت. بنابراین باس خارج شده است، و رامان پس از یک کمپین جنجالی که در آن رامان به استراتژی باس (که به اجرای آن کمک کرد) بسیار پرهزینه و ناکارآمد حمله کرده است.

رامان در ویدئویی در وب‌سایت کمپین انتخاباتی‌اش گفت: «این قول من است. وقتی شهردار شدم، تا المپیک چادرها و کمپ‌ها را نصف می‌کنیم و تا پایان دوره اول من همه را در چادرها و کمپ‌ها به داخل خانه می‌آوریم.» واقعا؟ من را تحمل کنید، زیرا می خواهم توضیح دهم که چرا امید دارم رامان در مورد بی خانمانی بهتر از پیشینیانش کار کند. اما وقتی چنین اعلامیه های بزرگی را می شنوم دلم می لرزد. چرا؟ در سال 2006، من در یک کنفرانس خبری Skid Row شرکت کردم که در آن جمعی از سیاستمداران از جمله Villaraigosa برنامه 10 ساله ای را برای پایان دادن به بی خانمانی در کانتی L.A. تبلیغ کردند.

در سال 2013، گارستی عهد کرد که به بی خانمان‌های مزمن پایان دهد، و در سال 2018 گفت: "ما می‌توانیم این مشکل را ظرف پنج سال به نصف کاهش دهیم. و در 10 سال ... می‌توانیم به زندگی در خیابان پایان دهیم." در سال 2023، باس به مخاطبان سی‌ان‌ان گفت که تا پایان دوره شهرداری‌اش: «هدف من، واقعا پایان دادن به بی‌خانمانی‌های خیابانی خواهد بود... هنوز هم مردمی در سرپناه‌ها و مسکن‌های موقت خواهند بود، اما حداقل افرادی که در خیابان‌های ما جان خود را از دست نمی‌دهند.» آیا توجه کرده اید که این نوع وعده های تقویت شده چگونه عملی شده است؟ قصدم دلسرد کردن اهداف عالی نیست، اما ما هر از گاهی ناامید شده ایم و بدبینی را تغذیه می کنیم.

ما فقط به دنبال پیشرفت قابل توجه هستیم، نه یک معجزه. حقیقت سخت این است که بی خانمانی نتیجه مجموعه ای از مشکلات است که خارج از کنترل کامل هر شهردار است. با اقتصادی که برای نابرابری شدید، با هزینه فلج کننده مسکن و با بیماری روانی درمان نشده و اعتیاد به مواد مخدر ساخته شده است، آغاز می شود. یک شهردار نمی‌تواند بدون کمک فدرال، ایالتی و منطقه‌ای، و مشارکت قوی در شورای شهر، عرشه‌ها را به شکلی جادویی پاک کند. اما هیچ کدام از اینها بازده ناچیز سرمایه گذاری های کلان را توجیه نمی کند.

برنامه شهردار باس Inside Safe حدود 6000 نفر را از بهار گذشته با هزینه 300 میلیون دلار به متل ها و دیگر اشکال مسکن موقت منتقل کرد و 41 درصد از آنها تا پایان ماه مه به بی خانمانی بازگشته بودند. رامان می‌خواهد آن برنامه را حل کند و از کوپن‌های اجاره کوتاه‌مدت استفاده کند که ادعا می‌کند بسیار ارزان‌تر و موثرتر هستند. او می خواهد درها را به روی کنت مجیا، کنترول شهر باز کند تا هر دلاری که برای بی خانمانی خرج می شود، حسابرسی کند.

او می‌گوید که خواستار حسابداری کامل خدمات شهرستان، استفاده از بودجه Medi-Cal برای تیم‌های پزشکی خیابانی بیشتر، سرمایه‌گذاری در مسکن مشترک و مدیریت پرونده است. رامان در صفحه استراتژی بی خانمانی خود می گوید: «شهرداری مجموعه ای از برنامه ها، آژانس ها و دلارها را گردآوری کرده است که هرگز برای اثبات کار کردن با هم یا اصلا کار لازم نبودند. هیچ آژانس یا برنامه ای برای نشان دادن نتایج مورد نیاز نبوده است. هیچ اداره یا اداره ای مسئول نظارت بر هزینه ها نیست.» طرح روی کاغذ یک چیز است.

فشار دادن آن به دندان آسیاب شهرداری بدون خرد کردن عمده نیت خیر ترفند سخت تری است. و باید دید که آیا رامان می‌تواند حمایت اعضای شورا را که از او دوری می‌کردند و به اتفاق آرا باس را تأیید کردند، به چالش بکشد. اما رامان چند چیز برای او دارد، از جمله میل به سرپیچی از انتظارات. او دو مقام فعلی را شکست داد، ابتدا برای به دست آوردن یک کرسی شورا و سپس برای گزاف گویی باس. سپس آموزش برنامه ریزی شهری و کار او به عنوان یکی از بنیانگذاران ائتلاف بی خانمانان محله SELAH وجود دارد.

این باعث شد که او در سطح خیابان مطالعه ای در مورد چالش و همچنین واکنش ناهمگون دولت انجام دهد و سپس کمیته بی خانمانی شورای شهر را رهبری کرد. لوئیس آبرامسون، ساکن هالیوود و محقق رند که به عنوان رئیس هیئت مدیره SELAH خدمت می کند، گفت: "من فکر می کنم که آگاهی موقعیتی" به او کمک خواهد کرد. او می‌تواند از منظر تخصص بحث کند.» آبرامسون همچنین امیدوار است که رامان بتواند مسکن مقرون به صرفه تری ارائه دهد. "او...

ثابت شده است که به طور منحصر به فردی در برابر خطرات سیاسی YIMBY بودن و تبدیل کردن لس آنجلس به مکانی مناسب برای همه کسانی که می خواهند در اینجا زندگی کنند، تحمل می کند." که بهبودی خطی نیست گاهی اوقات یک قدم به جلو و دو قدم به عقب است.

و همانطور که یکی از مددکاران اجتماعی به من پیشنهاد کرد، ما آنقدر درگیر قرار دادن افراد در جلوی در هستیم که به سختی متوجه می‌شویم که از در عقب بیرون می‌روند. معکوس کردن بی خانمانی به یک آدرس موقت ختم نمی شود. مدیریت پرونده درازمدت حیاتی است و احساس هدف و تعلق نیز حیاتی است. افراد بی خانمانی که اخیرا در Chrysalis ملاقات کردم، همه آنها اکنون کار می کنند، و همه آنها در خانه هستند، گواهی بر این ایده بودند. من دوست دارم ببینم رامان راه‌های بیشتری برای تبدیل افراد بی‌خانمان توانا به نیروی کار پیدا می‌کند که می‌تواند به رفع نیازهای متعدد شهر کمک کند.

من دوست دارم ببینم او افراد بیشتری را تشویق می کند تا با داوطلب شدن در سازمان هایی مانند SELAH یا برای گروه های مذهبی و غیرانتفاعی مشارکت کنند. در مورد دوستم ناتانیل، نوازنده، من، دوستانش در لس‌آنجلس فیل و کارگران مختلف یک سال طول کشید تا او را متقاعد کنم که 21 سال پیش به داخل خانه نقل مکان کند. او اکنون در خانه سالمندان است و هر روز ساعت‌ها به موسیقی گوش می‌دهد و گالری عکس‌هایی از جمله بتهوون، باخ و فرد دیگری با نام خانوادگی «ب» را روی دیوار خود نگه داشته است. هالی بری بازیگر.

ناتانیل یک روز گفت: "او زیباست"، زمانی که ما فهرستی از افراد مشهور کلیولند، زادگاهش را بررسی می کردیم، و او به این نتیجه رسید که بری سزاوار جایگاه برجسته ای در دیوار شهرتش است. آبرامسون گفت که رابطه من با ناتانیل "یک چیز فرعی نیست. این موضوع شماست. من به این باور رسیده ام که رابطه انسانی پیش شرط لازم برای این کار است." به اندازه کافی درست است، ما آنقدر مستعد هستیم که به فاجعه انسانی در حال انجام در شرایط صرفا آماری فکر کنیم.

اما در داستان‌های افراد حقیقت بیش‌تر از وضعیت آنها وجود دارد، و زمانی که خودمان را در یکدیگر بشناسیم، استقبال بیشتری از جامعه وجود دارد. برای 40000 ناتانیل لس آنجلس، و نزدیک به 4 میلیون نفر از همسایگان آنها، در اینجا امیدواریم که شهردار بعدی لس آنجلس بتواند تغییری ایجاد کند. steve.lopez@latimes.com