لویی راسمن می خواهد افراد بیشتری به حق تعمیر اهمیت دهند

اپل از چند سال پیش شروع به ارائه خدمات خود تعمیری کرد، اما شامل اجاره تجهیزات نزدیک به 80 پوند است و شما را ملزم به استفاده از قطعات رسمی می کند. وقتی همه چیز گفته می شود و انجام می شود، در مقابل رفتن به فروشگاه اپل آنقدر در پول شما صرفه جویی نمی کند. اما اگر من یک صفحه نمایش یا یک جزء دوربین را از شخص ثالثی بخرم، این احتمال وجود دارد که آیفون من را از برخی ویژگی ها قفل کند زیرا آن را تشخیص نمی دهد. این مشکل بسیار فراتر از آیفون ها است.

سازندگان قفل‌های مشابهی را روی انواع گجت‌ها، از کنسول‌های بازی‌های ویدیویی گرفته تا ماشین‌ها و دستگاه‌های خانگی هوشمند قرار داده‌اند، که تغییر آن‌ها را سخت‌تر می‌کند و بازیابی آن‌ها را بعد از اینکه برخی به‌روزرسانی‌های میان‌افزار غیرقابل استفاده می‌کند، سخت‌تر می‌کند. جای تعجب نیست که بسیاری از مردم فکر می کنند این منصفانه نیست، که باید راه بهتری برای انجام آن وجود داشته باشد.

من فکر می کنم در این مرحله می توان با اطمینان گفت که این جنبش به عنوان یک جنبش واجد شرایط است، جنبشی که تحت عنوان "حق تعمیر" متحد می شود. بر اساس این ایده رادیکال که وقتی چیزی می‌خرید باید بتوانید واقعا مالک آن باشید، طرفداران حق تعمیر بر این باورند که مصرف‌کنندگان این حق را دارند که هر قطعه سخت‌افزاری را که خریداری کرده‌اند نگهداری، تعمیر یا تغییر دهند.

اکنون که هوش مصنوعی هک کردن نرم‌افزاری که دستگاه‌های مصرف‌کننده را تامین می‌کند، آسان‌تر می‌کند، این جنبش جذابیت بیشتری پیدا کرده است. برای اینکه بفهمم آینده جنبش حق به تعمیر چیست، مستقیما به منبع رفتم: لوئیس راسمن، یوتیوب‌بر و مدافع حقوق مصرف‌کننده که اخیرا تور Own Your Shit را سازماندهی کرد، که در اوایل امسال به سراسر ایالات متحده رفت و خواستار مرگ بخش 1201 قانون حق نسخه‌برداری هزاره دیجیتال شد، که کاربران را از دور زدن محدودیت‌های دیجیتالی بر روی دستگاه‌ها منع می‌کند. من و راسمن در مورد چیزی بیش از بخش 1201 صحبت کردیم.

ما همچنین در مورد انتخابات میان دوره ای ایالات متحده، اعطای جوایز برای یافتن اصلاحات محصول، و آنچه که در صورت برخورد جنبش حق به تعمیر با ظهور هوش مصنوعی اتفاق خواهد افتاد، بحث کردیم. این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. برایان بارت: لوئیس، از حضور شما بسیار متشکرم. شما فردی هستید که زمان زیادی را صرف بشارت دادن درباره «حق تعمیر» نمی‌کنید، بلکه تصور می‌کنم آن را به افرادی که نمی‌دانند چیست، معرفی می‌کنید. چگونه این کار را انجام می‌دهید؟ لوئیس راسمن: من سعی می کنم از صحبت در مورد آن اجتناب کنم و سعی می کنم به مردم نشان دهم.

بنابراین به جای اینکه به مردم بگویم «اینجاست که چرا باید به این موضوع اهمیت بدهی»، که شبیه سخنرانی است، کاری که من انجام می‌دهم این است که اگر تعمیر چیزی را برای مشتری تمام کنم و آنها بگویند، «فروشگاه اپل به من 2000 دلار گفته است» و ما می‌توانیم این کار را با 200 دلار انجام دهیم، زمانی که آنها مرا در آغوش می‌گیرند و می‌گویند: «ممنون می‌شوم، عکس‌های عزیزمان را به همه می‌گویم. تو بودی که هرگز این اتفاق نیفتد.» دوست دارم به آنها بگویم، "این سندی است که برای تعمیر دستگاه شما استفاده کردم." وقتی از من می پرسند چه مشکلی دارد، به آنها می گویم: "به هر حال، باید بدانید که اپل به

شرکتی که این تراشه را می‌سازد تا آن را به من نفروشد، و اگر همه در آن زنجیره گوش می‌دادند، من نمی‌توانستم این مشکل را برطرف کنم و شما هیچ یک از داده‌هایتان را پس نمی‌گیرید.» بنابراین من همیشه سعی می کنم به مردم نشان دهم و آنها را نسبت به کاری که انجام می دهم هیجان زده کنم. متوجه شدم. من بیش از 1000 ویدیوی تعمیر در یوتیوب دارم که در آنها به مردم نشان می‌دهم که چگونه کارهایی را که انجام می‌دهم انجام دهند، و افرادی هستند که می‌گویند، "من در والمارت هفت دلار در ساعت کار می‌کردم، و یک آهن لحیم کاری برداشتم و شروع به تعمیر تخته‌ها در eBay کردم، و اکنون سه برابر آنچه قبلا انجام می‌دادم می‌سازم." افرادی هستند که چیزهای خودشان را درست می کنند، بنابراین فقط حدودا نمی سازند

به مردم کمک می کند، اما شاید شخصی با انجام تعمیرات خود مقداری پول برای خود پس انداز کرده است. یا وقتی چیزی را برای کسی درست می کنم که در غیر این صورت اصلاح نمی شد یا به او گفته می شد که نمی توان آن را برطرف کرد. من همیشه سعی می‌کنم مردم را شخصا سرمایه‌گذاری کنند، زیرا سخنرانی در مورد آن به مردم چندان سرگرم‌کننده نیست. سازمان شما دیواری از شرم دارد، تقریبا نمونه هایی از کارهایی که شرکت ها برای سلب مالکیت یک محصول انجام داده اند.

چون واقعا همین است، درست است؟ مثل این است که چیزی را می‌خرید، انتظار دارید که بتوانید آن را داشته باشید و کاری را که می‌خواهید با آن انجام دهید، اما همیشه اینطور نیست. به نظر شما، برخی از موارد فاحش تر از شرکت ها که به شما اجازه نمی دهند بدانید چه می خواهید چیست؟ برخی از موارد مورد علاقه من برخی از این شرکت های ترموستات هستند. یکی از آنها پس از ورشکستگی شرکت، به‌روزرسانی سیستم‌افزاری را ارسال کرد که برای دریافت برخی از عملکردهایی که قبلا داشتید، باید 117 دلار در سال بپردازید.

بنابراین لزوما زمانی که یک شرکت دستگاهی دارد که تاریخ مشخصی برای خاموش شدن دارد، نیست. زمانی است که آنها متوجه می شوند، "ما باید پول بیشتری به دست آوریم، بنابراین آنچه را که پس از فروش به شما پیشنهاد می کنیم، تغییر می دهیم." وقتی این کار را شروع کردم، فقط در مورد حق تعمیر دستگاه های اپل صحبت می کردم، چیزی که فروشگاه کوچک من روی آن کار می کرد. من آن را از لنز کوچکم دیدم.

روی مواردی تمرکز کردم که دقیقا می‌دانستم چه اتفاقی می‌افتد و واقعا فکر می‌کردم: «این مشکلی است که فقط من را تحت تأثیر قرار می‌دهد». تقریبا در سال 2017 بود که برای این جلسه قانونگذاری به نبراسکا رفتم که متوجه شدم این فقط چیزی نیست که بر حوزه کوچک من تأثیر می گذارد. من در اتاقی پر از کشاورزان بودم که در مورد تمام مشکلاتی که با تراکتورهایشان داشتند صحبت می‌کردند، و یادم می‌آید گفتم: «حق تعمیر کجاست؟» و یکی می گوید: «این اتاق تعمیر است.

الان همه این مشکل را دارند.» و این زمانی بود که من شروع به باز کردن میدان دیدم برای همه کسانی که این مشکل را دارند، کردم. با گذشت زمان، کانال من بحث در مورد حق تعمیر را متوقف کرد، و شروع به بحث در مورد اینکه چگونه درست بودن تعمیر عنصر کوچکی در زیر چتر مالکیت است. و سلب مالکیت، به نظر من، مشکل واقعی است.

ناتوانی شما در تعمیر آنچه دارید یک چیز است، اما همچنین این واقعیت است که همه چیز در حال تبدیل شدن به یک اشتراک است، اینکه چیزهایی که خریداری می کنید باید به سرور سازنده متصل شوند تا کار کنند، به این معنی که آنها می توانند محصول شما را در هر زمانی غیرفعال کنند. همه چیزهای کوچک زیر این چتر بزرگ مالکیت است، و در 10 تا 20 سال گذشته به آرامی از مردم سلب شده است. من می خواهم به سمت کشاورزان برگردم زیرا آنها پیشتاز این امر بوده اند.

آنها به طور خاص با جان دیر درگیر سال ها مبارزه بوده اند و سعی می کنند حق تعمیر تراکتورهای خود را بگیرند. اما اخیرا پیشرفت هایی حاصل شده است. آیا بدتان نمی‌آید که در مورد پیروزی‌ها به این شکل صحبت کنید، مثلا اینکه چگونه آن جنبش یا سایر جنبش‌ها واقعا توانسته‌اند تغییراتی را ایجاد کنند؟ من فکر می‌کنم بسیاری از تغییراتی که تاکنون رخ داده است، تغییراتی بوده است که در سطح فرهنگی بیشتر از سطح قانون‌گذاری رخ می‌دهد.

برخی از این تغییرات تفاهم نامه هایی بوده است که در آن شرکت می گوید: "خوب، ما این کار خاص را انجام نخواهیم داد." وقتی با کشاورزان صحبت می‌کنم، تقریبا همان نسخه‌ای است که در کسب‌وکارم با آن سروکار دارم، جایی که عنوانی را می‌بینید که در آن یک شرکت می‌گوید از تعمیر پشتیبانی می‌کند، و سپس شما در واقع جزئیات آن را بررسی می‌کنید، و واقعا سطح بالایی است. یکی از نمونه هایی که من در این مورد دارم مربوط به سامسونگ است. آنها این برنامه تعمیر مستقل را منتشر کرده بودند و صفحه نمایش ها و باتری ها را در دسترس قرار دادند تا بتوانید باتری بخرید.

اما قیمت باتری بیش از 200 دلار بود زیرا آنها باتری را به صفحه چسبانده بودند و اگر می خواستید آن را بخرید باید هر دو را با هم می خرید. یک باتری 200 تا 250 دلاری برای بسیاری از افرادی که تلفنی دارند که ارزش آن 200 دلار است، بسیار بی فایده است. و یکی از مسائلی که من هنگام صحبت با کشاورزان متوجه شدم این است که در پایان روز، آنها همچنان همان مشکلی را دارند که داشتند. آنها همچنان از نرم‌افزار کرک شده اوکراینی استفاده می‌کنند تا بتوانند خودشان روی تراکتور کار کنند بدون اینکه مجبور باشند آن را به فروشنده برگردانند.

بنابراین هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. حق تعمیر بیشتر از گذشته در اخبار است. برخی از رسانه ها، مانند WIRED، مدتی آن را پوشش داده اند. نویسنده ما بون اشورث قبلا با شما صحبت کرده و آن را تا حد زیادی پوشش داده است. اما به نظر می رسد که در یک سال اخیر به شهرت ملی رسیده است. آیا نقطه عطفی وجود دارد که بتوانید به آن اشاره کنید؟ من فکر می‌کنم در 12 سال گذشته سوختگی کند بوده است. CBC News در سال 2018 یک قطعه در مورد اپل انجام داد. این برای من واقعا سرگرم کننده بود. به یاد دارم که تهیه کننده پیش من آمد و گفت که می خواهند قطعه ای در مورد اینکه اپل با ارتقاء بد است بسازند.

یادم می‌آید که گفتم: "به‌روزرسانی‌ها خیلی سرگرم‌کننده نیستند، اما قطعه با نتیجه‌گیری شروع می‌شود. شما با انجام یک قطعه روی اپل شروع می‌کنید که بد است، و هیچ لذتی در آن وجود ندارد. اگر این کار را انجام دهید چه می‌شود: یک دستگاه خراب را پیدا کنید، آن را به اپل ببرید، آنچه می‌گویند ضبط کنید، آن را برای من ببرید، آنچه را که من می‌گویم ضبط کنید، و بگذارید داستان خودش بنویسد." و آنها گفتند: "خب، اگر جواب خوبی بدهند چه؟" من فقط پوزخند می زنم: "فقط بگذارید داستان خودش بنویسد. ایمان داشته باشید." آنها آن را به اپل بردند. آنها گفتند، "ما باید مادربرد را انجام دهیم"، همه این چیزهای دیگر.

می بینم که این یک پین خمیده در کابل صفحه نمایش است، زیرا هر کسی که قبلا روی آن کار کرده بود، احتمالا سعی کرده بود کابل صفحه نمایش را هنگام وصل کردن آن به برد اشتباه در مسیر قرار دهد، بنابراین آن را دراز می کردند، و یک پایه را به زمین کوتاه کردند، که باعث شد نور پس زمینه خاموش شود. بنابراین من یک موچین را برمی دارم، آن را به عقب خم می کنم و کار می کند. در اخبار کشور منتشر شد. نقاط عطف دیگری نیز وجود دارد، مانند سال 2016، زمانی که اپل از من پرسید که آیا یکی از ویدیوهایم را که نشان می‌دهد فیوز کجاست حذف کنم.

ویدیویی وجود داشت که من به شما نشان می‌دادم که اگر مقداری مایع در اطراف ترک‌پد قرار گرفت و صفحه‌کلید و ترک‌پد کار نمی‌کنند، چگونه مک‌بوک ایر را تعمیر کنید. یک مقاومت صفر اهم وجود دارد. این به نوعی مانند فیوز است که در آن ناحیه منفجر می شود تا کل دستگاه از بین نرود. بنابراین من نشان دادم که چگونه این چیز را جایگزین کنم. در 55 ثانیه در ویدیو، محل فیوز را در مادربرد نشان می‌دهم، و آنها از من خواستند که ویدیو را پایین بیاورم، و من می‌گویم: "نمی‌خواهم. یک ادعای DMCA ارائه کنید." که کمی مورد توجه قرار گرفت.

من یک سازمان غیرانتفاعی راه اندازی کردم تا سعی کنم این کار را حرفه ای تر انجام دهم و این کار را به شیوه ای سازمان یافته تر به جلو ببرم. من فکر می‌کنم بسیاری از مردم ممکن است بگویند، "به نظر خوب است، و من پشت آن هستم"، اما ایده فیوز، مادربرد، چیزهایی هستند که مردم همیشه با آن راحت نیستند. برای کسی که غرق در فناوری نیست ترسناک به نظر می رسد. آیا در عمل اینطور است؟ آیا با وجود سخت‌تر شدن کار توسط شرکت‌ها، تعمیر مسائل آسان‌تر شده است؟ حق تعمیر به این معنی نیست که شما باید چیزی را تعمیر کنید، و همچنین به این معنا نیست که برای رفع مشکل باید به طور باورنکردنی عمیق بروید.

اگر از آن دسته افرادی هستید که می‌خواهید برای رفع آن به شخص دیگری پول بدهید، من به آن احترام می‌گذارم. اگر می‌خواهید کل مجموعه نمایشگر، یعنی کل درب لپ‌تاپ را تعویض کنید، زیرا این کار برای شما راحت‌تر است و می‌خواهید 100 یا 200 دلار اضافی برای خرید صفحه نمایش از پیش مونتاژ شده بپردازید، این کار را انجام دهید. اگر می‌خواهید سلول LCD را جایگزین کنید، که فقط لایه جلویی است که تصویر را می‌سازد، که انجام آن کاملا دشوار است - اما می‌توانید آن قطعه را گاهی با 30 تا 50 دلار بخرید - این کار را نیز انجام دهید.

من به مردم نمی گویم که باید چیزی را تعمیر کنند، و هرگز کسی را شرمنده نمی کنم زیرا تصمیم می گیرد چیز جدیدی بخرد یا از شخص دیگری بخواهد آن را تعمیر کند. حق تعمیر به سادگی به این معنی است که شما این حق را دارید که در صورت تمایل آن را تعمیر کنید، یا آن را به سازنده بفرستید، آن را به شخص ثالث ارسال کنید، یا اگر نمی خواهید آن را تعمیر کنید، چیز جدیدی بخرید. از قضا اکثر وسایلی که در خانه من کار نمی کنند، من آنها را تعمیر نمی کنم.

من به خرید یک چیز جدید پایان می دهم، زیرا بعد از 12 یا 15 ساعت در روز که چیزهای دیگران را تعمیر می کنم، فقط آن را در خودم ندارم که بتوانم خودم را درست کنم. دیوار لپ‌تاپ‌هایی که پشت سر شما می‌بینم، گواه آن است. به عنوان مثال، اخیرا کولر گازی من خراب شد و من حاضر بودم به کسی پول بدهم تا آن را تعمیر کند و او سه بار مرا شبح کرد. و شرکت گفت: "ما آنها را تعمیر نمی کنیم.

ما می‌توانیم یک دستگاه جدید به قیمت 10000 دلار به شما بدهیم.» و من به هزینه واحدی که دارم و 2500 دلار است نگاه می‌کنم و می‌گویم: "چی؟" بنابراین من آن را باز کردم و متوجه شدم که کنتاکتور که یک رله است، این چیزی است که هر بار که ترموستات شما می گوید "AC را روشن کنید" 24 ولت را به این چیز می فرستد و سپس 240 ولتی را که به AC می رود روشن می کند. کاملا پر از مورچه های آتشین بود. من نمی دانم چرا مورچه های آتشین عاشق 240 ولت هستند. آنها واقعا آن را دوست دارند حتی اگر برای آنها خوب نیست. و این برای من به نوعی سرگرم کننده بود.

بنابراین در آن لحظه، می‌خواستم آن را درست کنم، زیرا داغ می‌جوشیدم، و برای کسی دیگر برای همیشه لازم بود. حالا در این مورد، چیز زیادی وجود نداشت که جلوی من را بگیرد. واحد من آنقدر قدیمی است که در واقع توانستم شماتیک های آن را به صورت آنلاین پیدا کنم، بنابراین اگر می خواستم برای آن قطعات بخرم، می توانستم. و این واقعا تمام چیزی است که بیشتر مردم درخواست می کنند. من نمی گویم که شما باید خودتان تعمیر مادربرد را انجام دهید، اما خوب است اگر کسی که واجد شرایط انجام این کار است، از انجام این کار جلوگیری نکند. اکنون، این وظیفه اپل نیست که این کار را برای من آسان کند.

وظیفه آنها این نیست که محصول خود را به گونه ای طراحی کنند که در حین انجام کار، تجربه لوکس تری داشته باشم. کار من سخت خواهد بود و این بخشی از بازی است. فناوری به طور مداوم در حال پیشرفت است. وقتی می‌خواهم با توزیع‌کننده لوازم الکترونیکی که همه این تراشه‌ها را می‌فروشد صحبت کنم، درست به تعمیر می‌رسد، و می‌گویم: «می‌خواهم این را بخرم» و آنها می‌گویند: «شما در لیست نیستید.

ما نمی توانیم به شما بفروشیم.» اینجاست که حق تعمیر به میان می آید و می گوید اشکالی ندارد. شرکت‌ها خواهند گفت – و من این را می‌دانم زیرا وقتی با داستان‌هایی در این مورد به آنها مراجعه می‌کنیم، همیشه به ما می‌گویند – که اساسا بسیاری از این موارد مربوط به کنترل کیفیت است. اگر به شما اجازه استفاده از یک قطعه غیرمجاز را بدهیم، تضمین نمی‌کنیم که دستگاه مطابق با استانداردهای ما عمل کند. اگر به شما اجازه دهیم که با این موضوع سر و صدا کنید، ممکن است آن را بشکنید. ما می خواهیم با تجربه دستگاه های خود سطح خاصی از کیفیت را تضمین کنیم.

این استدلال چگونه با شما سازگار است؟ اگر مشکل کنترل کیفیت است، پس چرا فروشگاه من در Google Maps رتبه بهتری نسبت به هر فروشگاه اپل در کشور دارد؟ حق درخواست تعمیر چیست؟ حق تعمیر اغلب درخواست توانایی خرید همان قطعه ای است که آنها استفاده می کنند. من می خواهم بتوانم قطعاتی را که وارد دستگاه می شود بخرم. ما در هفته‌های اخیر داستان‌هایی را دیده‌ایم که در آن‌ها حالا که افراد کلود کد دارند، می‌توانند از آن برای بررسی تلویزیون‌های هوشمند خود استفاده کنند و از شر همه نرم‌افزارهای مخرب و همه ابزارهای تبلیغاتی خلاص شوند و تجربه تلویزیون هوشمند ساده‌تری داشته باشند.

من فکر می‌کنم این ابزارها به آنها دسترسی به راهنماهایی را نیز می‌دهند تا بفهمند چگونه می‌توانند انواع چیزها را جایگزین کنند، چگونه نرم‌افزار را به هر طریقی تعمیر کنند. آیا بخشی از آینده مالکیت چیزهای ما باعث می‌شود که نه فقط جنبه سخت‌افزاری آن را سرهم کنیم، بلکه وارد نرم‌افزار شویم و آن را بیشتر با آنچه از تجربیات خود می‌خواهیم مطابقت دهیم و به شرکت‌ها کنترل کمتری بر تبلیغات، جاسوس‌افزار، هر چه که باشد، بدهیم؟ من آن را دوست دارم. من دوست دارم افرادی را ببینم که می توانند از هوش مصنوعی در این راه استفاده کنند.

من این ایده را دوست دارم که از آن برای شکستن قفل های دیجیتال استفاده شود، که می توانید به آنچه شرکت از شما سلب کرده است دسترسی داشته باشید. من فکر می کنم که این یک استفاده عالی از هوش مصنوعی است. تنها مشکلی که در مورد مالکیت صحبت می‌کنید، وقتی مردم از این مدل‌های مرزی استفاده می‌کنند، وقتی از Claude Code یا Codex استفاده می‌کنند، شما از مدلی استفاده می‌کنید که روی رایانه شخص دیگری اجرا می‌شود، و اگر اشتباه تایپ کنید، دور زدن برخی از حفاظ‌های Claude Code آسان است، و گاهی اوقات من آزمایش‌هایی را انجام داده‌ام تا با آن سرگرم شوم.

اما حفاظ‌های زیادی روی آن وجود دارد، و من تعجب نمی‌کنم اگر در مقطعی در آینده، تعداد زیادی از این شرکت‌ها شروع به گفتن کنند، "هی، مردم از کلود کد استفاده می‌کنند تا واقعا خود را از مزخرفات ما رها کنند. آیا می‌توانی جلوی آن را بگیری؟" و آنها آن را متوقف می کنند. اینجاست که دیدن اینکه فقط ایالات متحده در این زمینه پیشتاز نیست، خوب است. بسیاری از کشورهای دیگر در حال ایجاد مدل های هوش مصنوعی خود هستند که می توانند روی سیستم شما اجرا شوند.

من بسیار هیجان زده هستم که ببینم چه اتفاقی می افتد، وقتی زمان می گذرد، وقتی مدل هایی که می توانند روی یک لپ تاپ استاندارد مانند این کار کنند، واقعا این توانایی را دارند. می دانید، وقتی مردم در حال بازسازی Adobe Suite با Claude Code هستند، تعجب نمی کنم اگر یک یا دو سال بعد اصلا نتوانند این کار را انجام دهند زیرا می تواند تشخیص دهد، "هی، شما در واقع سعی می کنید خود را از Adobe آزاد کنید." اما چیزی که من امیدوار هستم این اتفاق بیفتد این است که به اندازه کافی مدل های محلی وجود دارند که روی سیستم شما اجرا می شوند که لازم نیست نگران شرکتی باشید که می تواند به شما بگوید چه کاری می توانید انجام دهید و بتواند به مردم کمک کند تا در اطراف آن ها حرکت کنند.

این همه قفل دیجیتال و مزخرف. فکر نمی‌کنم این اتفاق در یکی دو سال آینده بیفتد، اما فکر می‌کنم در راه است، و برای دیدن آن هیجان‌زده هستم. این ما را به این واقعیت سوق می دهد که آن قفل های دیجیتال و مزخرفات گاهی اوقات در قلمروی قانونی تاریک هستند، درست است؟ یا حداقل شرکت ها می توانند ادعای دفاع قانونی کنند.

من به طور خاص در مورد بخش 1201 قانون حق نسخه‌برداری هزاره دیجیتال صحبت می‌کنم، چیزی که شما آن را دوست ندارید، و فکر می‌کنم منصفانه است که بگوییم می‌خواهید برای همیشه آن را از بین ببرید. آیا نمی‌خواهید کمی در مورد اینکه بخش 1201 DMCA چیست و چگونه با این مکالمه مرتبط است و انجام آن باز کردن قفل را کمی دشوارتر می‌کند به ما بگویید؟ بخش 1201 DMCA دور زدن یک اقدام حفاظت فنی، که در غیر این صورت به عنوان قفل دیجیتال شناخته می شود، برای دسترسی به یک اثر محافظت شده، حتی اگر به منظور تعمیر باشد، غیرقانونی می کند.

این برای جلوگیری از دزدی دریایی ایجاد شد و به یکی از فاسدترین راه های ممکن جمع آوری شد. کنگره بارها به این قانون نه گفت. نه، این خیلی محدود کننده است. بنابراین معمار آن، بروس لیمن، تصمیم گرفت تلاش کند تا آن را به یک معاهده بین المللی تبدیل کند. سپس به آمریکا برگشت و گفت: «ببین، ما این معاهده را امضا کردیم، حالا شما باید این قانون را تصویب کنید.

ما از تعهدات خود در قبال جامعه بین المللی خارج خواهیم شد.» بنابراین او به طور بالقوه کنگره را کنار زده است تا این قانون را تصویب کند که می گوید شما نمی توانید قفل دیجیتال را دور بزنید، حتی اگر روی چیزی باشد که شما مالک آن هستید. حالا من نمی توانم به خانه شما بروم و وارد خانه شما شوم. این غیرقانونی است من نباید این اجازه را داشته باشم.

اما اگر 600000 دلار خرج خانه ای کنم و متوجه شوم که یک کمد قفل شده در خانه وجود دارد، وقتی 600000 دلار برای خانه پرداخت کردم، باید بتوانم آن قفل را بشکنم تا وارد آن کمد شوم، زیرا من صاحب خانه هستم. مشکل این قانون این است که به شرکت ها اجازه می دهد تا شما را از چیزهایی که قبلا برای آن پول پرداخت کرده اید قفل کنند.

و روشی که اکنون می بینید که از این مورد سوء استفاده می شود، زمانی است که می بینید شرکت ها ویژگی هایی را از شما حذف می کنند یا به روز رسانی سیستم عامل را ارسال می کنند که پس از ورشکستگی شرکت، ویژگی هایی را از کار بر روی دستگاه جلوگیری می کند و آنها متوجه می شوند، "اوه، صبر کنید، ما به پول بیشتری نیاز داریم." من قبلا شرکت‌هایی داشتم که شکست خورده‌اند، و واقعا آرزو می‌کنم که این توانایی را داشتم که بگویم: "می‌دانی چیست؟ متوجه شدم که آن را با قیمتی بسیار پایین فروختم. باید از هر مشتری که در سال گذشته داشتم 5 دلار بگیرم." من اجازه این کار را ندارم.

من نمی توانم جلوی کار محصولات مشتریانم را بگیرم. اما چون کالای فیزیکی را می‌فروختم که هیچ نوع سیستم‌افزاری روی آن نداشت که به اینترنت متصل شود، نمی‌توانم این کار را انجام دهم. بخش 1201 DMCA قانونی است که در اواخر دهه 1990 منتشر شد. این قبل از این بود که اکثر مردم عادی حتی اینترنت داشته باشند، خیلی کمتر ماشین لباسشویی، تلویزیون، خشک کنشان مثل الان به اینترنت متصل بود. به نظر من این قانون به طرز وحشتناکی برای دنیای اواسط تا اواخر دهه 1990 تنظیم شده بود و برای امروز بسیار بدتر ساخته شده است.

معمار قانون همچنین گفت که هدف از آن تلاش و مبارزه با دزدی دریایی بوده است و در سال 2007 و 2013 زمانی که به گذشته نگاه می کرد اعتراف کرد که اصلا این کار را انجام نداده است. الان خیلی راحته من توانستم به پدر 79 ساله ام نشان دهم که چگونه تلویزیون، فیلم، موسیقی را دزدی دریایی کند و کمتر از 10 دقیقه طول کشید تا به او نشان دهم چگونه از چیزی مانند SoulSeek یا Usenet استفاده کند تا بتواند به هر چیزی که می خواهد برسد. این قوانین اساسا جواب نداده‌اند، اما کاری که آنها به خوبی انجام داده‌اند این است که کار را برای افرادی که می‌خواهند از آن پیروی کنند دشوارتر می‌کند.