ماجرای جنجال‌برانگیز کریستا پایک؛ زن قاتلی که از اتاق اعدام زنده بیرون آمد

کریستا پایک پس از تحمل نزدیک به سه دهه حبس، قرار بود با تزریق کشنده اعدام شود؛ اما اجرای حکم ناکام ماند و او پس از چند روز بیهوشی زنده ماند.

کریستا پایک، زن ۵۰ ساله‌ی آمریکایی که قرار بود با تزریق داروی کشنده اعدام شود، برخلاف انتظار زنده ماند. او پس از چند روز بیهوشی در بیمارستان به هوش آمد و اکنون، یک ماه پس از اجرای ناموفق حکم، می‌گوید هنوز درد شدیدی دارد و حتی صحبت‌کردن برایش دشوار است. این اتفاق پرسش‌های تازه‌ای درباره‌ی روش اعدام با تزریق کشنده و پیامدهای پزشکی آن ایجاد کرده است.

به گزارش گاردین ، پایک روز ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در زندان ایالت تنسی آمریکا برای اجرای حکم اعدام آماده شد. او نزدیک به سه دهه در انتظار اجرای حکم بود و به‌گفته‌ی خودش، تصور نمی‌کرد پس از آن شب زنده بماند. بااین‌حال، تزریق داروی کشنده طبق برنامه پیش نرفت و مأموران پس از تلاش‌های ناموفق برای اجرای حکم، او را به بیمارستان منتقل کردند.

پایک در نخستین اظهارات عمومی خود پس از حادثه که ۳۰ اکتبر منتشر شد، گفت: «از آن شب حتی یک لحظه هم نبوده که درد نداشته باشم. بدنم، بازوهایم، دست‌هایم و گلویم درد می‌کنند. هنوز به‌سختی صحبت می‌کنم.»

پایک تأکید کرد که رنج او فقط جسمی نیست و از نظر روانی نیز آسیب دیده است. او در بیانیه‌ای که برای وکلایش دیکته کرد، از آنچه «بی‌کفایتی» مسئولان اجرای حکم خواند، انتقاد کرد.

کریستا پایک در سال ۱۹۹۵، زمانی که ۱۸ سال داشت، در قتل و شکنجه‌ی کالین اسلمر، هم‌کلاسی ۱۹ ساله‌اش، مشارکت کرد. او به‌دلیل این جنایت به اعدام محکوم شد و سال‌های طولانی را در زندان گذراند.

سرانجام در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶، مأموران زندان فوق‌امنیتی ریوربند در نشویل تلاش کردند حکم او را با تزریق پنتوباربیتال اجرا کنند؛ دارویی از گروه باربیتورات‌ها که در مقادیر بالا می‌تواند فعالیت دستگاه عصبی مرکزی و تنفس را به‌شدت سرکوب کند.

مأموران زندان تنسی با وجود تلاش‌های متعدد برای تزریق داروی کشنده، نتوانستند کریستا پایک را اعدام کنند و سرانجام او را به بیمارستان انتقال دادند

اما از همان ابتدا مشکلاتی به وجود آمد. براساس شهادت رندی اسپایوی، یکی از وکلای پایک که شاهد اجرای حکم بود، مأموران نزدیک به یک ساعت برای پیداکردن رگ مناسب و قراردادن مسیر تزریق وریدی تلاش کردند. او در گزارش خود به دادگاه توضیح داد که تیم اجرای حکم ظاهراً از حدود ۱۰ سوزن استفاده کرد و در چند مرحله نسبت به سالم‌بودن مسیر تزریق تردید داشت.

پایک هنگام تزریق از سوزش شدید بازویش شکایت کرد. به‌گفته‌ی وکیلش، تنفس او نیز به‌تدریج دشوار شد و صداهایی شبیه خرخر و خفگی از او شنیده می‌شد.

با وجود تزریق دو دوز پنتوباربیتال، پایک زنده ماند. حدود ساعت ۸:۴۰ شب با اورژانس تماس گرفته شد و او را برای دریافت مراقبت‌های پزشکی به بیمارستان منتقل کردند.

مقام‌های اداره‌ی اصلاح و تربیت تنسی اعلام کردند که مراحل تعیین‌شده در دستورالعمل قانونی اجرای اعدام را رعایت کرده‌اند؛ ادعایی که با روایت وکلای پایک درباره‌ی مشکلات تزریق در تضاد است.

پنتوباربیتال دارویی آرام‌بخش و بیهوش‌کننده است که در دوزهای بسیار بالا می‌تواند باعث سرکوب شدید تنفس و در نهایت مرگ شود. بااین‌حال، اثر دارو به نحوه‌ی ورود آن به بدن و رسیدنش به جریان خون نیز بستگی دارد.

اختلال احتمالی در تزریق وریدی دارو ممکن است باعث زنده‌ماندن پایک و آسیب‌دیدگی شدید بافت‌های بازوی او شده باشد

یکی از احتمال‌هایی که متخصصان پزشکی درباره‌ی پرونده‌ی پایک مطرح کرده‌اند، اختلال در مسیر تزریق وریدی است. در چنین شرایطی ممکن است دارو به‌جای ورود کامل به رگ، در بافت‌های اطراف آن جمع شود؛ وضعیتی که می‌تواند با آسیب بافتی و درد شدید همراه باشد.

وکلای پایک می‌گویند بازوهای او پس از تزریق دچار سوختگی و تاول شدند. به‌گفته‌ی آن‌ها، احتمال دارد بخشی از دارو به‌جای ورود به جریان خون در بافت‌های بازو باقی مانده باشد.

البته علت دقیق زنده‌ماندن پایک هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است و بررسی‌های پزشکی و قضایی برای روشن‌شدن جزئیات حادثه اهمیت دارند.

پایک پس از اجرای ناموفق حکم، چند روز بیهوش بود و با کمک دستگاه تنفس مصنوعی زنده ماند. به‌گفته‌ی وکلایش، او سرانجام ۶ اکتبر به هوش آمد و پس از حدود ده روز بستری، به بخش درمانی زندان بازگردانده شد.

پایک اکنون می‌گوید علاوه‌بر درد جسمی، از انزوای دوباره در زندان نیز رنج می‌برد. او که بخش بزرگی از دوران محکومیتش را در سلول انفرادی گذرانده، می‌گوید دوری از دیگر زندانیان و محرومیت از ارتباط انسانی، فشار روانی بیشتری به او وارد کرده است.

وکلای پایک از دادگاه فدرال خواسته‌اند شرایطی فراهم کند تا او بتواند مانند گذشته با دیگر زندانیان ارتباط داشته باشد. پایک در بیانیه‌ی خود همچنین به رنج خانواده‌ی قربانی اشاره و از کارکنان پزشکی که جانش را نجات داده‌اند، قدردانی کرده است.

زنده‌ماندن پایک به معنای لغو حکم اعدام او نیست. وکلایش از بیل لی، فرماندار تنسی خواسته‌اند مجازات اعدام را به حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط تبدیل کند، اما فرماندار گفته است انتظار دارد حکم قبلی پابرجا بماند، مگر اینکه دادگاه تصمیم دیگری بگیرد.

پس از حادثه، فرماندار دستور بررسی مستقل فرایند اجرای حکم را صادر کرد و اجرای اعدام دیگری را که برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده بود، به تعویق انداخت. فرانک استرادا، رئیس اداره‌ی اصلاح و تربیت تنسی نیز پس از این اتفاق از سمت خود استعفا داد.

با وجود ناکامی در اجرای حکم، مجازات اعدام پایک همچنان پابرجا است و احتمال دارد پس از بررسی‌های قضایی، دوباره برای اعدام او اقدام شود

اسناد دادگاه نشان می‌دهند که تیم مسئول اجرای اعدام، دیگر جلسات آموزشی نحوه‌ی واردکردن سوزن به رگ برای تزریق داروی کشنده را تمرین نمی‌کرد. یکی از مسئولان زندان در سال ۲۰۲۵ تأیید کرده بود که این تمرین در گذشته اجباری بود، اما از دستورالعمل جدید حذف شده است.

پرونده‌ی پایک اکنون به یکی از نمونه‌های بحث‌برانگیز اجرای ناموفق حکم اعدام در آمریکا تبدیل شده است. به‌گزارش آسوشیتدپرس ، او نخستین فرد شناخته‌شده‌ای است که پس از دریافت دارو در جریان اجرای کامل پروتکل تزریق کشنده، زنده مانده است.

پایک در پایان بیانیه‌ی خود می‌گوید نمی‌داند چرا آن شب زنده مانده یا چه سرنوشتی در انتظارش است. او فعلاً تلاش می‌کند بهبود پیدا کند؛ درحالی‌که حکم اعدام همچنان پابرجا است و تحقیقات درباره‌ی آنچه در اتاق اعدام اتفاق افتاد، ادامه دارد.