مادران اورانگوتان به دنبال همبازی برای بچه های خود هستند

ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس یک مطالعه 15 ساله روی اورانگوتان های بورنوی وحشی، بازی با همسالان بخش مهمی از بزرگ شدن است - به قدری حیاتی که مادران اورانگوتان تمام تلاش خود را برای ترتیب دادن قرار ملاقات برای بچه های خود انجام دهند.

اورانگوتان ها منزوی ترین میمون های بزرگ هستند. مادران بیشتر وقت خود را تنها با کوچکترین فرزندان خود می گذرانند، فرزندانی که در هفت سال اول زندگی یا بیشتر به آنها وابسته هستند. نوزادان فرصت کمی برای ملاقات با جوانان هم سن و سال خود دارند، اما بازی با هم به ایجاد قدرت و مهارت های اجتماعی که بعدا در زندگی به آن نیاز دارند کمک می کند.

اکنون دانشمندان شواهد محکمی دارند مبنی بر اینکه مادران اورانگوتان به دنبال فرصت هایی برای بچه های خود هستند تا با همبازی های هم سن و سال خود بازی کنند، حتی برای انجام این کار دورتر سفر می کنند.

ماریا ون نوردویک، نویسنده ارشد این مطالعه که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شده است، می گوید: «ما هزینه پنهان زندگی انفرادی را فاش می کنیم. مادران اورانگوتان علاوه بر تامین غذا و ایمنی برای جوانان خود وظیفه تامین منابع اجتماعی را نیز بر عهده دارند.

این مطالعه توسط دانشمندان موسسه رفتار حیوانات ماکس پلانک به همراه دانشگاه زوریخ، دانشگاه ملی و دانشگاه راتگرز انجام شد.

از سال 2003، ون نوردویک و تیمش جفت های مادر و نوزاد را در ایستگاه تحقیقاتی توانان در جزیره بورنئو در اندونزی دنبال کردند، جایی که آنها اورانگوتان های عادت شده را از صبح تا شب مشاهده کردند. برخورد بین مادران نادر است، اما وقتی اتفاق می افتد، یک رابطه محتاطانه است.

ون نوردویک، یکی از همکاران موسسه رفتار حیوانات ماکس پلانک که در دانشگاه زوریخ کار میدانی را رهبری می‌کرد، می‌گوید: «بزرگ‌سالان معمولا خیلی به یکدیگر نزدیک نمی‌شوند. با این حال، نوزادان موضوع متفاوتی هستند. او می‌گوید: «آنها به سمت یکدیگر زوم می‌کنند، خشن، گاز می‌گیرند، دست و پنجه نرم می‌کنند. بچه‌های اورانگوتان یک «دکمه بازی» دارند که فقط مادر می‌تواند آن را خاموش کند، وقتی تصمیم می‌گیرد زمان ادامه کار فرا رسیده است.»

ون نوردویک متوجه شد که به نظر می رسد این برخوردهای نوزادان برای مادران هزینه دارد. او می‌گوید: «این یک روز واقعا طولانی و سخت برای آنها به نظر می‌رسید. می‌دانستم که در این روزهای بازی اتفاقی می‌افتد، اما برای تأیید این موضوع به تکنیک آماری مناسب نیاز داشتیم.»

پس از 15 سال، تیم ون نوردویک 32000 ساعت مشاهدات را از 31 جفت مادر و نوزاد جمع آوری کرد. او با همکاری اود جاکوبسون، محقق فوق دکترا در موسسه رفتار حیوانات ماکس پلانک، آزمایش کرد که آیا مادران فعالانه به دنبال همبازی برای بچه های خود هستند یا خیر. جاکوبسون، نویسنده اول مقاله، می‌گوید: «ما از یک تکنیک آماری استفاده کردیم که استفاده از فضای مادر را با ویژگی‌های اجتماعی جفت‌های مادر و نوزاد همسایه ترکیب می‌کرد.

جاکوبسون دریافت که مادرانی که نوزادانشان از نظر سنی نزدیک‌تر هستند، مناطق جنگلی بیشتری را به اشتراک می‌گذارند و آن نوزادان نیز بیشتر با هم بازی می‌کنند، حتی پس از در نظر گرفتن عواملی مانند ارتباط و در دسترس بودن میوه. جاکوبسون می‌گوید: «به نظر می‌رسد که مادران بچه‌های خود را با شرکای بازی‌ای که از نظر جسمی و رشد مناسب هستند، هماهنگ می‌کنند.

Playdates همچنین دارای یک امضای حرکتی واضح بود. مادران نه تنها در روزهای بازی خود، بلکه در روزهایی که در اطراف بازی بودند نیز به دورتر سفر می کردند. زنان بالغ دارای یک منطقه اصلی هستند که بیشتر وقت خود را در آن می گذرانند. از روز قبل از بازی، مادران به سمت ناحیه اصلی مادر دیگر حرکت کردند. پس از بازی، آنها به سمت منطقه اصلی خود حرکت کردند. این الگوها حاکی از آن است که قرارهای اورانگوتان ملاقات‌های شانسی نیستند، بلکه به طور فعال با تصمیم‌های متفاوت مادران شکل می‌گیرند.

جاکوبسون می‌گوید: «برای یافتن یک همبازی مناسب، به نظر می‌رسد که آنها خود را از نظر فضایی قرار می‌دهند تا احتمال مواجهه با مادرانی با فرزندان همسال را افزایش دهند. این جنبش هدفمند نشان می‌دهد که مادران از چیزی که ون نوردویک آن را «شایعات جنگلی» می‌نامد آگاه هستند.

اورانگوتان‌ها ممکن است بیشتر روز خود را به تنهایی بگذرانند، اما هنوز در یک شبکه اجتماعی هستند. آنها دقیقا می‌دانند همسایه‌های مادام‌العمرشان چه کسانی هستند، و می‌دانند چه کسی چه زمانی بچه‌دار شده است. از موقعیت‌های بالای درخت‌ها، احتمالا می‌توانند درک دقیقی از اینکه این همسایه‌ها کجا هستند، حداقل در مواقعی پیدا کنند.

توانایی پیمایش در این چشم انداز اجتماعی ممکن است از مهارت های شناختی شناخته شده اورانگوتان ها استفاده کند. ون نوردویک می‌گوید: «ما برای مدت طولانی پذیرفته‌ایم که آنها ناوبری فضایی و برنامه‌ریزی مسیر را برای مکان‌یابی و دسترسی به منابع غذایی اعمال کنند. اکنون نشان می‌دهیم که آنها نقشه‌ای شناختی نه تنها از تغذیه، بلکه منابع اجتماعی را با هم ترکیب می‌کنند تا زندگی جوان خود را تأمین کنند.»

این همه تلاش هزینه دارد. مادران زمان بیشتری را صرف سفر و زمان کمتری برای تغذیه در روزهای مرتبط با تاریخ بازی می‌کردند، که نشان‌دهنده نوعی سرمایه‌گذاری نادیده گرفته شده مادر در رشد اجتماعی فرزندانشان است.

جاکوبسون می گوید: «در بسیاری از گونه های اجتماعی، همبازی ها به طور طبیعی با زندگی گروهی همراه هستند. "مشکل بازی زمانی به وجود می آید که مادران بیشتر وقت خود را با یک کودک مجرد تنها می گذرانند و مرتبا برای تغذیه، معاشرت یا محافظت دور هم جمع نمی شوند." اینکه چه تعداد از گونه های دیگر با همین مشکل مواجه هستند و چگونه آن را حل می کنند، ناشناخته باقی مانده است.

نویسندگان اذعان دارند که تاریخ بازی نادر است و تنها در 6 درصد از روزهایی که یک جفت مادر-شیرخوار دنبال می‌شود یا تقریبا هر 20 روز یک بار اتفاق می‌افتد. و در روزهایی که بازی با همسالان نوزاد اتفاق می افتاد، نوزادان در مجموع تنها حدود 20 دقیقه را صرف این کار کردند.

این که آیا این سرمایه گذاری در نهایت نتیجه می دهد یا خیر، یک سوال باز باقی می ماند. سری سوچی اوتامی آتموکو، یکی از نویسندگان دانشگاه ملی اندونزی، می‌گوید: «ما هنوز نمی‌دانیم که زمان و انرژی مادران برای ترتیب دادن قرار ملاقات‌ها به جوان‌هایشان در آینده مزیتی می‌دهد یا خیر».

آنچه مسلم است این است که تنها مطالعات بلندمدت مانند این می‌تواند پاسخ را باز کند. اکتشافاتی مانند این به تحقیقات پایدار بستگی دارد و به ما اجازه می‌دهد رفتار را با توسعه، محیط زیست و جمعیت‌شناسی در طول عمر این گونه‌های با عمر طولانی پیوند دهیم.»

این یافته‌ها همچنین یک سوال گسترده‌تر را مطرح می‌کند: ما از زندگی اجتماعی چه چیزی به دست می‌آوریم، و زمانی که تماس اجتماعی کمیاب است، چه چیزی می‌پردازیم؟ مگ کروفوت، یکی از نویسندگان و کارگردان MPI-AB، می‌گوید: "از برخی جهات، ما بیشتر از آنچه تصور می‌کنیم شبیه اورانگوتان‌ها هستیم. ما برای بزرگ کردن کودکان در گروه‌های بزرگ تکامل یافته‌ایم، اما زندگی مدرن به طور فزاینده‌ای ما را به سمت سبک زندگی انفرادی سوق می‌دهد. اورانگوتان‌ها به ما یادآوری می‌کنند که وقتی خودمان را منزوی می‌کنیم، چه چیزی را از دست می‌دهیم. وقتی فرصت‌های تماس اجتماعی محدود است، کسی فرصت‌های لازم برای پرداختن به آن را دارد."

Odd T. Jacobson و همکاران، راهبردهای محدوده مادری، بازی اجتماعی فرزندان را با هزینه ای پرانرژی در منزوی ترین میمون ها تسهیل می کند، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2621225123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →