ماده 5 ناتو آن چیزی نیست که شما فکر می کنید

از اروپا تا شرق آسیا، متحدان ایالات متحده با یک سوال سخت روبرو هستند: واشنگتن تا کجا برای دفاع از آنها پیش خواهد رفت؟ ماده 5 ناتو مکانی آشکار برای شروع است.

اسطوره های کمی به گیرا و ماندگاری ماده 5 پیمان 1949 واشنگتن وجود دارد. طرفداران این افسانه متقاعد شده اند که، به لطف این ماده، ناتو مانند سه تفنگدار الکساندر دوما است که در آن حمله به یکی حمله به همه است و ایالات متحده به طور خودکار با قدرت کامل برای نجات هر یک از متحدان مورد حمله قرار می گیرد.

قابل بحث و اساسا ناشناخته است که در شرایط جنگ سرد، زمانی که ایالات متحده واقعا از تهدید شوروی/کمونیستی می ترسید، تا چه حد می توانست مؤثر باشد، زیرا بلوک هرگز تا این حد مورد آزمایش قرار نگرفت. اما مطمئنا در شرایط فعلی و شرایط احتمالی آینده کاملا نادرست است و متحدان و شرکای آمریکا باید توجه و مراقب باشند.

جمله بندی خود مقاله عمدا مبهم است. واضح است که در استفاده از زور هیچ خودکاری وجود ندارد و چنین فرمول بندی دقیقی شرط تصویب معاهده توسط سنای ایالات متحده بود زیرا سیاستگذاران آمریکایی در آن زمان از ورود به اتحادهای درهم تنیده متنفر بودند.

استفاده خودکار از نیروی نظامی ایالات متحده بسیار زیاد است.

بعدها، پس از اینکه اتحاد جماهیر شوروی در اواسط تا اواخر دهه 1950 موشک های بالستیک قاره پیما را توسعه داد، استراتژی نظامی آمریکا به دنبال اجتناب از تبادل مستقیم هسته ای بود. جنگ هسته‌ای، اگر قرار بود درگیر شود، محدود می‌ماند، محدود به اروپا، شرق و غرب.

ادامه مطلب جنگ بعدی اینجا خواهد بود. آمریکا و اروپا دشمن هم خواهند بود

اینقدر برای چتر هسته ای آمریکا.

در طول جنگ سرد، بحران‌های مکرر در اطراف برلین غربی در واشنگتن به‌عنوان یک عامل احتمالی در نظر گرفته می‌شد، اما برلین غربی به‌جای یک کشور متحد، رسما یک سرزمین اشغالی بود. پادگان‌های نظامی آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی از آن محافظت می‌کردند و حرکت علیه شهر (که هرگز انجام نشد) حمله به پرسنل نظامی ایالات متحده بود. وضعیت در امتداد مرزهای آلمان-آلمان، چکسلواکی- آلمان غربی، یا نروژ و ترکیه با اتحاد جماهیر شوروی، اگرچه متشنج بود، اما همیشه ثابت بود.

در جاهای دیگر، ناتو و پیمان ورشو توسط بخش های وسیعی از قلمرو بی طرف از هم جدا شدند.

احتمال درگیری های نظامی که ماده 5 را آغاز می کرد بسیار زیاد است.

استراتژی دفاع ملی کنونی ایالات متحده روسیه را به عنوان یک تهدید بزرگ در نظر نمی گیرد، زیرا دولت ترامپ مشغول تغییر تمرکز نیروهای آمریکایی به شرق آسیا و اقیانوس آرام است. رئیس جمهور دونالد ترامپ بار دفاعی ناتو را بر دوش خود اعضای اروپایی گذاشته است. اگر عملکرد او در مناقشه اوکراین معیاری باشد، او هیچ آرزو و تمایلی برای متعهد ساختن نیروهای آمریکایی به دفاع از متحدان و مشتریان آمریکا ندارد. فروش اسلحه به آنها و به اشتراک گذاری اطلاعات محدودیت است.

واشنگتن همچنین احتمالا هشدار مسکو را جدی می گیرد که جنگ ناتو-روسیه با درگیری اوکراین متفاوت است و "کوتاه خواهد بود". این منطقا به زبان انگلیسی ساده به این معنی است که هسته ای خواهد بود. اکنون نمی توان انتظار داشت آمریکایی هایی که از جنگ هسته ای با اتحاد جماهیر شوروی آگاهانه اجتناب کردند، در حالی که واقعا در معرض خطر بودند، به نیابت از متحدان اروپایی خود به درگیری هسته ای با روسیه - هنوز تنها کشوری در جهان که توانایی نابودی ایالات متحده را دارد- کشیده شوند.

ادامه مطلب اگر بزرگترین تهدید هوش مصنوعی چیزی باشد که در مورد ما فاش می کند چه؟

در زمان خود، جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا گفت، اگر چین تلاش کند با زور به اتحاد ملی برسد، ایالات متحده از تایوان دفاع خواهد کرد، اما ترامپ بسیار محتاط تر است. دولت او برای مهار چین، مانند روسیه، متحدان خود را به میدان می‌آورد و فیلیپین و ژاپن نامزدهای اصلی هستند. در مورد تایوان، پس از انتقال ایمن صنعت نیمه هادی آن به آمریکا، اهمیت این جزیره برای آمریکا به شدت کاهش خواهد یافت.

ضمانت‌های امنیتی ایالات متحده، اگرچه مسلما از نوع ماده 5 نیستند، اما در جنگ جاری ایالات متحده علیه ایران، کمتر از حد توخالی ظاهر شده‌اند. پایگاه های آمریکایی در منطقه به جای محافظت از کشورهای عربی خلیج فارس مانند آهنربا عمل کردند و هواپیماهای بدون سرنشین و موشک های ایرانی را به زیرساخت های کشورهای میزبان آسیب رساندند. آنهایی که در اروپای شرقی و شمالی فکر می کنند بهتر است از تأسیسات هسته ای آمریکا (یا فرانسوی) میزبانی کنند، باید دوباره فکر کنند.

وقتی رهبرانش عضویت در ناتو را هدف خود قرار دادند، اوکراین راه خود را گم کرد و مصیبت های ناگفتنی را بر سر خود آورد. آنها متوجه نشدند که واشنگتن هرگز قصد نداشت حتی یک تضمین نمادین از محافظت به آنها بدهد. امنیت در جهان قرن بیست و یکم را نمی توان به قدرت های خارجی تفویض کرد، بلکه تنها می تواند متکی بر منابع خود و روابط پایدار با همسایگان باشد. این درس نه تنها برای اوکراین و اروپا، بلکه برای کشورهای عربی خلیج فارس و شرق آسیا است.