مارک رابر: مطمئن می‌شوم که بچه‌ها وقتی آزمایش‌های من شکست می‌خورند، می‌بینند. آنها باید بدانند که افراد موفق همیشه آن را به درستی درک نمی کنند.

مارک رابر جدیدترین ستاره یوتیوب است که با نتفلیکس معامله کرده است. کیمبرلی وایت/گتی ایماژ برای ریوین مارک رابر، یوتیوب‌بر و مهندس سابق ناسا، اسباب‌بازی‌هایی می‌سازد که حس کنجکاوی را القا می‌کنند.

او می گوید که نوجوان 19 ساله او که مبتلا به اوتیسم است، موفقیت را برای او بازتعریف کرده است.

او می‌گوید بازی‌های ویدیویی به او یاد دادند که شکست را بپذیرد و دوباره تلاش کند. این مقاله گفته شده بر اساس گفتگو با مارک رابر است. برای طول و وضوح ویرایش شده است.

من هنوز همان ایده های دیوانه وار و دیوانه ای را که در کودکی داشتم، دارم. اما پس از تبدیل شدن به یک مهندس مکانیک، من این مجموعه مهارت را دارم که به من امکان می دهد آن ایده ها را زنده کنم.

از بچگی دوست داشتم یک قایق را از پله ها پایین بیاورم. به عنوان یک بزرگسال، من می توانم یک راه پله نازک بی نهایت بسازم.

مهندسی ابرقدرتی است که واقعا وجود دارد. این به شما اجازه می دهد تا هر چیزی را به وجود بیاورید. این چیزی است که من می خواهم به بچه ها نشان دهم. من می خواهم به آنها تجربه کنجکاوی، شکست و درگیر شدن با دنیای اطرافشان را بدهم.

مسیر شغلی من برخاسته از علایقم بود

هرگز به مسیر شغلی ام زیاد فکر نکردم. در عوض، من فقط به دنبال چیزی که واقعا، واقعا به من علاقه داشت، رفتم. در دبیرستان، کلاس فیزیک و ساختن ویدیو را دوست داشتم، با وجود اینکه تجهیزات خیلی خوب نبودند. من هرگز از سخنرانی عمومی لذت نمی بردم، اما این شانس را داشتم که این کار را انجام دهم و از ایجاد پیام لذت بردم.

وقتی به عنوان مهندس مکانیک در ناسا کار می کردم، هنوز هم در شب ها و آخر هفته ها انیمیشن می ساختم. این پروژه های جانبی در نهایت تصاویری بودند که ناسا برای مریخ نورد استفاده کرد.

مهارت هایی که در ناسا آموختم، مانند حل کردن یک مشکل، همان مهارت هایی است که امروز برای ساختن اسباب بازی ها استفاده می کنم. می‌توانم بگویم ساختن اسباب‌بازی از مهندس فضایی بودن سخت‌تر است. در ناسا، وقتی مشکلی دارید، می توانید پول را به سمت آن بریزید. به عنوان یک مهندس اسباب بازی، شما فوق العاده محدود هستید. بازی در آن جعبه شنی و ساختن چیزی که هنوز هم فوق العاده سرگرم کننده است، چالش برانگیزتر از قرار دادن مریخ نورد در مریخ است.

اگر می توانستم هرگز اوتیسم پسرم را از بین نمی بردم

پسر من 19 ساله اوتیستیک است. ما هنوز همان روال شبانه را با حیوانات عروسکی او انجام می دهیم که سال ها انجام می دادیم. او عاشق تکرار است، بنابراین همان شوخی های من هر شب می افتد. به عنوان یک پدر، دیگر چه می خواهید؟

ما در یک جامعه سرمایه داری زندگی می کنیم، جایی که موفقیت اغلب به سهم شما در تولید ناخالص داخلی گره خورده است. به نظر من تعریف بهتری از موفقیت این است که آیا بهتر از آنچه که آن را پیدا کرده اید، دنیا را ترک می کنید؟ برخی از افراد هستند که با استانداردهای مرسوم بسیار موفق هستند، اما برای من الهام بخش نیستند. آنها دنیا را بهتر ترک نمی کنند.

پسر من و دوستانش، اما، مانند غول هایی در میان ما انسان های فانی هستند. پسر من خیلی شاد و پاک است. شناختن او باعث افتخار بود. ما هرگز و هرگز حتی یک قطره اشک نریختیم که او اوتیستیک بود. ما فقط به آن متمایل شدیم. امروز، اگر کسی دکمه ای به من می داد که اوتیسم پسرم را از بین می برد و یک میلیارد دلار به من می داد، من به 100 فوتی آن نمی رسیدم.

میراث مادرم بیشتر از او ماند

مادر من، کارولین، یک نوع بسیار نادر و تهاجمی از ALS داشت. او حدود شش ماه قبل از ساختن اولین ویدیوی یوتیوبم، 15 سال پیش، مرد.

او این ضرب المثل را دوست داشت: «جامعه وقتی بزرگ می‌شود که پیرمردها درختانی بکارند که می‌دانند هرگز در سایه‌شان نمی‌نشینند». او عاشق کار مادر شدن و تربیت بچه های بزرگ شد. متأسفانه او هرگز نتوانست زیر سایه درختانی که کاشته بود بنشیند. و با این حال، او هنوز هم بزرگترین تأثیر را روی من از هر کسی در زندگی من داشته است.

این فقط غیرممکن است که اندازه واقعی تأثیر خود را بدانید. من فقط می خواهم تا آنجا که ممکن است مغزهای جوان را با کنجکاوی در مورد جهان طبیعی آلوده کنم. در عصر هوش مصنوعی، بچه ها پاسخ هر سوالی را در جیب خود خواهند داشت. لحظاتی که جرقه‌های کنجکاوی را برمی‌انگیزد، مهم‌تر و باارزش‌تر خواهند شد - و من می‌خواهم به بچه‌ها و والدین کمک کنم که تعداد بیشتری از آنها را داشته باشند.

بازی های ویدیویی می توانند به ما در مورد پذیرش شکست آموزش دهند

وقتی یک بچه تماشای ویدیوهای من را تمام می کند، می خواهم به اطراف اتاق نگاه کند و سوالی بپرسد. امیدوارم آنها چیزهایی بسازند و چیزهایی را امتحان کنند، زیرا می دانند که احتمالا بار اول کار نخواهد کرد. امیدواریم اینطور نباشد - زیرا اگر چنین شود، به اندازه کافی ریسک نمی کنید.

من همیشه شکست ها را در ویدیوهایم قرار می دهم. آنها هر بار اتفاق می افتد. بچه ها باید ببینند که حتی من بار اول درست متوجه نمی شوم. این بخشی از فرآیند است.

من با بازی Super Mario Bros بزرگ شدم. وقتی در بازی مردم، تسلیم نشدم. من از آن یاد گرفتم و هیجان زده شدم تا دوباره تلاش کنم. برای برخورد با چالش های زندگی از این طریق باید چیزی گفت.

گاهی اوقات شکست های زندگی را درونی می کنیم. اما شکست ها بد نیستند - آنها فقط ریسک ها را افزایش می دهند و به ما فرصتی می دهند تا دوباره تلاش کنیم. هیچ کس ویدیو یا کتابی را بدون تنش دوست ندارد. ما به درگیری و چالش نیاز داریم. اینها اشکالات این زندگی نیستند. آنها یک ویژگی هستند.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید