مالاچی کلرکین: دیوید کلیفورد باید بهترین بازیکن سال را از آن خود کند، اما این یک درخواست بسیار حاشیه ای است

البته این یک چیز عالی است که بحث بر سر این است که آیا بهترین بازیکن سال باید به رایان اودوناگو برود یا دیوید کلیفورد. برای یک چیز، این واقعیت که هر کسی می تواند به غرش کلیفورد برسد، به خودی خود یک دستاورد است. به هر حال اودوناگو در یک سال پایین با کلیفورد رقابت نمی کند. او در یکی از بهترین فصول استاد کری گام به گام با او هماهنگ می کند.

کلیفورد بهترین فوتبالیست عصر است، ما این را می دانیم. او در تابستان امسال یک قهرمانی داشت که در آن نه تنها بیشترین گل را در مجموع، بلکه بیشترین گل را از بازی به ثمر رساند و بیشترین گل را نیز به ثمر رساند. او در سن 27 سالگی از هفتم به دوم جدول گلزنان تاریخ پرید. ما نسل های جوان تر را در مورد او در دهه های آینده خسته خواهیم کرد.

ما کلیفورد را بیشتر بدیهی می دانیم، علیرغم این واقعیت که در طول تاریخ با او زندگی می کنیم. در سال 2026، او در هفت بازی از هشت بازی کری یک گل به ثمر رساند. از زمان معرفی مرحله یک چهارم نهایی ایرلند در سال 2001، هیچ کس نتوانسته بود در یک چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال همان مسابقات گلزنی کند. در واقع، در مجموع تنها چهار بازیکن - کاتال مک‌شین (2021)، کان اوکالاگان (2017)، کایران دونگی (2014) و کولم کوپر (2011) - در یک سال در یک نیمه نهایی و یک فینال گل زده بودند.

نه تنها کلیفورد به اولین بازیکنی تبدیل شد که در هر یک از راندهای کروک پارک گل زد، بلکه در هر پنج بازی حذفی کری یک گل به ثمر رساند. فینال مونستر نیز، چون در حال شمارش هستیم. او 1-10 مقابل آرماگ، 1-8 مقابل تایرون، 1-5 مقابل دوبلین و 1-6 مقابل مایو به ثمر رساند. اگر او تا به حال برای کری بهتر بازی کرده است، خیلی اینطور نبوده است. بنابراین برای اینکه O'Donoghue حتی این گفتگو را به یک گفتگو تبدیل کند نیاز به چیز خاصی داشت.

او آن را نیز ارائه کرد و نمایش‌های Man of the Match را هم در نیمه‌نهایی و هم در فینال به نمایش گذاشت، چیز دیگری که تقریبا شنیده نشده است. خود کلیفورد این کار را در سال 2022 انجام داد و حتی پس از آن، بسیاری از ما با این استدلال که شین والش مرد آن مسابقه خاص بود و فقط به این دلیل که در تیم بازنده بود، به آن نرسید، به قبر خود خواهیم رفت.

O'Donoghue برای مایو در طول دویدن آنها به Sam Maguire فوق العاده بود. او ساده‌ترین معیار را برای بهترین بازیکن سال پاس می‌کند - اگر در هر سطحی کمتر از آنچه که تولید می‌کرد بازی می‌کرد، مایو کاری را که آنها انجام دادند انجام نمی‌داد. دویدن او به تنهایی برای گل دراگ بیرن در فینال برای همیشه زنده خواهد ماند.

اگر در یک میخانه با افراد Mayo برای The Sunday Game در شب فینال بودید، آن اجرا باید یکی از نکات برجسته کل تجربه باشد. این یک چیز است که آن را در زمان واقعی زندگی می‌کنید، اینکه بدانیم به کجا می‌رود. وقتی می‌دانید که در راه است و همه اطرافیانتان از زندگی بالایی برخوردارند، کاملا چیز دیگری است. به محض اینکه او توپ را در 45 خود به دست آورد، کل میخانه حاضر شد او را بزند، یکی را بزند، دو را بزند، سه را بزند، ادامه دهد، ادامه دهد، G’WAN RYANOOOOOO!!

درخشان از مایو.

Ryan O'Donoghue از نیمه خود فوروارد می کند، چندین مرد کری را شکست می دهد، و Darragh Beirne برای مایو به تور دروازه شلیک می کند.

📺 در RTÉ2 و RTÉ Player تماشا کنید 📻 در RTÉ Radio 1 #SundayGame گوش دهید pic.twitter.com/6aYvUX09ED — بازی یکشنبه (@TheSundayGame) 26 ژوئیه 2026

رایان اودونگو: بعد از کل ایرلند، بسیاری از مردم می دانند بلمولت کجاست.

این کارها اینگونه نیست، اما این اجرا به تنهایی ارزش بهترین بازیکن سال را دارد. یک استدلال محسوس، عددی و ضد لوبیا وجود دارد - مایو را چهار امتیاز جلوتر می‌آورد، که بزرگترین برتری آنها در یک فینال سراسر ایرلند از زمان پخش مجدد در سال 1996 است. اما فریاد جذاب‌تر، شاعرانه‌تر و پری پری‌تری نیز برای آن وجود دارد.

اودونگو توپ را در فاصله 100 یاردی دروازه جمع کرد و 12 بازیکن کری در مقابل او بودند. شاید او فکر می کرد که در آن نقطه هدفی وجود دارد، اما اگر چنین بود، او تنها بود. بیرون کشیدن یک گل از آن موقعیت، به همان اندازه بعید بود که مایو یک تیم تمام ایرلند را از فصلی که تنها پنج هفته قبل در نیمه اول بازی میث به جایی نمی رسید، خارج کرد. فوتبالیست سال شخصیت پردازی شد، همانجا.

بنابراین اساسا یک تماس 50/50 است. در اخبار ایرلندی در طول هفته، Cahair O’Kane یک قطعه باشکوه از حفاری را انجام داد و تمام آمار فصل کلیفورد و O’Donoghue را به دست آورد. (او کارهای جک کارنی را هم انجام داد، اما حتی جک هم احتمالا قبول می‌کند که او در مقابل مسکو فلایر و آزرتیویوپ دو طرف خوب رئیس است.) اعداد بدون اینکه در هر دو طرف یک اسلم دانک باشند، روشن هستند. کلیفورد بیشتر از اودوناگو گل زد و کمتر از دست داد. او همچنین توپ را به مراتب کمتر از دست داد (13-3).

از طرف دیگر، اودوناگو بیشتر از کلیفورد پاس گل داد و در گردش های بسیار بیشتری نسبت به کلیفورد شرکت داشت - 17-0، که ممکن بود در بین همه آنها شگفت انگیزترین آمار باشد. اما باز هم، اگر ما وارد قلمرو گردش‌های برنده شده باشیم که یک آمار تعیین‌کننده برای بهترین فوتبالیست سال است، احتمالا دلیلی بر چیزی جز نزدیک بودن مسابقه نیست.

ارزشش را دارد، اگر این ستون رای داشت به کلیفورد می‌رفت. در شلوغی صبح پس از 27 ژوئیه، احساس می‌کردم که O'Donoghue است، اما کمی فاصله آن را در اینجا به نفع کلیفورد تغییر می‌دهد. احتمالا تعداد زیادی از بیتلز در واقع دست کم گرفته شده است، اما چیزی که ما در اینجا برای آن زنده ایم واقعا قدردانی نمی شود.

این نهمین فصل او به عنوان یک بازیکن بین شهرستانی بود و او در تمام بازی ها در تمام بازی های حریف مورد توجه قرار گرفته است. و با این حال توقف او در این قهرمانی غیرممکن بود. ما فراموش می کنیم که چقدر دشوار است، حتی اگر او به طور متوسط ​​1-6 در هر بازی به ما یادآوری کند.

اما هر کسی که عضویت معدل را انتخاب کند، تصمیم اشتباهی نخواهد بود. چه O'Donoghue برنده جایزه شود یا نه، دویدن به اوج دیوید کلیفورد برای پول خود شاهکاری است که در کنار بهترین های یک سال از معجزات و رویاها قرار می گیرد.