مالزی به روهینگیا پناه داد. حالا می خواهد آنها بروند

کوالالامپور، مالزی – کودکانی که روی زمین به صورت ضربدری می‌نشینند، ترکیبی از سنین هستند، اما همه آنها از روی ناچاری در یک کلاس ثبت‌نام می‌شوند. آنها که از خانواده‌های روهینگیا هستند، اجازه دسترسی به آموزش رسمی را ندارند و باید به سخاوت اهداکنندگان برای حمایت از مراکز یادگیری غیررسمی، مانند مراکزی که در محله‌ای آرام در کوالالامپور حضور دارند، تکیه کنند.

ریاض الحق، یک فعال حقوق بشر روهینگیا که سازمان غیردولتی او مرکز را اداره می کند، توضیح داد: «به دلیل کمک آنها، ما می توانیم به بچه هایمان در اینجا آموزش دهیم.

در یکی از صبح‌های اخیر، آنها مشغول یادگیری قرآن بودند، اما درس‌ها طیف استانداردی از دروس دانشگاهی را نیز پوشش می‌دهند.

آنها و خانواده‌هایشان نیز واجد شرایط دسترسی به سیستم مراقبت‌های بهداشتی نیستند، و والدینشان مجاز به کار نیستند و باید به مشاغل غیررسمی مانند کارواش‌ها، آشپزخانه‌های رستوران و خدمات پیک تکیه کنند.

با این حال، زندگی حدود 125000 روهینگیا که اکنون مالزی را خانه می‌نامند، بهتر از زندگی‌هایی است که در میانمار از خود به جا گذاشته‌اند.

ریاض به الجزیره گفت: "به دلیل مهربانی آنها [مردم مالزی]، مردم ما می توانند در این کشور بمانند. آنها می توانند اینجا زندگی کنند. ما امن تر از میانمار هستیم."

با این حال، روز سه شنبه، دولت مالزی بازگرداندن یک گروه اولیه از نزدیک به 1500 روهینگیا را به میانمار آغاز کرد. این عملیات مجددا توجه مردم روهینگیا را که به عنوان یکی از اقلیت‌های تحت آزار و شکنجه در جهان شناخته می‌شوند، جلب کرده است. این گروه قومی مسلمان اساسا بدون تابعیت هستند زیرا میانمار آنها را به عنوان شهروند به رسمیت نمی شناسد.

با توجه به آزار و شکنجه طولانی مدت روهینگیا در ایالت راخین در غرب میانمار، این بازگرداندن توسط سازمان ملل و گروه های حقوق بین الملل مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال 2017، ارتش میانمار سرکوب وحشیانه ای را آغاز کرد و بیش از 700000 روهینگیا را مجبور به فرار کرد که عمدتا به بنگلادش همسایه بودند.

این کارزار نظامی که شامل تخریب گسترده اموال روهینگیا و کشتار هزاران نفر بود، به طور گسترده به عنوان یک نسل کشی محکوم می شود. یک پرونده نسل کشی توسط گامبیا در دیوان بین المللی دادگستری در لاهه در جریان است. انتظار می رود این حکم در ماه آینده یا در ماه نوامبر صادر شود.

دولت مالزی اصرار داشت که همه کسانی که باز می گردند داوطلب هستند و امنیت و رفاه آنها تضمین شده است.

منتقدان سیاست کوالالامپور گفتند که جنگ داخلی جاری در میانمار چنین تضمین هایی را بی معنا می کند. میانمار پس از کودتای نظامی در سال 2021 و برکناری دولت منتخب دموکراتیک آنگ سان سوچی، برنده جایزه صلح نوبل، وارد جنگ داخلی شد.

دولت مالزی به رهبری انور ابراهیم، ​​نخست وزیر، متعهد شده است که 5000 شهروند میانماری را به کشور بازگرداند که بسیاری آن را معکوس کردن سیاست دیرینه این کشور مبنی بر ملایمت با حضور روهینگیا می دانند.

مالزی که کنوانسیون پناهندگان سازمان ملل متحد در سال 1951 را امضا نکرده است، وضعیت پناهندگی روهینگیا را اعطا نمی کند، اما نسبت به ورود آنها رفتاری تسامح آمیز اتخاذ کرده است.

مالزیایی ها قرابت مذهبی و فرهنگی با روهینگیاها دارند و همدردی گسترده ای با وضعیت اسفناک آنها وجود دارد. بسیاری از بسیاری از مهاجرانی که اغلب با قایق های شلوغ سفر خطرناک اقیانوس را انجام می دهند، استقبال غیررسمی کرده اند.

اما این نگرش در سال های اخیر به دلیل فشارهای اقتصادی و کمپین های اطلاعات نادرست رسانه های اجتماعی ویروسی شروع به تغییر کرده است. طومارهای آنلاین هماهنگ شده برای اخراج پناهندگان و سایر گروه های به حاشیه رانده شده صدها هزار امضا جمع آوری کرده است.

نور سادک، مدیر اجرایی «پاسخ به حقوق روهینگیا»، محتوای رسانه‌های اجتماعی را که پیام‌های نفرت‌انگیز و آزاردهنده درباره روهینگیا منتشر می‌کنند، رصد می‌کند.

یکی از تولیدکنندگان محتوا که هزاران فالوور دارد، مجموعه‌ای از کلیپ‌ها را منتشر کرده است که در آن روهینگیا را آشکارا در چهره آنها مسخره می‌کند در حالی که به دوربین درباره بوی آنها شکایت می‌کند. در کلیپ دیگری که توسط افراد خودخوانده تهیه شده است، سه مرد در حال توقف و بازجویی از یک رهگذر روهینگیا در خیابان دیده می شوند.

سادک گفت: «بسیاری از اعضای جامعه از بیرون رفتن و شناخته شدن به عنوان روهینگیا بسیار می ترسند. آنها از آزار و اذیت مردم محلی و برخی از تولیدکنندگان محتوا بسیار می ترسند.

این ترس به اشتغال نیز سرایت می‌کند، هر چند مشاغل ضعیفی که ممکن است وجود داشته باشد، برخی از مشاغل مالزیایی طبق گزارش‌ها روهینگیا را دور می‌زنند.

سادک به الجزیره گفت: «بیشتر مردم روهینگیا به کار غیررسمی متکی هستند و حتی این کار غیررسمی در حال حاضر با افزایش نفرت و اطلاعات نادرست غیرقابل دسترسی است. و این بر معیشت هر روهینگیا تأثیر می گذارد.

در حالی که مالزی به انتخابات ملی در اوایل سال آینده چشم دوخته است، احزاب سیاسی ممکن است ببینند که مسئله روهینگیا فرصتی برای کسب رای بسیار بزرگ است که نمی توان از آن گذشت. و روهینگیایی‌ها، همانطور که اغلب دیده‌اند، می‌توانند خود را بازنده ببینند.