مالزی صبر می کند تا دوریان های آن کاملا رسیده و کاملا بدبو شوند. بازار 7.5 میلیارد دلاری چین با تشنگی به نظر می رسد

مالزی فراتر از غرفه‌های کنار جاده‌ای و باغ‌های خانوادگی خود برای متقاعد کردن طرفداران این میوه‌های خوش‌خم که ارزش جستجوی انواع آن را دارد، دوریان را که بوی قوی آن دوستدارانش را خوشحال می‌کند و نفرت‌هایش را دفع می‌کند، فشار می‌آورد.

فدائیان طعم دوریان را مانند شراب میل می کنند. برای مالزیایی ها، طعم گوشت غنی و خامه ای آنها در انواع مختلف بسیار متفاوت است. برخی به خاطر کاستارد شیرین و نت های میوه ای، برخی دیگر به خاطر کمی تلخی، رنگ الکلی یا حتی طعم کره بادام زمینی ارزشمند هستند.

تلاش‌های مالزیایی‌ها برای ارتقای صنعت را می‌توان در پایتخت، کوالالامپور، در مرکزی یافت که منحصرا به میوه‌ها و تنوع رو به رشد تولید شده از آن اختصاص دارد.

در مرکز تجربه دوریان کوالالامپور، در نزدیکی برج‌های دوقلوی برجسته پتروناس، بازدیدکنندگان برای کشف فرهنگ و تاریخ این میوه به باغ دوریان ماکت می‌روند. در اتاقی دیگر، یک نمایش تئاتر باعث خنده می شود. در طبقه پایین، بازدیدکنندگان از بشقاب ها و تارت های تخم مرغی که از آن درست می شود لذت می برند.

این مرکز دو طبقه که تابستان امسال پس از سرمایه گذاری نزدیک به 2 میلیون دلار راه اندازی شد، حدود 1900 متر مربع (20450 فوت مربع) وسعت دارد و روزانه باز است. مغازه دوریان آن از صبح تا نیمه شب پذیرای مهمانان است.

بنیانگذار آن، ادیسون آنگ، گفت که این مرکز هم مشتریان محلی و هم گردشگران را هدف قرار می دهد، به ویژه آنهایی که از چین، بزرگترین واردکننده دورین در جهان هستند. او گفت که کام چینی از دیرباز تحت تأثیر فرهنگ دوریان تایلندی بوده است.

او گفت: «چیزی که ما در حال حاضر به آن امیدواریم این است که افرادی که دوریان نمی‌خورند، شروع به خوردن دوریان نکنند. در عوض، ما امیدواریم مصرف‌کنندگانی که قبلا از کشورهای دیگر دوریان می‌خورند، به دوریان مالزیایی روی آورند.»

افزایش تقاضا چالش هایی را به همراه دارد

طبق داده‌های گمرک چین، در سال 2025، 1.87 میلیون تن دوریان تازه به ارزش 7.5 میلیارد دلار وارد کرد که حجم آن در دهه گذشته بیش از شش برابر افزایش یافت.

ورود قبلی تایلند به این کشور کمک کرد تا در سال 2025 بیش از نیمی از این بازار را از نظر ارزش تضمین کند. مالزی که صادرات دورین تازه به چین را در سال 2024 آغاز کرد، ضعیف بود. اما برای نیمه اول سال 2026، ارزش واردات دورین تازه چین از مالزی در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته چهار برابر شد که نشان دهنده رشد سریع است.

برخلاف رقبای خود، تولیدکنندگان مالزیایی معمولا زود برداشت نمی‌کنند، در عوض فقط میوه‌های رسیده طبیعی را که در تورها یا طناب‌ها گرفتار می‌شوند، جمع‌آوری می‌کنند.

آنگ گفت که این بزرگترین مزیت صنعت و همچنین بزرگترین ضعف آن است، زیرا فروشندگان باید با زمان رقابت کنند زیرا ماندگاری میوه حداکثر دو تا سه روز است. هر گونه تاخیر بر کیفیت آن تأثیر می گذارد. او گفت که وقتی سهام او برای چند روز در جریان بررسی های گمرکی نگه داشته شد، نرخ بازپرداخت او افزایش یافت.

لرون یی، بنیانگذار DKing، که تجارتش هم بازارهای صادراتی و هم بازارهای داخلی را پوشش می دهد، گفت: فروش دوریان به شرایط اقتصادی نیز حساس است. او گفت که وقتی اقتصاد چین خوب عمل می کند، تجارت او بهبود می یابد، اما اگر قدرت خرید مصرف کنندگان چینی کاهش یابد، او باید بازارهای جایگزین پیدا کند.

او گفت: «این یک تجمل است، نه یک ضرورت.

فراتر رفتن از خود میوه

کسب‌وکارها در حال یافتن فرصت‌هایی هستند که میوه می‌تواند به آن تبدیل شود. کسب‌وکار یی خمیر دوریان، شکلات با طعم دوریان و موچی - و حتی کیک ماه را قبل از جشنواره نیمه پاییز می‌فروشد.

شرکت آدریان چوی، بنیانگذار DurianBB، بستنی دوریان، دسرها و دوریان خشک را در کنار قهوه با طعم موزانگ کینگ و موارد دیگر در یک کافه عرضه می کند. برند او همچنین تورهای مزرعه با راهنما را ارائه می دهد.

در ماه جولای، برند Choy یک قدم فراتر رفت و عطر گل دوریان را با بوی شیرین و گلی روانه بازار کرد.

چوی گفت که انشعاب به محصولات دیگر مهم است زیرا ارزش خود را به غذا اضافه می کند و کسب و کار او را متمایز می کند، حتی زمانی که دیگران بر سر قیمت با هم رقابت می کنند.

او گفت: "غذا غذا است." "شما نمی توانید آن را 50٪ بیشتر بفروشید زیرا برند شما متفاوت است."

چشیدن آن در مالزی

در سرتاسر چین، فروشگاه‌های تخصصی دوریان رشد کرده‌اند و برخی از آن‌ها در انواع مالزیایی تخصص دارند. در پکن، فروشگاه جیانگ سیر دوریان، بشقاب‌هایی را با قیمت تقریبا بین 300 تا 1000 یوان (حدود 44 تا 150 دلار)، بسته به وزن خمیر و انواع انتخاب‌شده، به فروش می‌رساند.

کارمند آن، Hou Yuxin، از تعداد فزاینده مغازه‌های مشابه استقبال کرد و فشار رقابت را کنار زد و گفت که این امر به تقویت بازار دوریان مالزیایی کمک می‌کند. او اشاره کرد که اکنون بسیاری از مردم می خواهند در طول سفرهای خود به مالزی از دوریان لذت ببرند.

هنری ژانگ یکی از آنها بود که در مرکز آنگ در کوالالامپور بازگشت. ژانگ، یکی از بازدیدکنندگان از شانگهای که در دوران دانشگاه شروع به خوردن دوریان کرد، برای اولین بار دوریان را دید که بزرگتر از کف دستش نبود.

او گفت که مالزیایی ها خامه تر از تایلند هستند و طعم های متفاوتی دارند. او تحت تأثیر این مرکز قرار گرفت که چیزی بیش از میوه ارائه می داد.

ژانگ گفت: "ممکن است هنوز هم دوریان های کشورهای دیگر بخورم. اما بعد از خوردن آنها، ممکن است بیشتر از این هم دلم برای مالزیایی ها تنگ شود."

___

وینسنت تیان، عکاس آسوشیتدپرس و اولیویا ژانگ و وو جیا، خبرنگاران ویدئویی در پکن در این گزارش مشارکت داشتند.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد