مالیات ما قبلا به سه شرکت وابسته بود. اکنون به یک داروی کاهش وزن بستگی دارد

زمان برای راهنمای سالانه شما برای بودجه واقعی است.

اولا، یک یادداشت سریع در مورد همه آن بادبادک های بودجه ای که در رسانه ها پخش شد. هفته‌هاست که رسانه‌ها مملو از داستان‌هایی در مورد آنچه ممکن است در بودجه وجود داشته باشد یا نباشد، زمانی که سیمون هریس و جک چمبرز به طور مشترک در سه‌شنبه هفته ارائه می‌کنند، بوده است. برخی از پیشنهادات به عنوان وقایع انجام شده گزارش می شوند. خیلی ها خوشبینانه هستند. گفته می شود وزرای دیگر برای برنامه های هزینه های خود "به شدت فشار می آورند". خدا یک محاکمه کننده را دوست دارد.

همه اینها بخشی از بازی است: وزرا یا افرادی که برای آنها کار می کنند به خبرنگاران توضیح می دهند تا بر تصمیم گیرندگان - به ویژه هریس، چمبرز و تائوسیچ - فشار بیاورند تا حتی تا حدی به درخواست های آنها بپذیرند. رکورد موفقیت آن تکه تکه است.

تقلای موازی در میان احزاب دولتی برای دریافت اعتبار برای اقداماتی که قطعا در بودجه خواهد بود وجود دارد - کاهش مالیات، حمایت های انرژی، افزایش رفاه، یارانه های مراقبت از کودکان، هر چه باشد. این هفته آینده تشدید خواهد شد زیرا درجه اطمینان بیشتری در مورد آنچه در داخل است و آنچه نیست وجود دارد.

مطالبه اعتبار برای اقدامات یا هزینه های سیاستی یکی از رایج ترین و بیهوده ترین منابع اختلاف در دولت است. شاهد دعوای مضحک بین فاین گائل و فیانا فایل در این هفته باشید که چه کسی باید اولین بازگشایی برنامه های کمک هزینه ورزشی را اعلام کند.

به مسائل مهمتر: هزینه اداره کشور چقدر است؟ هزینه تصمیمات دولت – خواه تمدید کاهش عوارض مالیاتی یا تأمین مالی داروهای جدید برای بیماری‌های نادر یا هر چیز دیگری – تنها در صورتی قابل درک است که تصویر بزرگ‌تری را درک کنید. اما آنقدرها هم که به نظر می رسد یک سوال ساده نیست.

در سال آینده، دولت حدود 125 میلیارد یورو را در آنچه که مخارج رای‌دهی نامیده می‌شود خرج می‌کند - که با رای‌های دیل مجاز است، که بین هزینه‌های پروژه‌های سرمایه (20 میلیارد یورو) و هزینه‌های جاری یا روزانه (105 میلیارد یورو) تقسیم می‌شود. این شامل بسته روز بودجه 8.5 میلیارد یورویی است - هزینه اضافی که در هفته سه شنبه اعلام خواهد شد. آنچه ما به آن "بودجه" می گوییم در واقع افزایش بودجه کلی برای اداره کشور است.

این در واقع همه چیز را شامل نمی شود. برای مثال، هزینه بهره بدهی ملی یا کمک های اتحادیه اروپا را که حدود 20 میلیارد یورو است، شامل نمی شود. اما بیایید گرفتار نشویم؛ برای فکر کردن به مخارج عمومی، رقم 125 میلیارد یورویی احتمالا بهترین گزینه برای کار است.

نظرسنجی آیریش تایمز نشان می دهد که رای دهندگان در بودجه 2027 چه می خواهند

الحاقیه نهایی: در نهایت بیش از 125 میلیارد یورو خواهد بود، زیرا دولت، علیرغم وعده‌های مکرر، سقف هزینه‌های خود را می‌شکند، بنابراین از 130 میلیارد یورو در سال آینده تغییر زیادی دریافت نخواهید کرد.

مخارج کلان در بخش فعلی (روز به روز) سلامت و رفاه هستند که تقریبا نیمی از کل بودجه هزینه های جاری بین آنها را با ذکر افتخار برای آموزش و عدالت به خود اختصاص می دهد. حقوق و مستمری بخش دولتی حدود 30 میلیارد یورو در سال جاری هزینه دارد. مسکن خرج زیادی در سمت سرمایه دارد.

پول از کجا می آید؟ خب، مالیات شما. اوه، و همچنین اپل.

دریافت‌های مالیاتی ما به شکلی پوچ به تعداد کمی از شرکت‌های چندملیتی ایالات متحده وابسته است. این هفته یکی از افرادی که در تصمیم گیری شرکت داشتند به من گفت: "من قبلا نگران سه شرکت بودم. حالا این یک محصول است." او خودش در حال کاهش وزن نیست، اما بسیار خوشحال است که بسیاری از مردم خوشحال هستند.

دریافت‌های مالیاتی شرکت‌ها حدود یک سوم کل دریافت‌های مالیاتی را تشکیل می‌دهند. ارقام ارائه شده توسط شورای مشاوره مالی ایرلند نشان می دهد که تمرکز در آن در حال افزایش است، نه کاهش. سه شرکت - اپل، مایکروسافت و الی لیلی - تقریبا نیمی از کل مالیات شرکت را پرداخت می کنند.

اما نگرانی چیست؟ همانطور که آرتور بیزلی هفته گذشته گزارش داد، انتظارات این است که دریافتی های مالیاتی شرکت ها در سال جاری مجددا از انتظارات پیشی بگیرد و مازادی بیش از حد انتظار به دولت بدهد. با این حال می‌توان هدایای بیشتری را در روز بودجه مشاهده کرد - صحبت از اعتبارات انرژی بار دیگر در اطراف ساختمان‌های دولتی شنیده می‌شود.

نگرانی این است که - همانطور که هر کسی که با تاریخ ایرلند یا هر جای دیگر آشنایی دارد، می داند - فرض اینکه در آینده هیچ مشکلی پیش نیاید یک استراتژی مخاطره آمیز است. مطمئنا، تا زمانی که همه چیز خوب پیش برود، ما بزرگ خواهیم بود. اما اگر آنها به درستی ادامه ندهند چه؟

پیش بینی مالیات بر شرکت با اختلاف بسیار زیاد از 35.3 میلیارد یورو فراتر می رود

آه، اما هیچ کس نمی خواهد با آن روبرو شود. فصل بودجه است، مطمئنا. و اگر دولت حداقل احساس می کند که باید به ایده احتیاط بودجه توجه کند، هیچ یک از احزاب مخالف، هیچ یک از سازمان های غیردولتی، هیچ یک از منافع شخصی که چنین نقشی را در زندگی عمومی ما ایفا می کنند کوچکترین علاقه ای به آن ندارند. بسیاری از رسانه ها هم این کار را نمی کنند. چند بار شنیده اید که تقاضاهایی برای هزینه های عمومی بیشتر با توجه به بودجه کلی و نرخ مخارج موجود بیان شده است؟ بحث سیاسی ما تقریبا به طور کامل شامل تقاضا برای هزینه بیشتر است.

ده سال پیش کل هزینه‌های ما نصف مقدار فعلی بود. و با این حال ما با افزایش پس از افزایش پیش می رویم، هرگز یک بار نپرسیم که آیا بازده کافی برای سطوح موجود مخارج دریافت می کنیم، یا اینکه آیا افزایش ها پایدار هستند. جک چمبرز در مورد تعدیل رشد مخارج صحبت کرده است. ببینیم تحویل میده یا نه به دلیل تلاش هایش برای کنترل مخارج تاکنون، همکاران حزبش به او لقب «جک تاچر» داده اند. البته تاچر امور مالی عمومی بریتانیا را تنظیم کرد.

در نهایت، اگر اوضاع به درستی پیش برود، دولت تقصیر را برطرف خواهد کرد. این به اندازه کافی منصفانه است. دولت مسئولیت رهبری و اتخاذ تصمیمات دشواری را دارد که ممکن است از نظر سیاسی محبوبیت نداشته باشند، اما به نفع بلندمدت کشور باشند.

اما ما که آن دولت‌ها را انتخاب می‌کنیم باید آنقدر با خود صادق باشیم که بپذیریم که اگر دوباره هزینه‌ها را انجام دهند، خواسته ما را انجام می‌دهند. همه ما می دانیم که در انتخابات بعدی چه اتفاقی می افتد اگر دولت بودجه های مخارج را کاهش دهد و بیشتر مازاد را به نفع نسل های آینده پس انداز کند: ما شخص دیگری را برای انجام این کار پیدا می کنیم. این به معنای توجیه مسئولیت دولت نیست، بلکه به این معنی است که بپذیرد که تنها از آن آنها نیست.