مامان 62 ساله من هیچ کاری به صورتش نمی کنه، حتی آرایش هم نمی کنه. این به من چیزهای زیادی در مورد اعتماد به نفس و پیری آموخت.

مادر نویسنده 62 ساله هیچ آرایشی نمی کند. با حسن نیت از جیلیان پرتزل مادر من 62 سال دارد و آرایش، بوتاکس و سایر لوازم آرایشی را ترک کرده است.

من هنوز آرایش می کنم، اما خوشحالم که با الگوی او بزرگ شدم.

او رویکرد دیگری را برای پیری به من نشان داده است. مادر من 62 سال دارد و هرگز بوتاکس یا فیلر نگرفته است. او حتی آرایش نمی کند. این روزها، به ندرت اتفاق می افتد، به خصوص در جایی که ما زندگی می کنیم.

من و مادرم هر دو در کالیفرنیای جنوبی به دنیا آمدیم و بزرگ شدیم و در اینجا استانداردهای زیبایی بالاست. جراحی پلاستیک و سایر پیشرفت ها رایج هستند. خدمات میکرونیدلینگ، لایه برداری شیمیایی، میکرودرم ابریژن و درمان با نور LED برای بسیاری از افراد ضروری است.

اما مادرم به من نشان داده است که این تنها راه نزدیک شدن به پیری نیست.

تصمیم او برای نادیده گرفتن محصولات و روش‌های آرایشی چیزهای مهمی در مورد پیری به من آموخت - چیزی که تا همین اواخر کاملا درک نمی‌کردم.

او در دانشگاه متوجه شد که به آرایش علاقه ای ندارد

چند هفته پیش، بعد از یک جلسه به خصوص طولانی که در آینه به پای کلاغ هایم خیره شدم، از مادرم پرسیدم که چرا هرگز آرایش نمی کند. وقتی بزرگ شدم، او آن را کم می پوشید: مقداری خط چشم و یک براق کننده لب برای یک موقعیت خاص. با این حال، در چند دهه اخیر، تنها چیزی که او بر روی صورت خود استفاده کرده است، لوسیون است.

پشت پیشخوان آشپزخانه‌ام ایستاده بودم و پرسیدم آیا روز خاصی هست که تصمیم بگیرد: "آرایش برای من نیست." همانطور که معلوم است، وجود داشته است.

مادرم به من گفت که این کار در سال اول دانشگاه شروع شد. او هم اتاقی اش را دیده بود که آرایش کرده است - و وحشت کرده بود. نویسنده از اینکه با الگوی مادرش بزرگ شده است سپاسگزار است. با حسن نیت از جیلیان پرتزل به گفته او، هم اتاقی هر روز صبح نزدیک به یک ساعت را صرف استفاده از محصولات گران قیمت می کرد. سپس، پس از برس زدن روی چند لایه ضخیم ریمل، یک سنجاق قفلی را باز کرده و از آن نقطه برای جدا کردن هر مژه استفاده می‌کند.

مامان گفت: "قبلا نمی توانستم زمان و پولی را که او برای صورتش خرج کرده بود، باور کنم." "اما من شوکه شدم که او حاضر بود سنجاق را کنار چشمش بگذارد. اگر زلزله بیاید چه می شود؟ اگر خدای ناکرده عطسه می کرد چه؟"

صدای مامان بالاتر از حد معمول بود. چهل سال از زندگی مشترک او با این زن در خوابگاه گذشته بود، اما ظاهرا هنوز از آنچه دیده بود ناراحت بود.

بنابراین، در 18 سالگی، مامان تصمیم گرفت که آرایش فقط برای او نیست. او همیشه عملی بوده است، و بین تعهد زمانی، پول خرج شده و خطر ظاهری برای چشم، تجزیه و تحلیل هزینه و فایده مادر به لوازم آرایش «نه» گفت.

مادرم گفت: «می‌دانم که برخی افراد آرایش کردن را دوست دارند. "این می تواند نوعی هنر و بیان خود باشد. اما برای من همیشه شبیه کار به نظر می رسید."

او در دهه 40 زندگی‌اش، زمانی که دوستانش شروع به بوتاکس و لیفت صورت کردند و هنگفتی روی کرم‌های صورت ریختند، یک اپیفانی دیگر داشت.

مامان تصمیم گرفت که ارزش وقتش را ندارد. در واقع، او به این نتیجه رسید که، به عنوان یک قاعده، قرار نیست هیچ کاری آرایشی انجام دهد. دیگر از خط چشم و برق لب حتی برای مواقع خاص خبری نیست و قطعا از جراحی پلاستیک خبری نیست. او با بالا انداختن شانه گفت: "با بزرگتر شدن، به نظر می رسید زنانی که می شناختم زمان بیشتری را برای ظاهرشان صرف می کردند. من فقط نمی خواستم این کار را انجام دهم." از آنجا که آنها شباهت زیادی دارند، نویسنده می گوید که آینده خود را در چهره مادرش می بیند. با حسن نیت از جیلیان پرتزل من با مثال او بزرگ شدم

با نگاهی به گذشته، من دوست دارم که مادرم فشار اجتماعی و استانداردهای زیبایی را نادیده گرفت. این احساس بسیار فمینیستی است، بسیار "راک اند رول".

اما در اوایل دهه 2000، وقتی مامان برای همیشه لوازم آرایشی را کنار گذاشت، من تازه به آنها علاقه مند شدم.

از زمانی شروع شد که من در یک کیف جشن تولد، برق لب گرفتم، و به پوشیدن سایه چشم براق بنفش نه چندان ظریف در مدرسه تبدیل شد. در سنی که نسبت به همه چیزها خودآگاه بودم (و تعداد زیادی هم وجود داشت)، آرایش باعث می شد احساس کنم زیبا و حتی بزرگ شده ام. من آن را دوست داشتم.

مامان از کاوش در زمینه آرایش من دلسرد نشد. در واقع، در دبیرستان، او من و دوستانم را در مرکز خرید پیاده می‌کرد، جایی که ما پول زیادی را در پیشخوان MAC خرج می‌کردیم. او، با مهربانی، لب های خط خورده یا ابروهای بیش از حد دریده ام را مسخره نکرد. اگرچه مطمئنم که او مجبور بود زبانش را گاز بگیرد، به خصوص در روزهایی که من خط چشم "بالدار" را امتحان کردم.

و با این حال، من همیشه مخفیانه به این فکر می کردم که آیا او موافق نیست. به این فکر کردم که آیا او از اینکه پس از سال‌ها ارائه مثالی برای من در مورد اینکه چگونه زنان مجبور نیستند به هوس‌های صنعت زیبایی و ایده‌آل‌های هالیوود بپیوندند، ناامید شده است، من حاضرم تمام پول کریسمس خود را روی یک پایه جدید مد روز بگذارم.

بعد از صحبت با مادرم آن روز در آشپزخانه، متوجه شدم که برای او تصمیم به سرمایه گذاری روی ظاهرش به معنای "خوب" یا "بد" بودن آرایش نیست، بلکه حتی به خاطر اعتماد به نفس هم نبود. این فقط در مورد انتخاب نحوه صرف زمان ارزشمندی بود که در این زندگی داریم.

او ترجیح می دهد هر روز صبح نیم ساعت را صرف خواندن کتاب یا پیاده روی کند تا آرایش کردن. او ترجیح می دهد برای یک دور نوشیدنی با افرادی که به آنها اهمیت می دهد پول خرج کند تا یک پالت سایه چشم جدید. اما همه احساس یکسانی ندارند.

در 35 سالگی، من هنوز دوست دارم آرایش کنم، زیرا به من احساس زیبایی می دهد. و من با کمی بوتاکس روزی مخالف نیستم. اعتراف می کنم که گاهی به ستاره های هالیوودی عروسکی نگاه می کنم و فکر می کنم "مرد، او عالی به نظر می رسد! من می خواهم شبیه او باشم."

اما نمی دانم که آیا روزی نظرم را تغییر خواهم داد. شاید یک روز تصمیم بگیرم که آن زمان، پول و انرژی را صرف چیز دیگری کنم.

و من فکر می کنم، در پایان، واقعا مهم نیست که مادرم چه شکلی است. فرقی نمی‌کند که بخواهد آرایش کند یا کارش را انجام دهد یا نه. اما امروز صبح که کمی خط چشم و ریمل زدم، متوجه شدم که از قانون عدم استفاده از لوازم آرایشی مادرم مزیت بی نظیری کسب کرده ام.

من و مامان همیشه شباهت زیادی به هم داشتیم و خیلی خوب است که بدانم اگر کاری نکنم، کم و بیش، در سن او چه شکلی می شوم.

صورت او محصول کرم های فانتزی یا جراحی نیست. این فقط طبیعت به اضافه زمان است. و حتی اگر هیچ تغییری ایجاد نکنم یا یک دلار دیگر خرج نکنم تا زیبا به نظر برسم، شاید این مشکلی ندارد. من آینده ام را دیده ام و فکر می کنم او عالی به نظر می رسد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید