مانستر اغلب از میراث پیراهن کوتوله می‌شود، زیرا آنها به سمت حد متوسطی شکنجه‌شده می‌لغزند.

برای هرکسی که نسبت به مانستر احساس دارد، تصویری از باشگاهی وجود دارد که حاضر به تسلیم شدن نیستند. این رمانتیک است و ریشه در گذشته دارد و به نوعی از نزول مانستر در حد متوسطی شکنجه شده جان سالم به در برده است. ستایش کورکورانه نیست، اما قلبی است.

پیتر اوماهونی در زندگی‌نامه جدید خود و در مصاحبه‌هایی که کتاب را تبلیغ می‌کند، از رهبری مانستر برای آنچه که او سال‌ها سوءمدیریت می‌داند دریغ نکرده است. او به دلیل نوسانات بی‌احترامی مانستر در مورد تمدید نهایی قراردادش مجروح شد، و این که در 10 سال به عنوان کاپیتان فقط یک جام را بالای سر برد، او را ناراحت کرد. اما او هرگز احساسات اولیه خود را نسبت به پیراهن کنار گذاشت.

او چند هفته پیش در گفتگوی خود گفت: «هر چند [در مورد مانستر] همیشه چیز متفاوتی وجود دارد. "هر اتفاقی که بیفتد، یک باشگاه ویژه خواهد بود. ما به هر نقطه از اروپا سفر می کنیم، و شما جمعیت بیشتری خواهید داشت زیرا ما در آنجا هستیم. اکنون زمان بسیار مهمی است که مانستر آن را حفظ می کند و متوجه می شود که چقدر مهم است."

اما از او پرسیدم آیا این زندگی در گذشته نیست؟

او گفت: "آره، خوب، باید خودت را روی چیزی بسازی."

پیتر اوماهونی: "چیزهایی بود که نباید انجام می دادم - فشاری که بر مردم وارد می کردم"

با این حال، تاریخ مانستر هرگز به طور کامل در گذشته نیست. به نظر می رسد همیشه سالگرد رویدادی از روزهای شکوه در پیش است. مانستر به ندرت بازی اروپایی را انجام می دهد که طنین تاریخی نداشته باشد. یک پیمانه خامه ای نوستالژی از یک شیر آب پر می شود.

ایان فلانگان، مدیر اجرایی مستعفی، در مصاحبه ای با سیمون لوئیس در ماه می گفت: ما تاریخ را می دانیم. "ما می دانیم که می خواهیم به چه چیزی زندگی کنیم."

با این حال، این استاندارد ثابت، هر کاستی را در 15 سال گذشته افزایش داده است. آخرین باری که مانستر تیمی داشت که می توانست از راه دور به دستاوردهای بزرگ تیم هایی که استانداردها را تعیین می کردند، عمل کند، چه زمانی بود؟ آخرین باری که یک تیم مونستر با میراث پیراهن احساس کوتوله نکرد چه زمانی بود؟

رونان اوگارا در ستون Irish Examiner خود در اواخر فصل گذشته نوشت: "موضوع بدتر شده است و این تصور که مانستر "دور نیست" اکنون کمی خیالی به نظر می رسد. صادقانه بگویم، من مانستر را به این پایین به یاد نمی آورم." فقط به این دلیل که مانستر یک برند بزرگ است به این معنی نیست که برند نمی تواند شکست بخورد. استعفای فلانگان به عنوان مدیر اجرایی در هفته گذشته، قبل از انتشار یک بررسی مستقل در مورد حاکمیت مانستر راگبی، احتمال ایجاد یک "خط در شن" ​​را افزایش داده است. یک گروه کر آشناست.

مشکل مانستر این است که Ground Zero مدام در حال تغییر است.

10 سال از حمله معروف آلن کوینلان در اسکای اسپورت پس از باخت مونستر به استاد فرانسه با 20 امتیاز در پاریس می گذرد، در حالی که تیم فرانسوی 40 دقیقه تنها با 14 بازیکن بازی کرده بود. تنها تلاش کانر موری در پنج دقیقه باقیمانده باعث شد تا مانستر از اولین شکست خود در 21 سال راگبی اروپا تا آن نقطه رنج نبرد.

کوینلان در پخش زنده گفت: "شرم آور، تحقیرآمیز، شرم آور - اینها کلماتی هستند که به ذهن می رسند." در آن فصل مونستر برای دومین سال متوالی نتوانست از مرحله استخر جام قهرمانان راه یابد و مانند آن زمان به مرحله پلی آف Pro12 نرسید.

اما نکته مهم این است که آن تیم را با تیم فعلی مقایسه کنیم: 15 بازیکن ابتدایی مقابل استاد فرانسیس شامل 9 بازیکنی بود که ایرلند بازی کرده بودند و چهار بازیکنی که با شیرهای بریتانیا و ایرلندی تور کرده بودند.

در حال حاضر هیچ چیزی مانند چنین عمقی وجود ندارد. زمانی که مونستر در فصل گذشته در مرحله یک چهارم نهایی URC با 31 امتیاز از بولز شکست خورد، تنها 4 بازی از 15 بازی اولیه با ایرلند بازی کرده بودند و آنها فقط 63 بازی بین آنها انجام داده بودند که 31 بازی متعلق به کریگ کیسی بود. هیچ یک از بازیکنان مونستر با شیرهای بریتانیایی و ایرلندی به تور سفر نکرده بودند.

قهرمانی یونایتد راگبی: مونستر 26 بولز 22

در این چیزها ناامیدی همیشه نسبت به انتظار است. خاطرات ما هم کوتاه است تنها پنج سال است که در عرض یک هفته، مونستر فینال Pro14 را به لینستر باخت و تولوز را در جام قهرمانان در تاموند پارک به هفت امتیاز رساند. هر دو شکست به عنوان نمونه های دلخراشی از اینکه مونستر در سطح برتر بازی باشگاهی تا چه حد از سرعت خود خارج شده بود، تلقی می شد.

در حال حاضر چنین هفته ای چگونه دریافت می شود؟

زمینه چنین ناامیدی در آن زمان امید بود. در آغاز آن فصل، دیمین دی آلنده و آر جی اسنایمن، برندگان جام جهانی با آفریقای جنوبی، با قراردادهای بزرگ وارد شدند. این به عنوان نمایشی از جاه طلبی مجدد مانستر در نظر گرفته شد. امضای جایزه اکنون از منو خارج شده است. فصل گذشته با دوری از تعدیل ها و کاهش بیشتر بودجه بازی به پایان رسید. در پایان ماه ژوئن، مونستر یک کسری جریان نقدی 1 میلیون یورویی در حساب‌های 2024-2025 خود اعلام کرد که انتظار داشتند در حساب‌های فصل گذشته نیز تکرار شود.

کانر موری در زندگی نامه خود به صراحت درباره کاهش هزینه هایی که روی تیم اصلی تأثیر گذاشته و باشگاه را به باتلاق کشانده بود، نوشت.

او در مورد سفر خارج از خانه به Zebre در سپتامبر 2024 نوشت: «سفر با ارزان قیمت در چند فصل اخیر به یک موضوع تبدیل شده است. این یکی دیگر از تجلیات مارپیچ مالی جاری است. آنها بازیکنان بزرگی را نمی خرند زیرا هزینه زیادی خواهند داشت، بنابراین در نهایت با استعدادهای کمتری در گیشه مواجه می شوید که حامیانی را جذب می کنند که از طریق چرخ گردان ها بیایند.

تیم شما فصل به فصل به تدریج ضعیف‌تر می‌شود و به ناچار نتایج شروع می‌شود. این به نوبه خود بر دریافت‌های دروازه تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود به این معنی است که کیفیت جذب نیرو پایین می‌آید و دور باطل ادامه می‌یابد. هوای رکود در همه چیز شروع می‌شود. و در نهایت شما در نهایت شما را به تیم ملی ایتالیا می‌فرستید و نام تجاری خود را به نام تجاری ایتالیایی می‌فرستید. پرستیژ.»

زبره در آن بازی پیروز شد، اولین پیروزی آنها بر مونستر در 21 تلاش.

اوون دویل: راگبی جهانی باید با سیاست لاسه فر که مانند ویروس در نیمکره جنوبی پخش می شود مقابله کند.

احساساتی که اکنون باشگاه را احاطه کرده است با امید فاصله گرفته است. ازدحام جمعیت در بازی های خانگی به هسته سخت خلاصه شده است. بلیت های بازی پر زرق و برق جام قهرمانان مقابل راسینگ 92 در Pairc Uí Chaoimh در روز شنبه، 17 اکتبر، به سرعت فروخته نمی شود. پر کردن پارک توموند برای هر بازی اروپایی در حال حاضر یادگار دوران دیگری است.

تغییر رهبری در راس سازمان به شدت مورد نیاز است، اما هیچ درمان معجزه آسایی وجود ندارد. مانستر سالهاست که این چاله را حفر کرده است.

ال پی هارتلی نوشت: «گذشته یک کشور خارجی است. آنها در آنجا کارها را متفاوت انجام می دهند.»