ماهواره جاسوسی دوران جنگ سرد ایالات متحده در بالای زمین منفجر می شود - و هیچ کس دلیل آن را نمی داند

یک ماهواره جاسوسی آمریکایی که در طول جنگ سرد مستقر شده بود، بدون هیچ هشداری در بالای سیاره ما منفجر شد - و تا کنون، دانشمندان نمی توانند دلیل آن را توضیح دهند. کارشناسان هشدار می دهند که ابر زباله ناشی از این تکه تکه شدن ناگهانی، که کارشناسان هنوز در تلاش برای اندازه گیری آن هستند، می تواند یک "تهدید واقعی" برای فضاپیماهای دیگر در منطقه بسیار شلوغ مدار پایین زمین (LEO) باشد.

این فضاپیما که با نام USA 32 یا Farrah III شناخته می شود، توسط اداره ملی شناسایی (NRO) در سال 1988 به فضا پرتاب شد. طبق گفته Futura، ماموریت آن، که در اوایل امسال به طور کامل از حالت طبقه بندی خارج شد، رهگیری سیگنال های رادار و رادیویی شوروی از فضا بود. این فضاپیمای استوانه‌ای شکل که شکل آن به عنوان یک "قوطی ماهی تن" غول‌پیکر توصیف شده است، احتمالا دهه‌ها پیش کار خود را متوقف کرده و از آن زمان تاکنون بی‌صدا به دور زمین می‌چرخد. (مطابق با رسم سابق NRO در نامگذاری ماهواره هایش به نام چهره های مشهور دهه 1970 و 80، به نام بازیگر فارا فاوست لقب گرفت.)

در 17 سپتامبر، Space-Track - بازوی رصد ماهواره‌ای نیروی فضایی ایالات متحده - اعلام کرد که USA 32 چهار روز قبل از آن، در 13 سپتامبر، دچار یک رویداد ناگهانی "تکه تکه شدن" شد. با این حال، این آژانس مشخص نکرد که چه چیزی باعث این انفجار شده است یا چند قطعه آوار ایجاد شده است. و از 28 سپتامبر، هیچ کس دیگری قادر به پاسخگویی به این دو سؤال نبوده است.

سازمان‌های دیگر از آن زمان رویداد تکه تکه شدن را تأیید کردند، از جمله شرکت خصوصی ردیابی ماهواره‌ای s2a system که از بزرگترین قطعه باقی‌مانده USA 32 در مدار عکس گرفت.

بر اساس گزارش Spaceweather.com، این انفجار در 480 مایلی (775 کیلومتری) بالای سطح زمین رخ داد. با توجه به سرعت ماهواره، بقایای حاصل احتمالا ظرف 24 ساعت پس از فروپاشی ناگهانی فضاپیما به حلقه‌ای غول‌پیکر در اطراف زمین پخش می‌شوند، شبیه‌سازی از این وب‌سایت نشان می‌دهد.

USA 32 بر روی موشک Titan II پرتاب شد، مشابه آنچه در این عکس است، که فضانوردان را در ماموریت Gemini 11 ناسا در سال 1966 پرتاب کرد. (اعتبار تصویر: NASA) چه اتفاقی برای USA 32 افتاد؟

هنوز مشخص نیست که چه اتفاقی برای فضاپیمای دوران جنگ سرد افتاده است، اما چندین توضیح بالقوه وجود دارد.

برخورد با ماهواره های دیگر یا قطعات کوچکتر زباله های فضایی یکی از شایع ترین دلایل شکسته شدن ماهواره است. اما هیچ کس از برخورد فضاپیمای دیگری گزارش نکرده است، و محققان اغلب می توانند برخوردهای ناخواسته فضایی احتمالی را روزها یا هفته ها قبل پیش بینی کنند که این سناریوها را بعید می کند. با این حال، ممکن است به جای آن یک سنگ فضایی کشف نشده با سرعت بالا به ماهواره برخورد کند.

یکی دیگر از نظریه های پیشرو این است که ماهواره بر اثر کهولت سن مرده است. احتمالا برای پروازهای فضایی طولانی مدت طراحی نشده بود، و پس از نزدیک به چهار دهه قرار گرفتن در معرض شرایط سخت LEO، این فضاپیما ممکن است به سادگی از بین رفته باشد، شبیه به نابودی ماهواره NOAA-17 در سال 2021.

نمایندگان Spaceweather.com نوشتند: فضاپیماهای قدیمی باتری ها و سوخت باقیمانده را حمل می کنند. پس از 38 سال گرمایش و سرمایش، یک مخزن تحت فشار یا یک سلول باتری در USA 32 ممکن است به سادگی پاره شده باشد.

به گفته Spaceweather.com، اما هنوز خیلی زود است که رد کنیم که ماهواره مورد اصابت نوعی تسلیحات ضد ماهواره قرار گرفته است. در اوایل این ماه، وزیر نیروی هوایی ایالات متحده، تروی ای. مینک، برای اولین بار فاش کرد که ایالات متحده تسلیحات نامشخصی را به مدار زمین پرتاب کرده است و کارشناسان مدت هاست که گمان می کنند سایر کشورها، از جمله چین و روسیه، فناوری های مشابهی دارند. (کشور اخیر قبلا یک ماهواره را با استفاده از تسلیحات مبتنی بر زمین منهدم کرده است.)

یک شبیه‌سازی از Spaceweather.com نشان می‌دهد که زباله‌های ناشی از انفجار می‌تواند در عرض 24 ساعت پس از شکسته شدن آن در سراسر مسیر مداری ماهواره پراکنده شده باشد. (اعتبار تصویر: Spaceweather.com) با این حال، در حال حاضر هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از سلاح های ضد ماهواره در این مورد وجود ندارد، بنابراین نمایندگان Spaceweather.com نوشتند: "ممکن است هیچ چیز شومی در مورد این رویداد وجود نداشته باشد."

محققان احتمالا قادر خواهند بود با مهندسی معکوس این حادثه، علت فروپاشی ماهواره را مشخص کنند - ابتدا با شناسایی قطعات به دست آمده، و سپس با ردیابی مجدد مسیر آن قطعات به انفجار اصلی. با این حال، این ممکن است ماه ها طول بکشد، اگر نه سال ها. (به عنوان مثال، دانشمندان هنوز در تلاش هستند تا اتفاقی را که برای ماهواره اینتل ست 33e ساخت بوئینگ افتاد، که به طور مشابه در سال 2024 از ناکجاآباد شکسته شد را جمع آوری کنند.)

"تهدید برخورد واقعی است"

صرف نظر از علت انفجار اخیر، کارشناسان اکنون نگران اثرات ضربه‌ای احتمالی ناشی از آن هستند.

گمان می رود منطقه LEO که در آن USA 32 منفجر شد حداقل 200 ماهواره دیگر را در خود جای داده است و در حال حاضر پر از زباله های ناشی از برخورد ماهواره های آمریکایی و روسی در سال 2009 است. نمایندگان Spaceweather.com نوشتند در نتیجه، "تهدید برخورد واقعی است" برای فضاپیماها در این منطقه، به خصوص که قطعات جدید ایجاد شده هنوز کمیت نشده اند.

این حادثه تاکنون هیچ مشکلی ایجاد نکرده و بر پرتاب فضاپیمای جدید تأثیری نداشته است. به عنوان مثال، روسیه با پرتاب 16 سپتامبر یک مأموریت تدارکاتی به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)، که حدود 250 مایل (400 کیلومتر) بالاتر از سیاره ما یا تقریبا نیمی از ارتفاع ماهواره منفجر شده در مدار قرار دارد، ادامه داد. (اسپیس ایکس همچنین ماموریت های طبقه بندی شده ای را برای نیروی فضایی ایالات متحده در 16 و 26 سپتامبر انجام داد و اولین پرواز آزمایشی مداری راکت بزرگ Starship خود را در 28 سپتامبر انجام داد.)

با افزایش تعداد فضاپیماهایی که به دور زمین می چرخند، خطر شروع برخورد آنها با یکدیگر نیز افزایش می یابد. (اعتبار تصویر: ESA/AFP از طریق گتی ایماژ) اگرچه ایستگاه فضایی بین‌المللی و ایستگاه فضایی تیانگونگ چین در حال حاضر دور از دسترس میدان زباله هستند، اما این قطعات ممکن است در طول زمان جابه‌جا شوند زیرا گرانش زمین و کشش اتمسفر آنها را به سیاره ما نزدیک‌تر می‌کند. در این صورت، ایستگاه‌ها ممکن است مجبور شوند مانورهایی را برای فرار از آوار انجام دهند، همانطور که ده‌ها بار قبلا انجام داده‌اند.

ممکن است دوباره اتفاق بیفتد؟

همانطور که LEO به طور فزاینده ای با فضاپیماهای تازه پرتاب شده شلوغ می شود، این خطر که آنها با یکدیگر برخورد کنند یا توسط زباله های فضایی مورد حمله قرار گیرند نیز افزایش یافته است، که به شدت نشان می دهد که این آخرین رویداد تکه تکه شدن نخواهد بود.

داستان های مرتبط

مشاهدات غافلگیرکننده نشان می دهد که بادبان خورشیدی ناسا که به تازگی باز شده است، شروع به "غلت زدن" از سر به سر در مدار کرده است.

موشک روسی در مسیر رسیدن به ایستگاه فضایی بین‌المللی دچار ایراد شدید آنتن شد که باعث ایجاد «طرح پشتیبان» فضانورد کنترل از راه دور شد.

مارون دیگر! پس از پرتاب "قایق نجات" بدون سرنشین، فضانوردان چینی سرگردان سرانجام راهی به خانه پیدا کردند.

علاوه بر این، هر چه این فضاپیماهای جدید بیشتر در مدار بمانند، احتمال شکسته شدن ناگهانی آن‌ها به دلیل فرسودگی و پارگی انباشته مانند USA 32 بیشتر می‌شود. تحقیقات قبلی همچنین نشان داده است که اگر ماهواره‌ها به دلیل نقص نرم‌افزار یا طوفان خورشیدی قدرتمند آفلاین شوند، ممکن است در عرض چند روز شروع به برخورد با یکدیگر کنند. و همچنین این تهدید وجود دارد که آنها می توانند توسط تسلیحات ضد ماهواره نابود شوند - سناریویی که خوانندگان Live Science را "نگران می کند".

برخی از کارشناسان هشدار می دهند که اگر به مسیر فعلی خود ادامه دهیم، ممکن است محکوم به رسیدن به یک نقطه اوج برگشت ناپذیر باشیم که به سندرم کسلر معروف است، جایی که تجمع زباله های فضایی به این معنی است که دیگر نمی توانیم چیزی را به فضا پرتاب کنیم.