مایکل شلدریک

مهمترین اقدامی که فکر می کنید مردم یا یک شرکت یا دولت خاص باید در سال آینده برای پیشبرد برنامه آب و هوا انجام دهند چیست؟ مهم‌ترین کاری که دولت‌ها می‌توانند انجام دهند این است که از مردم نخواهند بین اقدام اقلیمی و هزینه زندگی یکی را انتخاب کنند. برای اکثر مردم، تغییرات آب و هوایی یک بحث انتزاعی در مورد اهداف یا گیگاوات نیست. آنها به هزینه برق و سوخت فکر می کنند، آیا می توانند شغل خوبی پیدا کنند و آیا چراغ ها روشن می مانند یا خیر. سیاست آب و هوا باید با مردم آنجا ملاقات کند.

هدف باید ارزان‌تر و قابل اطمینان‌تر کردن انرژی پاک‌تر باشد و در عین حال اطمینان حاصل شود که کارگران و جوامع از صنایع جدید و سرمایه‌گذاری حاصل از آن سود می‌برند.

این مهم است زیرا مردم زمانی که می توانند تغییرات را در بهبود زندگی خود ببینند و احساس کنند بیشتر از آن حمایت می کنند. من آن را دست اول در شهر زغال سنگ کولی در غرب استرالیا دیده ام. کارگران بسیار مایل بودند که آینده ای فراتر از زغال سنگ را در آغوش بگیرند وقتی می توانستند معنی آن را ببینند: سرمایه گذاری در جامعه خود، صنایع جدید و مشاغل خوب.

اما جوامعی مانند Collie نمی توانند این تغییر را به تنهایی انجام دهند. صنایع جدید به سرمایه گذاری خصوصی قابل توجهی نیاز دارند و دولت ها نقش مهمی در کمک به کاهش ریسک این سرمایه گذاری از طریق بودجه عمومی هدفمند، تضمین ها و مشوق ها دارند. اگر به خوبی انجام شود، حمایت عمومی نسبتا محدود می‌تواند جریان‌های بسیار بزرگ‌تری از سرمایه خصوصی را باز کند و تضمین کند که جوامع عقب نمانند.

استرالیا اکنون فرصتی برای نشان دادن این رویکرد از طریق رهبری مذاکرات COP31 دارد. در حال حاضر برخی از بلوک‌های سازنده، از پشتیبانی از انرژی خورشیدی و باتری‌های خانگی که می‌توانند قبوض برق را کاهش دهند تا برنامه‌های حمایت از کارگران و جوامع زغال‌سنگ را دارد. می‌تواند این اقدامات را در خانه انجام دهد و از COP31 برای حمایت از این مدل در سطح بین‌المللی، از جمله در سراسر اقیانوس آرام، استفاده کند.

زمانی که مردم آن را نه به عنوان قربانی دیگری، بلکه به عنوان پاسخی عملی به چیزهایی که قبلا به آنها اهمیت می‌دهند، تجربه کنند: هزینه‌های کمتر، انرژی قابل اعتماد، مشاغل خوب و جوامع قوی‌تر، اقدامات اقلیمی سریع‌تر پیش می‌رود.

یکی از تلاش‌های پایداری که شما شخصا سعی خواهید کرد در سال آینده اتخاذ کنید چیست؟ من می‌خواهم زمان بیشتری را صرف اشتراک‌گذاری داستان‌هایی در مورد اقدامات آب و هوایی کنم که واقعا مؤثر هستند.

من اخیرا یک مطالعه به رهبری استنفورد روی بیش از 30000 نفر انجام دادم که انگیزه مردم را برای انجام اقدامات جمعی در مورد تغییرات آب و هوا بررسی می کرد. قوی‌ترین رویکرد ساده بود: به مردم نشان دهید که اقدام جمعی قبلا مؤثر بوده و تغییر واقعی ایجاد کرده است. انجام این کار، تمایل شرکت کنندگان را برای اقدام، از اشتراک گذاری اطلاعات آب و هوا و پیوستن به سازمان های آب و هوا گرفته تا امضای طومارها و تماس با نمایندگان منتخب، افزایش داد.

این یافته چیزی را تقویت کرد که من مدت‌ها در کتابم، از ایده‌ها تا تأثیر، استدلال کرده بودم: وقتی مردم پیشرفت را می‌بینند، به احتمال زیاد باور می‌کنند که اعمال خودشان مهم است.

من این را حتی در اطراف میز شام والدینم در استرالیا می بینم. با کمک مشوق های دولتی، پدرم اخیرا یک باتری خورشیدی و یک باتری خانگی نصب کرده است. او اکنون با افتخار اپلیکیشنی را بیرون می کشد که به دوستانش نشان می دهد چقدر برق تولید می کند، در چه چیزی صرفه جویی می کند و چقدر برق را به شبکه باز می گرداند. به ناچار، مردم می خواهند بدانند که چگونه می توانند این کار را انجام دهند.

اینگونه است که تغییر می تواند مسری شود. بنابراین تعهد شخصی من در این سال این است که داستان‌های بیشتری از عملکرد اقدام اقلیمی را پیدا کنم و به اشتراک بگذارم، و آنها را به روش‌های عملی که مردم می‌توانند خودشان عمل کنند مرتبط کنم. در عصر اضطراب آب و هوا، ما باید نه تنها به مردم نشان دهیم که چه چیزی اشتباه است، بلکه باید در مورد آن چه کاری انجام دهند. پیشرفت قابل مشاهده عاملیت ایجاد می کند و عاملیت باعث ایجاد عمل می شود.

راه حل اقلیمی چیست که توجه یا بودجه لازم را به خود جلب نمی کند؟ یکی از راه حل های آب و هوایی که سزاوار توجه بسیار بیشتری است، سیاستی است که به خانوارهای کم درآمد کمک می کند تا بر هزینه های اولیه انرژی پاک غلبه کنند. پنل‌های خورشیدی، باتری‌ها، عایق‌ها و پمپ‌های حرارتی می‌توانند قبض انرژی خانوار را برای سال‌ها کاهش دهند. اما آنها اغلب نیاز به سرمایه گذاری قابل توجهی از قبل دارند. این یک پارادوکس ایجاد می‌کند: خانوارهایی که می‌توانند از هزینه‌های کمتر انرژی بیشترین بهره را ببرند، اغلب کمترین توانایی را دارند که فناوری‌هایی را که آنها را ارائه می‌دهند، بخرند.

اجاره دهندگان با یک مانع اضافی روبرو هستند زیرا آنها تصمیمات سرمایه گذاری را کنترل نمی کنند.

دولت‌ها می‌توانند این معادله را از طریق مشوق‌های هدفمند، تأمین مالی مقرون‌به‌صرفه و حداقل استانداردهای انرژی برای املاک اجاره‌ای در هنگام فروش، بازسازی یا جایگزینی تجهیزات اصلی تغییر دهند. اصل باید ساده باشد: کسانی که کمترین را دارند نباید آخرین نفری باشند که از انرژی ارزان تر و پاک تر بهره مند می شوند.

دوست من تام وودروف در کتاب اخیرش «قدرت، شکوفایی و سیاره» نسخه گسترده‌تری از این استدلال ارائه می‌کند: ما باید انتقال انرژی را از خانه به بالا طراحی کنیم. ما زمان زیادی را صرف صحبت در مورد اینکه چقدر گیگاوات انرژی تجدیدپذیر برای ساخت نیاز داریم، صرف می کنیم. ما زمان بسیار کمتری را صرف این سوال می کنیم که چه کسی پس انداز می کند.

درستی آن فراتر از قبض های خانگی اهمیت دارد. وقتی مردم می توانند ببینند که گذار زندگی آنها را بهتر می کند، در موفقیت آن سهم دارند. این مجوز اجتماعی مورد نیاز برای حرکت سریعتر را ایجاد می کند و پیشرفت آب و هوا را دشوارتر می کند. انتقال نباید از کسانی که کمترین میزان را دارند بخواهد که بیشترین بار را به دوش بکشند. این باید بزرگترین دلیل را به آنها بدهد تا بخواهند موفق شوند.

چه چیزی شما را در مورد آینده سیاره امیدوار می کند؟ چیزی که به من امید می دهد ملاقات با افرادی است که می توانند خود را در آینده ای پاک تر ببینند.

سال گذشته، در حین کار با شرکای خود در دوران ریاست جمهوری آفریقای جنوبی برای کمک به توسعه انرژی های تجدیدپذیر و مشاغلی که می تواند همراه با آن باشد، با دو تکنسین خورشیدی کارآموز جوان به نام های لوک و کیانو آشنا شدم. آنها حرفه خود را در یک آکادمی خورشیدی یاد می گرفتند، اما جاه طلبی آنها بسیار فراتر از نصب پانل ها بود. آنها در مورد شروع با خورشیدی روی پشت بام صحبت کردند، سپس یک روز ساخت و تامین انرژی خورشیدی برای مراکز داده در حال رشد آفریقا و در نهایت کمک به نیروی انسانی در فضا.

که با من ماند. ما در مورد بی تفاوتی یا بدبین بودن جوانان نسبت به آینده زیاد می شنویم. لوک و کیانو هیچکدام نبودند. آنها انرژی پاک را نه به عنوان بار یا فداکاری، بلکه فرصتی برای یادگیری مهارت ها، ایجاد کسب و کار و مشارکت در صنایعی می دانستند که نسل آنها را شکل می دهد.

من چیزی مشابه از کارگران زغال سنگی که در آفریقای جنوبی ملاقات کردم شنیدم. غم و اندوه قابل درک در مورد صنعتی وجود داشت که نسل‌ها از خانواده‌ها و جوامع حمایت می‌کرد، اما همچنین به رسمیت شناختن اینکه تغییر در راه است وجود داشت. آنچه اهمیت داشت این بود که آیا آنها و جوامعشان سرمایه گذاری و حمایت لازم برای ساختن آینده در آن سوی آن را دریافت خواهند کرد یا خیر.

این به من امید می دهد. گاهی اوقات تصور می کنیم که مردم مقیاس چالش آب و هوا را درک نمی کنند یا تمایلی به تغییر ندارند. فکر می کنم خیلی ها آن را کاملا خوب می فهمند. آنها فقط می خواهند بدانند که در آینده جایی برای آنها وجود دارد. وظیفه ما کمک به اطمینان از وجود آن است.

آیا فکر می کنید هوش مصنوعی به بحران آب و هوا کمک می کند یا بدتر می کند؟ هوش مصنوعی می تواند حرکت به سمت انرژی ارزان تر را تسریع کند، اما این به خودی خود اتفاق نمی افتد. سوال مهم این است: چه نوع انرژی هوش مصنوعی ارزان تر می کند؟

می تواند انرژی پاک، شبکه ها و فرآیندهای صنعتی را کارآمدتر و مقرون به صرفه تر کند. اما همچنین می‌تواند استخراج نفت را ارزان‌تر کند و مصرف انرژی بیشتری را به همراه داشته باشد. راندمان بیشتر به تنهایی کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را تضمین نمی کند.

بزرگ‌ترین فرصتی که می‌بینم، تبدیل تقاضای عظیم برق هوش مصنوعی به یک موتور تامین مالی برای انرژی، ذخیره‌سازی و شبکه‌های جدید پاک است. تعهدات بلندمدت از سوی شرکت‌هایی که این نیرو را خریداری می‌کنند می‌تواند به ساخت زیرساخت‌ها کمک کند، از جمله در مکان‌هایی که پروژه‌ها در حال حاضر برای جذب سرمایه با مشکل مواجه هستند. پاسخگویی به همین تقاضا با چندین دهه زیرساخت جدید سوخت فسیلی می تواند وضعیت ما را بدتر کند.

بنابراین من امیدوار هستم، اما باید سود حاصل شود. ما در حال حاضر بسیاری از چیزهایی را که باید برای مقابله با تغییرات آب و هوایی، از جمله انتقال به انرژی پاک بسازیم، می دانیم. بزرگترین سهم هوش مصنوعی ممکن است کمک به مقرون به صرفه و قابل استقرار آن در مقیاس باشد. ما باید تأثیر آن را بر اساس تسریع این پیشرفت و اینکه آیا کشورها و جوامعی که در حال حاضر برای تأمین مالی آن تلاش می‌کنند می‌توانند در این مزایا سهیم شوند قضاوت کنیم.