مایک رو درباره کمبود بزرگ تاجر در آمریکا: برای من مهم نیست سیاست شما چیست. ریاضی هم مهم نیست

مایک رو روشی صریح برای توصیف کمبود نیروی کار ماهر در آمریکا ارائه کرد: این کشور سریع‌تر از جایگزینی تجار تجار خود را از دست می‌دهد.

رو در طی یک پنل فورد پرو شتاب در مورد توسعه نیروی کار گفت: «به ازای هر پنج تاجری که امسال بازنشسته می‌شوند، دو نفر جایگزین آن‌ها می‌شوند. "پنج بیرون، دو در. برای من مهم نیست که شما چگونه رای می دهید. برای من مهم نیست که سیاست شما چیست. ریاضی نیز اهمیتی ندارد."

مجری «شغل های کثیف» سال هاست که این استدلال را تغییر داده است. اما در گردهمایی فورد، هشدار رو در مورد جوشکاران، برق‌کارها و سایر کارگران ماهر، راهگشای گفت‌وگوی گسترده‌تری با لیندا مک ماهون، وزیر آموزش و پرورش و مایکل دافی، معاون وزیر خرید و پشتیبانی ایالات متحده شد. وزارت جنگ، در مورد اینکه کشور چه اشتباهی می کند وقتی که آموزش دانشگاهی و شغلی را به عنوان مسیرهای متضاد تلقی می کند.

بحث در حال ظهور فقط این نبود که آمریکایی ها به افراد بیشتری در تجارت نیاز دارند. این بود که زبان "یقه آبی" و "یقه سفید" ممکن است دیگر مشاغلی را که کارفرمایان باید پر کنند توصیف نکند - یا کارکنان آموزش و پرورش باید آنها را دنبال کنند. رو گفت: «بنفش» را امتحان کنید.

محاسبات کاهش نیروی کار

رو استدلال کرد که کمبود نیروی کار ماهر به عنوان یک چالش معمول استخدام دشوار است. او گفت که کمبود "واقعی"، "عظیم"، "گسترش بیشتر" و "خطرناک" است.

این تا حدودی یک مسئله جمعیتی است. تجار با تجربه تر در حال بازنشستگی هستند، در حالی که کارگران جوان کمتری وارد رشته هایی مانند جوشکاری، برق کاری، لوله کشی، تولید پیشرفته و تعمیر و نگهداری صنعتی می شوند.

"چه مدت می خواهید منتظر بمانید تا سرویس بهداشتی تان درست شود؟" او گفت. «وقتی کلید را می‌چرخانید، چقدر می‌خواهید منتظر بمانید تا چراغ‌ها دوباره روشن شوند؟»

این شکاف به طور فزاینده ای به تولید و دفاع ملی نیز می رسد. روو از پایگاه زیردریایی-صنعتی به عنوان نمونه ای از این مشکل یاد کرد و کمبود جوشکار و برق را در زمانی که ایالات متحده در تلاش برای گسترش ظرفیت تولید است، توصیف کرد.

رو گفت که در سمت خود به عنوان مدیر عامل بنیاد mikeroweWORKS از طرف BlueForge Alliance که بر 16000 شرکت فردی که به طور جمعی مسئولیت تحویل زیردریایی های هسته ای را بر عهده دارند، تماس گرفته است. «این بچه‌ها به من زنگ می‌زنند تا بگویند، «هی، ما برای پیدا کردن جوشکار و برق کار سختی داریم. می‌توانی کمک کنی؟» می‌گویم، «نمی‌دانم. به چند نفر نیاز دارید؟»» و این تعداد بسیار زیاد است: BlueForge می‌گوید که حدود 100000 کارگر در مشاغل تولیدی حیاتی برای 10 سال آینده نیاز دارند.

وقتی از او پرسیدند که آن کارگران آینده را کجا می‌توان یافت، پاسخ روو این بود: "آنها کلاس هشتم هستند."

مشکل همین است، همانطور که رو می بیند. شرکت‌ها در سرتاسر اقتصاد - فورد و جنرال موتورز، خرده‌فروشان جعبه بزرگ، تولیدکنندگان و پیمانکاران دفاعی- در حال رقابت برای کارگرانی هستند که توسعه آنها سال‌ها طول می‌کشد. او گفت: "شما نمی توانید از کلاس هشتم استخدام کنید."

پاسخ لیندا مک ماهون

مک ماهون با فرض روو موافق بود، اما بر تغییرات نهادی مورد نیاز برای ساخت یک خط لوله بزرگتر تمرکز کرد. او گفت که اداره آموزش و پرورش با وزارت کار برای افزایش تاکید بر آموزش نیروی کار و سرعت بخشیدن به مسیر مشاغل ماهر کار می کند.

مدل مورد علاقه او قبل از فارغ التحصیلی شروع می شود. او گفت که دبیرستان ها باید بیشتر با کالج های محلی، مدارس فنی و برنامه های حرفه ای همکاری کنند تا دانش آموزان بتوانند با دیپلم دبیرستان و مدرک قابل استفاده فارغ التحصیل شوند.

به عنوان مثال، یک دانش آموز می تواند کار برق را شروع کند و سپس اعتبارنامه هایی را در HVAC یا جوشکاری اضافه کند. نکته این است که به جوانان اجازه دهیم سریعتر وارد نیروی کار شوند، از هزینه های غیرضروری اجتناب کنند و در طول زمان به جمع آوری مهارت ها ادامه دهند.

مک ماهون همچنین از مدارس خواست تا آموزش عملی را خیلی زودتر معرفی کنند، از جمله برنامه‌های جوشکاری مجازی و الکترونیک که می‌تواند کار فنی را برای دانش‌آموزان جوان‌تر ملموس و جذاب کند.

اما تندترین نقطه او متوجه والدین و سلسله مراتب وضعیت پیرامون آموزش عالی بود. او استدلال کرد که کار ماهر نباید به عنوان کاری توصیف شود که یک دانشجو در زمانی که کالج کار نمی کند انجام می دهد.

مک ماهون گفت: «این فقط این نیست که «پسر، بچه من واقعا آنقدر باهوش نبود که به دانشگاه برود، بنابراین حدس می‌زنم او یک برق‌کار یا لوله‌کش باشد».

یک نیروی کار "بنفش".

رو مکالمه را بیشتر پیش برد. او گفت که مشکل فقط این نیست که افراد زیادی دانش آموزان را از مشاغل دور می کنند. این است که کشور هنوز کار فکری و عملی را جهان های جداگانه تصور می کند.

او کاربرد برچسب‌های «یقه آبی» و «یقه سفید» را به ویژه در مکان‌هایی مانند دیترویت و زادگاهش بالتیمور که این هویت‌ها عمیقا تعبیه شده‌اند، زیر سوال برد. او پیشنهاد کرد که شاید نسل بعدی کار "رنگ خاکستری یا بنفش بیشتری داشته باشد."

روو سپس گوشی هوشمند خود را به عنوان نمادی از این تغییر در دست گرفت.

او گفت: «اینجا مدرک هنرهای لیبرال من است»، با این استدلال که یک تلفن هوشمند با اتصال اینترنت به هر کسی امکان دسترسی به «۹۹ درصد اطلاعات شناخته شده» را می‌دهد. او گفت که اخیرا یک سخنرانی از MIT را به صورت رایگان از اتاق هتل تماشا کرده است.

حرف او این نبود که آموزش منسوخ شده است. این بود که جاه‌طلبی فکری دیگر محدود به یک محوطه دانشگاهی یا دانشجویانی که مسیر آکادمیک مرسوم را در پیش می‌گیرند نیست. او استدلال کرد که افراد دارای مدرک نخبه نیز نباید از ارزش یادگیری یک تجارت فیزیکی مصون باشند.

روو با یادآوری این خط سیاسی که آمریکا به «فیلسوفان کمتر و جوشکاران بیشتر» نیاز دارد، نسخه خود را ارائه کرد: «کشور ما به فیلسوفان بیشتری نیاز دارد که بتوانند یک مهره را اداره کنند و به جوشکاران بیشتری نیاز دارد که بتوانند هوشمندانه درباره رواقیون صحبت کنند و انتقادی فکر کنند».

ترکیب صنعتی جدید

دافی این استدلال را به تغییر ماهیت تولید و دفاع گره زد. او گفت که شرکت‌های جدیدتر در پایگاه دفاعی-صنعتی، فناوری و تولید را به روش‌هایی ترکیب می‌کنند که با گروه‌های قدیمی‌تر نیروی کار مطابقت ندارد.

او گفت که نیاز به افرادی با مهارت است تا یک برچسب شغلی خاص - و به "کارخانه های انعطاف پذیر و نیروی کار منعطف" که قادر به پاسخگویی به تقاضاهای صنعتی در حال تغییر هستند.

این باعث شد که هشدار جمعیتی روو بیشتر از یک شعار در مورد صندلی های خالی مدرسه تجارت باشد. این هیئت واقعا در مورد سلسله مراتب آموزشی متفاوتی بحث می کرد: سلسله مراتبی که در آن جوشکار آینده ممکن است خودآموز با دسترسی به سخنرانی های MIT باشد، مهندس آینده ممکن است طبقه مغازه را درک کند، و کار ماهر دیگر به عنوان جایگزینی برای یک زندگی فکری جدی مطرح نمی شود.

رو پیشنهاد کرد که نیروی کار آینده ممکن است یقه آبی یا یقه سفید نباشد. ممکن است بنفش باشد.

برای این داستان، خبرنگاران Fortune از هوش مصنوعی مولد به عنوان یک ابزار تحقیقاتی استفاده کردند. یک ویرایشگر قبل از انتشار صحت اطلاعات را تأیید کرد.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد