ما اجازه نخواهیم داد که ایالات ما رای شما را امضا کنند | نظر

تصور کنید رای خود را برای ریاست جمهوری به صندوق بیندازید، مشاهده کنید که بازگردانده های ایالت شما وارد می شود، و سپس متوجه شوید که رای شما و اکثریت شهروندان ایالت شما، نه تنها به حساب نمی آیند، بلکه آنها برای شمارش نامزدی که ایالت شما را از دست داده است، برگردانده شده اند. تلنگر با بازشماری اتفاق نیفتاد. نه توسط دادگاه اما با توافق نامه ای که سال ها پیش قانونگذار شما امضا کرد، بی سر و صدا و تقریبا هیچ کس تماشاگر آن نبود.

این یک فرضیه نیست. این همان چیزی است که پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی (NPVIC) برای انجام آن طراحی شده است. و از آنچه اکثر آمریکایی ها تصور می کنند به قانون شدن نزدیکتر است.

NPVIC توافقی است بین برخی ایالت ها برای اعطای همه آرای انتخاباتی ایالتی خود به هر نامزدی که آرای مردمی ملی را به دست آورد، صرف نظر از اینکه رای دهندگان خود آن ایالت چه کسی را انتخاب می کنند. هجده ایالت به اضافه واشنگتن دی سی قبلا امضا کرده اند که نماینده 222 رأی الکترال است. تنها تعداد انگشت شماری از ایالت های دیگر باید به آن بپیوندند تا 270 رای الکترال مورد نیاز این پیمان را فعال کنند و هر کشور عضو را به سیستمی ببندند که می تواند بر شهروندان خود غلبه کند و در نهایت نحوه انتخاب رئیس جمهور ایالات متحده را تضعیف کند.

NPVIC از رأی دهندگان کشورهای عضو محافظت نمی کند. آنها را محروم می کند.

پس چرا سیاستگذاران طرحی را اجرا می کنند که آرای رای دهندگان خود را باطل می کند؟ زیرا هدف واقعی «انصاف» نیست. این خود کالج الکترال است، و در زیر آن، کل ایده قانون اساسی که آمریکا اتحادیه ای از کشورهای مستقل است، نه یک توده رای دهنده متمایز نشده که از یک دفتر کل ملی شمارش شود. NPVIC یک لغو در پشتی ماده 2 است که برای جلوگیری از تنها چیزی که قانون اساسی برای تغییر این اساسی نیاز دارد طراحی شده است: یک اصلاحیه قانون اساسی که به طور علنی مورد بحث قرار گرفته و توسط سه چهارم ایالت ها تصویب شده است.

بنیانگذاران، انتخاب مستقیم ملی رئیس جمهور را در نظر گرفتند و رد کردند. نه به این دلیل که آنها به خرد رای دهندگان شک داشتند، بلکه به این دلیل که یک حقیقت ساده را درک کردند که هنوز هم وجود دارد: نامزدی که فقط باید در شمارش آرای خام ملی پیروز شود، دلیلی ندارد که دوباره پا به یک ایالت کوچک یا روستایی بگذارد.

چرا در آیووا، وایومینگ، یا ویرجینیای غربی در حالی که می‌توانید پس از بررسی بلوک‌های متراکم در لس‌آنجلس یا نیویورک، سریع‌تر رای‌های بیشتری را ذخیره کنید، کمپین کنید؟ تحت NPVIC، کل مناطق این کشور، و صنایع، جوامع و نگرانی هایی که آنها را تعریف می کنند، به مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری بی ربط می شوند. کشاورزان، تولیدکنندگان کوچک و خانواده های روستایی حوزه انتخابی برای برنده شدن نیستند. نادیده گرفتن آنها یک خطای گرد است.

کالج انتخاباتی یک کنوانسیون قدیمی نیست. این مکانیسمی است که نامزدهای ملی را مجبور می‌کند تا ائتلاف‌های ملی واقعی بسازند، پاسخگوی اوهایو، نوادا و جورجیا باشند، نه فقط به تعداد انگشت شماری از مناطق مترو که بیشترین جمعیت را در کمترین مایل مربع دارند. آن را از بین ببرید، و سیستم «دموکراتیک‌تر» نخواهید داشت. شما توسط سیاستمدارانی که بزرگترین شهرهای آن را کنترل می کنند، به قیمت تمام افراد دیگر، بر کشور حکومت دائمی خواهید داشت. به تامانی هال فکر کنید، اما با قدرت در سطح ملی.

و در مورد ریاضی اشتباه نکنید: این یک تهدید نظری دور از دسترس نیست. این توافقنامه دارای 222 رأی الکترال است. سازمان دهندگان به طور علنی پنج ایالت آریزونا، میشیگان، نوادا، پنسیلوانیا و ویسکانسین را هدف قرار داده اند تا از آستانه 270 رای عبور کنند. مسیر رسیدن به آستانه 270 رای انتخاباتی فرضی نیست. آریزونا، میشیگان و نوادا هر کدام در دو دهه گذشته شاهد تصویب این قانون در یک مجلس قانونگذاری بوده اند. اگر تعداد زیادی از ایالت ها در نهایت تصمیم بگیرند که به 270 رای الکترال برسند، این توافق در انتخابات ریاست جمهوری بعدی اجرایی خواهد شد.

نه دوره انتظار و نه تصویب از سوی مردم وجود دارد. بنابراین، مجموعه ای از پیروزی های قانونگذاری در پایتخت ایالت های کلیدی می تواند اساسا نحوه شمارش آرای هر آمریکایی برای ریاست جمهوری را تغییر دهد.

این باید هر رأی‌دهنده‌ای، در هر ایالت، هر وابستگی سیاسی را نگران کند، زیرا سیستمی که می‌تواند آرای شهروندان یک ایالت را معکوس کند، مفهوم ایالات متحده آمریکا و خود ایالت را زیر سؤال می‌برد. وقتی رای دهندگان یک ایالت می توانند بی سر و صدا باطل شوند، اصلا چرا رای دهند؟ چرا رای دادن را به ساکنان نیویورک، لس آنجلس و شیکاگو واگذار نکنید؟

آمریکا بیش از دو قرن است که تحت سیستمی پیشرفت کرده است که رؤسای جمهور را مجبور می کند از بخش واقعی این کشور، شهری و روستایی، ساحلی و مرکزی، ایالت های بزرگ و کوچک حمایت کسب کنند. نیازی نیست که بی سر و صدا توسط چیزی جمع و جور برچیده شود که اکثر رای دهندگان هرگز حتی نام آن را نشنیده اند.

شعار سنتی ایالات متحده e pluribus unum به معنای «از بین بسیاری، یک» است و این نشان می‌دهد که ما ملتی از ایالت‌ها هستیم که به عنوان یک مردم متحد شده‌ایم، علی‌رغم تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی آن 50 ایالت. برای حفظ این وحدت، عمل خودمختاری از طریق رای گیری باید تفاوت های ما را بشناسد و بسیاری را در تلاشی بیهوده برای تعریف "یک" صرفا بر اساس تراکم جمعیت ساکت نکند. پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی راه حلی برای دموکراسی آمریکا نیست. تهدیدی برای آن است.

فرماندار بابی جیندال فرماندار سابق لوئیزیانا است و به عنوان رئیس آمریکای سالم در موسسه سیاست اول آمریکا خدمت می کند. فرماندار فیل برایانت فرماندار سابق می سی سی پی است و به عنوان مشاور ارشد در موسسه سیاست اول آمریکا خدمت می کند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.