ما از بنجامین موزر خواستیم که یکی از آثار هنری را که او «مکاشفه» می‌داند نام ببرد.

درخشش بی ضرر بر روی دیوارهای انجمن قرن در خیابان 43 غربی منهتن اثری از جان فردریک کنست است. کوه Chocorua را در کوه های سفید نیوهمپشایر نشان می دهد. امروزه، در عصر سفر آسان به اقلیم های عجیب و غریب تر، این قله نسبت به قرن نوزدهم، زمانی که نوعی ماترهورن آمریکایی بود، کمی کمتر تماشایی به نظر می رسد. نقاشی شده توسط هنرمندان ما؛ به طرز هیجان انگیزی توسط یک افسانه ترسناک - یک رئیس هندی به نام Chocorua که پس از فحش دادن به سفیدها، خود را از قله آن پرتاب کرد، تسخیر شده بود.

کنست، پسر یک حکاکی بریتانیایی که به نیوهیون، کانکتیکات مهاجرت کرده است، با چشمانی روماتیک از تصاویری که من از او پیدا کرده ام به بیرون خیره می شود. نقاشی های او دارای درخشندگی مدرسه رودخانه هادسون است، آن حس طلوع یا غروب خورشید - از پاییز گرم، نه تابستان سوزان یا زمستان تاریک. آن‌ها محوطه‌ای دست نخورده را نشان می‌دهند که در آن مردانی ساکن هستند که آرام می‌خوابند و برای کار هدفمند برمی‌خیزند، منظره‌ای که از بوق زدن منهتن دیده می‌شود، نوید پیک‌نیک و ایوان‌ها و شنا در دریاچه را نشان می‌دهد، تصویری از عصری بهتر-پاک‌تر- شادتر.

اما اگر کوچک‌ترین قدم را از این صحنه بردارید - دور از کوه‌های ملایم، خانه‌های چوبی منظم، گله‌های چرای آن - ممکن است در تاریخ روی قاب دستگیر شوید: 1864. این تصویر یک سال پس از گتیسبورگ و اعلامیه آزادی، یک سال قبل از آپوماتوکس و قتل هزاران نفر از ده‌ها نفر ترسیم شده است. در طول کمپین وحشی، در سال سوزاندن آتلانتا. شاید هرگز در تاریخ ما واقعیت کشور تا این حد از این تصویر طلایی دور نبوده است.

با نگاه کردن به آن در دوران وحشتناک خود، مردی را می‌بینم که شجاعت را به خود جلب می‌کند تا از اخبار فاصله بگیرد و تصویری بسازد - نه از کشوری که خود را در یک جنگ هولناک متلاشی می‌کند، بلکه از کشوری که ممکن است هنوز از آن جنگ بیرون بیاید: نه ملت آن‌طور که بود، بلکه ملتی که هنوز ممکن است باشد. بنابراین در حالی که من همه چیزهایی را که در این تصویر گم شده می بینم - بردگی، نسل کشی، جنگ - به جای فرار از واقعیت تاریخمان، فراخوانی برای غلبه بر آن تاریخ می بینم: نگاه کردن، حتی از چشمان خون آلود، و جرأت تجسم دنیای بهتر.