ما افزایش حقوق می دهیم نه به این دلیل که بهره وری بالا رفته، بلکه به این دلیل که پول داریم

آیا مادربزرگ شما "اتاق خوب" داشت؟ در غرب کورک در اواخر دهه 1970، مادربزرگ من یک اتاق خوب داشت که آنقدر خوب بود که من آنقدر خوب نبودم که بتوانم وارد آن شوم. در واقع، هیچ یک از خانواده نزدیک من نبودند. اتاق خوب برای افرادی بود که بهتر از ما بودند: کشیش محله، وکیل یا کشاورز بزرگ محلی فاین گیل. بعد از مراسم عشای ربانی، ننه جان این افراد بهتر را وارد اتاق خوب می‌کرد، جایی که من و پسرعموهایم برای ملاقات با آنها صف می‌کشیدیم، می‌وادی خود را با عصبانیت از جام‌های شیشه‌ای شیک واترفورد می‌نوشیدیم، از ترس اینکه مبادا چیزی بیاندازیم، مخصوصا تی هیچ‌هایمان.

وقتی مردم خوب رفتند، لیوان واترفورد را با احتیاط در یک پرس قفل کردند، تا قبل از غوغای اتاق خوب بعدی، دیگر به آن دست نزنید.

هدف از بین بردن خانواده نبود. ما نسبت به موقعیت خود نامطمئن بودیم و اجازه دادیم از آنچه بودیم ثروتمندتر شویم. افراد واقعا شیک می‌دانستند که ما شیک بازی می‌کنیم، و ما می‌دانستیم که آنها می‌دانستند که ما آن را اجرا می‌کنیم، اما همه برای جلوگیری از خجالت با این درام همراهی کردند.

هیچ کس نمایش مقدسی از خود ایجاد نکرد.

اتاق های خوب دیگر چیزی در ایرلند نیست، اما ناامنی ذهنیت اتاق خوب فراگیر شده است. این روزها مردم خوب دیگر کشیشان محله یا وکلای محلی فورد گرانادا نیستند، بلکه رهبران و افراد برجسته خارجی هستند، از آن دسته افرادی که هفته گذشته به دوبلین آمدند. طبقه حاکم ما هنوز در کنار این قاره‌های چندزبانه و چندزبانه احساس ناامنی می‌کند، و آخرین چیزی که بچه‌ها می‌توانستند تحمل کنند، اعتصاب بی نظم بخش عمومی در همان روزی بود که اتاق خوب ملی به روی بازدیدکنندگان مجلل ما باز شد.

از نظر مذاکره، این لحظه حداکثر شکنندگی دولت و در نتیجه نقطه اهرم حداکثری برای کارکنان بخش دولتی بود. اتحادیه‌ها روز چهارشنبه به توافق رسیدند و آتش‌بس پیش از سپیده دم، به درستی 106 سال پس از آتش‌بس جنگ جهانی اول اعلام شد. چهره ذخیره شد، و رویداد بزرگ می‌توانست با شنا به پایان برسد - اتاق خوب روز را برد. اما جزئیات اقتصادی و مالی آخرین معامله چطور؟ هنگامی که Mercs سیاه، بزرگان خارجی را به فرودگاه بازگرداند، ما باید جزئیات را انتخاب کنیم تا ببینیم چه کسی برای چه چیزی در قلاب است.

اولین چیزی که باید قدردانی کرد این است که بخش دولتی ایرلند در حالت Overdrive قرار دارد و مدتی است که بوده است. سوال نهایی این است که آیا بخش دولتی توسعه‌یافته نوعی ارزش برای پول ارائه می‌دهد که یک قرارداد حقوقی ۵.۲ میلیارد یورویی قانونی را ارائه می‌کند که باعث افزایش ۱۰.۷۵ درصدی دستمزد طی دو سال و ۹ ماه می‌شود.

رشد خدمات عمومی بدون ابهام است. مخارج سالانه از حدود 15.3 میلیارد یورو در سال 1994 به 107 میلیارد یورو در سال 2025 افزایش یافته است: افزایش اسمی هفت برابری در سه دهه. حتی با اجازه تورم و رشد جمعیت، این مسیر قابل توجه است. هزینه‌ها بین سال‌های 2000 و 2010 تقریبا دو برابر شد (26 میلیارد یورو به 61 میلیارد یورو)، از طریق ریاضت‌ها مهار شد (تا سال 2015 به 54.6 میلیارد یورو کاهش یافت). هزینه ها از آن زمان به بعد افزایش یافته است و در دهه منتهی به سال 2025 دقیقا 100 درصد افزایش یافته است.

سلامت به تنهایی 25.8 میلیارد یورو در سال 2025 جذب کرد - بیش از کل بودجه دولت فقط 25 سال قبل از آن در سال 2000 - در حالی که هزینه مسکن از 1.2 میلیارد یورو در سال 2015 به 9.3 میلیارد یورو تا سال 2025 افزایش یافت که تقریبا هشت برابر افزایش در یک حوزه سیاستی واحد در 10 سال است.

خمیر زیادی خرج می شود. اما فقط چقدر برای سرانه هزینه می شود؟ و ما نسبت به سایر کشورها چگونه عمل می کنیم - آیا سرانه بیشتر یا کمتر از بقیه اروپا هزینه می کنیم؟

در ابتدا، همه چیز خوب به نظر می رسد. وقتی عقب می مانیم، می بینیم که هزینه های عمومی دولت در سال 2024 39.25 درصد درآمد ملی بوده است. بر این اساس، ایرلند به طور معنی‌داری پایین‌تر از کشورهای پرخرج اروپایی - فنلاند (57.7 درصد)، فرانسه (57.3 درصد) و ایتالیا (50.4 درصد) قرار دارد. ایرلند نیز کمتر از اسپانیا (45.5 درصد) و بریتانیا (44 درصد) قرار دارد.

قرارداد پرداخت بخش دولتی: چه سودی برای من دارد؟

دولت و اتحادیه ها اصرار دارند که در صورت بدتر شدن اقتصاد، قرارداد پرداخت عمومی بازنگری خواهد شد

اما کمی عمیق تر به تصویر سرانه بپردازید و داستان ظریف تر و آشکارتر ظاهر می شود. سال گذشته، مخارج عمومی دولت ایرلند 133.5 میلیارد یورو بود که هزینه اداره کشور ما با 5308039 نفر است. بنابراین ما برای هر نفر حدود 25198 یورو هزینه می کنیم. این بدان معناست که دولت ایرلند در واقع بیشتر از فرانسه برای هر نفر هزینه می کند - 25,198 یورو در مقابل 23,300 یورو - و به طور کلی مقادیر قابل مقایسه با فنلاند (24,200 یورو). ما بسیار بیشتر از اسپانیا (17300 یورو) و ایتالیا (20100 یورو) و تا حدودی کمتر از انگلیس (27300 یورو) هزینه می کنیم.

از آنجایی که جمعیت ما بسیار جوان‌تر است، سطح بیکاری ما بسیار پایین‌تر است و درآمدهای مالیاتی ما سرزنده‌تر است، این رقم هزینه سرانه باید زنگ خطر را به صدا درآورد. این بدان معناست که ایرلند به اندازه بسیاری از همسایگان ما در هیچ نقطه ای کارآمد هزینه نمی کند. با توجه به اینکه اندازه گیری بهره وری در خدمات عمومی بسیار دشوار است، این تصور که یک کشور جوان - که باید تقاضاهای بسیار کمتری از سیستم های بهداشتی و رفاهی خود داشته باشد - به طور قابل توجهی بیشتر از کشورهای قدیمی (که تقاضاهای بسیار بیشتری از دولت رفاه دارند) سرانه هزینه می کند، به این معنی است که بهره وری در بخش دولتی در ایرلا

نسبت به سایر کشورها کمتر است.

چگونه دولت می تواند بدون فقیر کردن مالیات دهندگان دیگر، اینقدر سخاوتمند به کارگران بخش دولتی بپردازد؟ برای زمینه، 31.76 درصد از کل هزینه های جاری صرف پرداخت های بخش دولتی می شود. استخدام بخش دولتی از 301000 نفر در سال 2015 به 424000 نفر در سال 2026 افزایش یافت. در همین حال، متوسط ​​دستمزد سالانه بخش دولتی 56496 یورو است، در مقایسه با 40200 یورو در بخش خصوصی - حق بیمه تقریبا 40 درصد.

اگر کارگران بخش دولتی حقوق بیشتری دریافت کنند، تعطیلات بیشتری دریافت کنند، نتوانند اخراج شوند و مستمری تضمینی داشته باشند، مطمئنا باید چیزی به آنها داد؟ آیا سایر کارگران این بار را به دوش می کشند و چرا بیشتر عصبانی نمی شوند؟

دلیل ساده است: پول افزایش دستمزد بخش دولتی از مالیات پرداختی همسایگان آنها حاصل نمی شود، بلکه از مالیات پرداختی توسط شرکت های چندملیتی خارجی می آید که در سال جاری به 34 میلیارد یورو خواهد رسید که پیش بینی می شود در سال 2027 به 39 میلیارد یورو و تا سال 2030 به 44.7 میلیارد یورو افزایش یابد. در این سناریو، معامله به راحتی امکان پذیر است. تنها سوال این است که این مالیات چقدر شکننده است. ما در حال افزایش حقوق هستیم نه به این دلیل که بهره وری افزایش یافته است، بلکه به این دلیل که در حال حاضر پول داریم. زمان «بچه هایی با دست در شیشه شیرین» است. به سختی مطمئن ترین نگاه؟