ما باید راه‌هایی برای بازسازی خانه‌هایی بالاتر از مشاغلی که هنوز در حال رشد هستند، پیدا کنیم

آقا، - دیوید مک ویلیامز درست می گوید ("شهرهای ایرلند بخشی از راه حل بحران مسکن را ارائه می دهند. ما باید اکنون آن را در دست بگیریم"، 7 نوامبر). طبقات خالی بالای مغازه‌ها می‌تواند دوباره مردم را در خود جای دهد و مغازه‌های همکف اضافی باید به خانه تبدیل شوند. اما اجازه تبدیل یک چیز است. امکان پذیر کردن آنها چیز دیگری است.

من یک میخانه را در بالتیمور، غرب کورک اداره می کنم. هر جا که سفر می کنم، اتاق های خالی را در بالای مشاغل می بینم، در حالی که کارکنان من برای یافتن جایی برای زندگی تلاش می کنند. من سال ها را صرف بازسازی املاک متروکه در کالیفرنیا کردم، بنابراین می دانم ساختمان های قدیمی پیچیده هستند.

من و همسرم بالای میخانه خود در ساختمانی زندگی می کنیم که نسل هاست مردم را در خود جای داده است. من می خواهم خانه خود را ایمن تر کنم و برای کارکنان محل اقامت ایجاد کنم. یک مشاور آتش نشانی به ما توصیه کرد که لابی های آتش نشانی مورد نیاز و راه پله های جابجا شده اساسا چیدمان میخانه را مختل می کند، دسترسی به امکانات و انبارهای ضروری را از بین می برد و کسب و کار را غیرقابل اجرا می کند.

این نظر او بود، نه حکمی از سوی مقامات آتش نشانی، اما نشان می دهد که چرا مالکانی مانند من تردید دارند.

ساختمان ها تغییر نکرده اند. تعریف ما از چه چیزی ایمن است. و به حق. اما اگر یک ساختمان قدیمی نتواند ترتیبات ایمنی آتش نشانی مدرن را در خود جای دهد، آیا باید صرفا به عنوان مسکن حذف شود؟

مطمئنا ابتدا باید بپرسیم ایمن ترین جایگزین قابل اجرا چیست. در غیر این صورت، اتاق هایی که برای نسل ها خانواده ها را در خود جای داده بودند، خالی خواهند ماند.

مقررات ساختمانی در حال حاضر گزینه های جایگزین را مجاز می داند و دولت کمک های مالی ارائه می دهد. اما اگر مالکان نتوانند بدون خرج کردن هزاران هزار راه حل کارآمد بیابند - یا باز کردن یک قوطی پرهزینه از کرم ها که می تواند کل تجارت آنها را در معرض خطر قرار دهد چه فایده ای دارد؟

حق با مک ویلیامز در مورد مغازه های اضافی است. اما ما همچنین باید راه هایی برای بازسازی خانه های بالاتر از مشاغلی که هنوز پر رونق هستند پیدا کنیم.

بهترین ممکن است ایده آل باشد. اما بهتر است مطمئنا ارزش دنبال کردن را داشته باشد. - مال شما و غیره

ویلیام هیلیارد،

بالتیمور،

چوب پنبه غربی.

آقا، - دیوید مک ویلیامز نکات جالبی را در مورد "شهرهای بازار" بیان می کند که به گفته او در مواجهه با "تغییرهای عظیم جهانی" در حال نابودی هستند (شهرهای ایرلند بخشی از راه حل بحران مسکن را ارائه می دهند. ما باید اکنون آن را تصرف کنیم).

لیستوول در کو کری که در دهه 80 بزرگ شد، با جمعیت شهری 5000 نفر، همیشه به عنوان شهر "بازار" طبقه بندی می شد. و به معنای واقعی کلمه و به معنای واقعی کلمه، با صدای شلوغ دامپروری در وسط زندگی می کرد. همراه با 48 میخانه، خواربار فروشی های متعدد و روزنامه فروشی ها، مکانی شلوغ برای تجارت و معاشرت بود.

امروزه لیستوول به عنوان یک شهر "میراث" طبقه بندی می شود. هنوز هم 5000 نفر جمعیت دارد، اما مدت‌هاست که از بین رفته است، و ساختمان‌ها و زمین‌هایی که در آن قرار داشتند، خالی می‌مانند، مگر یک بار در سال در طول هفته مسابقه لیستوول برای سرگرمی‌های پرندگان. تقریبا 11 میخانه در حال فعالیت هستند و همه روزنامه فروشی ها و خواربار فروشی های کوچک از بین رفته اند، به جز یکی.

در دهه گذشته لیستوول دارای نرخ 20 درصد یا بیشتر از مشاغل خالی تجاری بوده است، علیرغم اینکه کری به طور کلی یکی از پایین ترین ها را در کشور با 12.3 درصد دارد. این که دولت فاین گائل-لبور از شر شورای شهر ما خلاص شد و اداره پست شلوغ را از خیابان بزرگ به سوپرمارکت منتقل کرد کمکی نکرد.

در نسخه هفته گذشته روزنامه محلی Kerry’s Eye، صفحه اول منتشر شد: "ما پول شما را می خواهیم" - 5000 کسب و کار با افزایش 7 درصدی نرخ ها مواجه هستند تا 20 میلیون یورو در بودجه شورای شهرستان کری پر شود.

همه مسائلی که شهرهای بازار در ایرلند با آن مواجه هستند، صرفا نتیجه تغییرات جهانی در نحوه خرید مردم نیست. بسیاری از مشکلات نتیجه مستقیم سیاست و انفعال دولت است.

خوشبختانه در حال حاضر چند شاخه سبز در مرکز شهر لیستوول وجود دارد. باید دید که آیا این شاخه ها رشد می کنند و شکوفا می شوند یا سیاست دولت قبل از اینکه فرصتی برای شکوفا شدن پیدا کنند آنها را دوباره از بین خواهد برد. - مال شما و غیره

تام مک الیگوت،

لیستوول