"ما بزرگترین خانواده هستیم": خاخام دورون پرز از ضرر شخصی برای دعوت به اتحاد یهودیان استفاده می کند

خاخام دورون پرز، رئیس سازمان جهانی صهیونیسم و رئیس جنبش جهانی میزراچی، می‌گوید: «گاهی اوقات، ساده‌ترین ایده بدیهی‌ترین است.» کتاب جدید او، کوچکترین ملت، بزرگ‌ترین خانواده، یک فرض ساده فریبنده را بررسی می‌کند: اینکه قوم یهود، قبل از هر چیز، یک خانواده است، و این که جییز، مردمی هستند که از این قبیل می‌گویند. مجله درباره کتاب و درس‌های آن برای یهودیان در اسرائیل و سراسر جهان.

گردان، که در نبرد در 7 اکتبر، دفاع از کیبوتز نهال اوز سقوط کرد. جسد دانیل توسط تروریست های حماس گرفته شد و به مدت دو سال گروگان بود. در چند ماه اول جنگ، تصور می شد دانیل زنده است. تنها در 17 مارس 2024 بود که ارتش اسرائیل بر اساس شواهد ویدئویی متوجه شد که دانیل مرده است و جسد او در دست حماس است.

خانواده پرز اندکی پس از آن مراسم تشییع جنازه برگزار کردند و پیراهن آغشته به خون از یونیفرم ارتش او را در کوه هرتزل دفن کردند. در صبح روز 13 اکتبر 2025، در حالی که آخرین 20 گروگان زنده به اسرائیل بازگردانده شدند، پرز و خانواده اش با نگرانی از تلویزیون تماشا می کردند، به این امید که جسد دانیل به زودی در حال تماشای پیامی از واتساپ باشد. تاون که نوشته بود: "شاید ما کوچکترین ملت جهان باشیم، اما بزرگترین خانواده هستیم. وقتی اولین کاروان را تماشا می کنیم به شما فکر می کنم ...

همه عشق خود را می فرستیم!» آن شب، در سیمچات تورات، دو سال به روز، طبق تقویم عبری، پس از سقوط دانیال، جسد او به اسرائیل بازگردانده شد. پس از تعطیلات، دومین تشییع جنازه در کوه هرتزل برگزار شد که در آن جسد دانیل به خاک سپرده شد. پرز دو پیامی را که در مراسم مداحی ارائه کرد به یاد می آورد. مانند من گفتم که فکر می کنم مهمتر است که «روز بعد» در اسرائیل چگونه خواهد بود. اگر بدانیم در اسراییل چگونه خواهد بود، در غزه چگونه به نظر می رسد.

اگر ندانیم در اسراییل چگونه خواهد بود، درباره اینکه غزه چگونه خواهد بود بحث خواهیم کرد. «دومین چیزی که گفتم این بود که ما ممکن است کوچکترین ملت جهان باشیم، اما بزرگترین خانواده هستیم. «گفتم که ما برادر هستیم و هرگز نمی‌توانیم به 6 اکتبر برگردیم. برادران.» رفتار متفکرانه، با وقار و بیان آرام و سنجیده او به سخنانش اقتدار ملایمی می بخشد. ارزیابی پرز از یهودیان به عنوان بزرگترین خانواده بعدها به این نتیجه رسید.

رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ در افتتاحیه جلسه زمستانی کنست، و نخست وزیر بنیامین نتانیاهو در مراسم تشییع جنازه آخرین گروگان متوفی، ران گویلی، مورد توجه قرار داد. پس از تأمل بیشتر، پرز متوجه شد که در زیر سادگی این ایده، هسته اصلی یک حقیقت اساسی در مورد آن نهفته است، "هرچه بیشتر او به اشتراک بگذارد." در اینجا چیزی بسیار، بسیار درست و بسیار عمیق وجود دارد، هم از نظر دیدگاه تورات در مورد اینکه ما به عنوان یک قوم چه کسی هستیم، و ثانیا، در عمل، اینکه چگونه قوم یهود مانند خانواده عمل می کنند. «ما از هر یک حمایت می کنیم.

بقیه مثل ما خانواده هستیم ما گاهی مثل خانواده دعوا می کنیم. فقط با خانواده است که بدترین چیزهای دنیا را می گویید و لحظه بعد آنها بهترین دوستان شما هستند. ما آنقدر به همدیگر اهمیت می دهیم که گاهی اوقات از روی توجه به هم چیزهایی می گوییم. هر چه کسی به شما نزدیکتر باشد، پتانسیل بیشتری برای آسیب رساندن به شما دارد.

ما به همدیگر صدمه می زنیم زیرا خیلی نزدیک هستیم، و بعد جبران می کنیم زیرا خیلی نزدیک هستیم. «من شروع به دیدن این ایده در همه جا کردم.» پیوندهای خویشاوندی برای پرز، عزم شهروندان اسرائیل برای بازگرداندن هر گروگان به خانه نشان دهنده احساس پایدار خانواده است که یهودیان را به هم پیوند می دهد. او در کتاب می نویسد: «مانند خانواده ابراهیم، همینطور برای بازگرداندن خانواده ابراهیم، همینطور برای بازگرداندن خواسته های ملی خود... غریزه و شهود با قدرت تمام در 7 اکتبر وارد می شوند تا هر یک از گروگان ها را بازگردانند.

من معتقدم که این خویشاوندی صمیمانه برادری بین یهودیان در اسرائیل و سراسر جهان است که بازگشت آخرین گروگان ها را تضمین می کند.» پرز می گوید، قوم یهود بیشتر از گروهی از مردم است که دارای دین و ملیت مشترک هستند. او در بسط استعاره، اشاره می کند که قوم یهود نه تنها به واسطه پدران بنیانگذارش، بلکه توسط مادران بنیانگذارش متمایز می شوند. کشورها اغلب به «پدران بنیانگذار» خود اشاره می کنند، مانند مورد ایالات متحده، اما یک خانواده به هر دو نیاز دارد.

پدر و مادر "اگر می خواهید خانواده ای تشکیل دهید، باید یک مادر و یک پدر داشته باشید، و بنابراین، کل داستان کتاب پیدایش درباره مادران و پدران است." این فقط یک باور مذهبی یا یک باور ملی نیست. این هر دوی آنهاست. اما قبل از هر چیز، این پدر و مادر هستند که تبدیل به یک خانواده می‌شوند، که تبدیل به مردمی می‌شوند که متعهد به ملت شدن و متعهد به یک ایدئولوژی خاص هستند.» همبستگی در نسل‌ها این مفهوم برای پرز مکاشفه و بینشی بدیع بود و افکار او را هر روز همراهی می‌کرد.

"من شروع به دیدن آن در همه جای تورات و تاریخ یهودیان کردم. شروع به زنده کردن و رنگ آمیزی همه چیزهایی که می دیدم کرد. من شروع به دیدن آن به عنوان پایه و اساس هویت یهودی کردم." پرز داستان مندل بیلیس، یک کارگر کارخانه یهودی در کیف در سال 1911 را نقل می کند که به دروغ متهم به قتل آندری یوش، پسری که در راه ناپدید شد، بود. مدرسه هشت روز بعد، جسد مثله شده او در یک غار پیدا شد. مقامات بیلیس را ماه ها بعد دستگیر کردند.

علیرغم وجود هیچ مدرکی دال بر متهم کردن او، او متهم به کشتن نوجوان برای استفاده از خون او برای ساختن ماتزا شد. پرز می‌نویسد: «آنچه بعد اتفاق افتاد، یکی از برجسته‌ترین تظاهرات همبستگی یهودیان در دوران مدرن است.» علی‌رغم ناشناس بودن بیلیس، این پرونده توجه دانشمندان و دانشمندان یهودی را به خود جلب کرد که در پشت سر گروهی از دانشمندان و رهبران حقوقی او در سراسر جهان گرد آمده بودند. با این اتهامات مقابله کنید. «بیلیس که در غیر این صورت ناشناخته بود آزاد شد زیرا مردمش در استخوان خود فهمیدند که سرنوشت او سرنوشت آنهاست - که او یک غریبه نبود، بلکه یک برادر بود.»

دوازده سال بعد، در سال 2023، در چند هفته اول جنگ، 100000 اسرائیلی برای جنگ به اسرائیل بازگشتند و وفاداری خانواده خود را به مردم خود نشان دادند. پرز می گوید: «هزاران و هزاران اسرائیلی بودند که سواحل آرام گوا را ترک کردند و به اسرائیل بازگشتند. ما تنها کشوری در جهان هستیم که برای بازگرداندن شما به یک منطقه جنگی به پروازهای نجات نیاز دارید.» پرز می‌گوید که اوکراینی‌ها و روس‌ها در همان سواحل جنوب غربی هند که از جنگ در منطقه خود از جهان فرار کرده بودند، نمی‌توانست بفهمد که چرا یهودیان در حال بازگشت هستند.

نمی توانستم بفهمم یهودیان به چه چیزی برمی گردند. من فکر می کنم آنها نمی توانند درک کنند، زیرا ما فقط هم دین و هم میهن پرست نیستیم - ما میشپاها (خانواده) هستیم. ما برای خانه و خانواده خود می جنگیم. خیلی خیلی متفاوت است. پرز در حالی که آه می کشد، می گوید که وقتی رهبران اسرائیل به تندی درباره یکدیگر صحبت می کنند، ناراحت می شود. «آنچه برای من درد و رنج زیادی ایجاد می کند این است که، به خصوص بعد از 7 اکتبر، ما دیدیم که دشمن هموطن یهودی ما نیست. حماس، حزب الله، حوثی ها و ایران بین هیچ یهودی فرقی قائل نمی شوند.

یه ذره ناراحتم که نمیتونیم یه جوری رفتار کنیم...» صدایش کم می شود و بعد ادامه می دهد: «میدونی بعد از این باید با هم زندگی کنیم. ما در یک قایق هستیم. "این طور نیست که نباید اختلاف وجود داشته باشد. در هر خانواده ای، وجود دارد؛ و مطمئنا در بین یهودیان، اختلاف نظرهای شدیدی وجود دارد."

شما آن را از هر دو طرف می شنوید. "تا زمانی که مردم آماده هستند تا جان خود را به قوم یهود و دولت یهود بدهند، شما نمی توانید چنین افرادی را به عنوان دشمن ببینید. مشروعیت زدایی و بدنام کردن دیگران و دیدن مخالفان سیاسی به عنوان دشمنان." جایی بر سر میز خانواده در کتاب خود، پرز خاطرنشان می کند که قسمت "چهار پسران را به احترام دیگران می خواند" دیدگاه ها او می نویسد که هاگادا، چهار پسر را به عنوان فرزندان یک خانواده معرفی می کند. بنابراین واکنش یهودیت به تفاوت عمیقا خانوادگی است.

پرسش‌های دشوار را کنار نمی‌گذارد و شخصیت‌های متفاوت را کنار نمی‌گذارد. پرز با عجله اضافه می‌کند که پیوندهای نزدیک خانوادگی یهودیت با ارزش‌های جهانی بشری در تضاد نیست. «خانواده‌ای که بیش از هر چیز به فکر یکدیگر هستند، اما بر اساس عدالت و عدالت نیز بنا شده است، بر این مفهوم که همه مردم به شکل خدا آفریده شده‌اند، به خانواده‌ای طردکننده تبدیل نمی‌شوند که درد دیگران را احساس نمی‌کنند.

فقط می گوید که از خانواده خودش شروع می شود.» در حالی که پرز پیشنهاد می کند که احساس خانواده و سرنوشت مشترک به شدت در اسرائیل احساس می شود، او اذعان می کند که نیاز به دیدن یهودیان به عنوان یک خانواده گسترده برای یهودیان در دیاسپورا صادق است. «این فقط آن چیزی نیست که در اینجا برای ما اتفاق افتاد. این واکنش در بسیاری از مناطق در بقیه جهان بود، جایی که به یکباره یهودیان لیبرال احساس کردند که مسئول 7 اکتبر نیز هستند.

یهودیان بدون توجه به دیدگاه‌هایشان در دانشگاه‌ها مورد حمله قرار گرفتند و اگر از حماس حمایت نمی‌کردند، در طرف اشتباه اسرائیل بودند. این "ببینید چگونه به خاطر یهودی بودنم مورد تبعیض قرار می‌گیرم، و من مطلقا هیچ اشتباهی نکرده‌ام." "من فکر می کنم برای اولین بار، مردم در سراسر جهان احساس کردند که ما اکنون در آن هستیم. همه ما آنچه را در آمریکا، کانادا و استرالیا و در جاهایی که مردم باور نمی‌کردند این پاسخ باشد، دیده‌ایم، اما با این حال چنین است.

من فکر می‌کنم این احساس که ما همه در یک قایق هستیم، برای یهودی 8 اکتبر، نه تنها نتیجه اتفاقاتی است که در اسرائیل رخ داده است، بلکه به دلیل اتفاقاتی است که برای آنها اتفاق افتاده است و همه آنها را زیر اتوبوس انداخته‌اند. به عنوان یهودیان و بازیابی سنت یهودی و سرنوشت یهودی و بنیاد یهودی.» از ضرر شخصی تا شفای ملی تغییر تمرکز به جامعه اسرائیل، P

erez ابراز خوش بینی می کند که جامعه اسرائیل به تدریج به سمت سازگاری بیشتر حرکت می کند. "من قطعا احساس می کنم که جامعه در حال تغییر است، حتی اگر ما هنوز تغییر را در حال حاضر در سیاست اسرائیل مشاهده نکنیم. مردم در نهایت می دانند که ما باید راهی برای کنار آمدن با یکدیگر پیدا کنیم."

من فکر می‌کنم تمایل در اسرائیل کمتر به افراط‌گرایی و بیشتر برای رسیدن به اجماع است. «من با سربازان زیادی صحبت می‌کنم، و در اطراف اسرائیل صحبت می‌کنم، و احساس می‌کنم که تمایل زیادی برای تغییر وجود دارد. فکر می‌کنم کمی زمان بیشتری ببرد.» او کتاب را با 10 پیشنهاد برای ساختن جامعه‌ای سالم که ریشه در ایده یهودیان به عنوان یک خانواده دارد، به پایان می‌رساند.

اینها شامل تقویت وحدت است. درک این نکته که دیدگاه های مخالف هر دو می توانند صادق باشند. تمرین فروتنی؛ و ایده های چالش برانگیز بدون حمله به افرادی که آنها را در اختیار دارند. پرز و خانواده اش از 7 اکتبر غم و اندوه زیادی را تجربه کرده اند. با این حال، او خاطرنشان می کند که درد و چالش نباید از طریق خشم و سرزنش بیان شود.

من احساس می‌کنم که قوم یهود به شفای داخلی نیاز دارد، و دولت اسرائیل به شفا نیاز دارد، و من سعی کرده‌ام برخورد خودم با شفا را به مکانی برای شفای ملی ببرم.» زمانی که او به عنوان خاخام در آفریقای جنوبی خدمت می‌کرد، ژنرال الیزر شکدی، فرمانده سابق نیروی هوایی اسرائیل که بعدا مدیر اجرایی El Alaago شد، برای صحبت در Pergoten خود آمد. گفت.شکدی توضیح داد که هیچ ائتلاف هواپیمایی ال ال را نمی پذیرد، اما، او گفت، ما به اتحاد بسیار بزرگتری تعلق داریم: مردم یهود.

و این اتحاد قوی‌تر از هر اتحاد دیگری بود. «کلمات او با من ماندند، زیرا آنها با آنچه امروز کشف می‌کنیم صحبت می‌کنند: ما همدیگر را داریم و به هم نیاز داریم.» «ما باید به ریشه‌های خود بازگردیم - تا معنای عضوی از خانواده یهودی بودن را دوباره کشف کنیم، هویت یهودی خود را بپذیریم، و احساسی نسبت به سرنوشت یهودی داشته باشیم که باعث می‌شود خانواده‌ای در خانواده باشد.» خاخام دورون پرز پیشنهاد می کند که خانواده چارچوب سازماندهی مرکزی وجود یهودی است. او با استناد به داستان های آدم و حوا، قابیل و هابیل، ابراهیم ایده خانواده را در تورات دنبال می کند.

و سارا، یعقوب و پسرانش، و خروج از مصر. اسرائیلی‌ها نه تنها به‌عنوان جویندگان مذهبی، بلکه به‌عنوان مردمی که هویت جمعی خود را کشف می‌کنند ظاهر می‌شوند. او می‌نویسد، در طول سنت یهودی، برادری و برادری در قلب جامعه یهودی قرار دارد. پرز از خاخام آبراهام اسحاق هاکوهن کوک (1865-1935)، اولین خاخام اعظم اشکنازی سرزمین اسرائیل، که استدلال می کرد یهودیت بسیار گسترده تر از یک دین است، می گوید: «خانواده سنگ بنای جامعه یهودی است و اساس هویت یهودی است.

در عوض، این تمدن زنده ای است که مردم، زبان، سرزمین و دعوت الهی را در خود جای داده است. پرز پیشنهاد می کند که بنیادی که بر آن استوار است، ایده قوم یهود به عنوان یک خانواده گسترده است. او برای تقویت موقعیت خود، از خاخام آدین اشتاینسالتز (1937-2020) استناد می کند که یکی از خاخام های بزرگ یهودی است که معتقد است به بهترین وجه معتقد است. سیستم، یا مردم، اما به عنوان یک خانواده - یک شجره خانوادگی به هم پیوسته که در طول نسل ها گسترش می یابد. پرز کتاب را با یادآوری دومین تشییع جنازه دنیل که پس از بازگرداندن جسد او برگزار شد، می بندد و شرح می دهد.

بینگ خدمه تانک پسرش به عنوان یک عالم کوچک از جامعه اسرائیل. اعضای آن یهودیان مذهبی، سکولار و سنتی از پیشینه اشکنازی، سفاردی و یمنی بودند که برای جنگ به عنوان برادران مسلح گرد هم آمده بودند. او می‌نویسد: «اگر خدمه تانک متشکل از مردان جوان با پیشینه‌های مختلف می‌توانستند برادر شوند، و آماده بودند همه چیز را برای یکدیگر و برای مردم خود فدا کنند، مطمئنا ما نیز می‌توانیم قدرت حفظ و تعمیق پیوندهایی را پیدا کنیم که ما را متحد می‌کند.

er 7، و حس عمیق خویشاوندی را که به عنوان یک خانواده بزرگ به اشتراک می‌گذاریم، به ما یادآوری کرد.» – ع.ر.