ما به قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده نیاز داشتیم. فناوری راهی برای دور زدن آن پیدا کرد.

در سال 1989، ربکا شفر، هنرپیشه، توسط دزدگیر که آدرس خانه اش را از طریق سوابق خودروهای کالیفرنیا به دست آورده بود، به قتل رسید. مرگ او به یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های خطرات حفظ حریم خصوصی و ایمنی ناشی از دسترسی گسترده به اطلاعات شخصی که توسط ادارات وسایل نقلیه موتوری ایالتی نگهداری می‌شد تبدیل شد. کنگره با تصویب قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده در سال 1994 پاسخ داد. اصل ساده بود: فقط به این دلیل که دولت اطلاعات شخصی رانندگان را در اختیار دارد به این معنی نیست که اطلاعات باید آزادانه افشا، فروخته یا توزیع شود.

این قانون افشا و فروش مجدد اطلاعات شخصی موجود در سوابق دولتی وسایل نقلیه موتوری را محدود می‌کند و در عین حال استثناهایی را برای اهداف قانونی، از جمله اجرای قانون و امنیت عمومی، مجاز می‌سازد. اما کنایه مهمی در تاریخ قانون وجود دارد. کنگره تا حدی به یک مشکل تکنولوژیک پاسخ می داد. پیشرفت‌های فناوری در آن زمان، سوابق دولتی وسایل نقلیه موتوری را به طور فزاینده‌ای در دسترس قرار داده بود و قوانین موجود نتوانسته بود سرعت خود را حفظ کند. بیش از 30 سال بعد، تکنولوژی دوباره پیشرفت کرده است.

شرکت‌هایی مانند Flock Safety می‌توانند اطلاعات پلاک خودرو را مستقل از پایگاه‌های اطلاعاتی خودروهای دولتی جمع‌آوری کنند. سیاست های خود Flock می گوید که سیستم پلاک خوان آن تصاویر پلاک خودرو، مشخصات خودرو، تاریخ، زمان و مکان دوربین را جمع آوری می کند. برای مشاهده یک وسیله نقلیه به پایگاه داده DMV نیاز ندارد. این تمایز مهم است. قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده، اطلاعات شخصی موجود در سوابق دولتی وسایل نقلیه موتوری را تنظیم می کند. در ظاهر، تمام اطلاعات خودرویی را که یک شرکت خصوصی می تواند به طور مستقل در یک جاده عمومی مشاهده کند، تنظیم نمی کند.

اما این سوال بزرگ‌تری را مطرح می‌کند: چه اتفاقی می‌افتد وقتی فناوری به شرکت‌های خصوصی اجازه می‌دهد اطلاعاتی را ایجاد کنند که می‌تواند برای بسیاری از اهداف مشابه و ردیابی بدون کسب سابقه دولتی مورد استفاده قرار گیرد؟ تصور کنید در یک جاده عمومی رانندگی می کنید و از یک دوربین خودکار عبور می کنید. دوربین پلاک خودرو، زمان عبور و مکان دوربین شما را ثبت می کند. یک مشاهده ممکن است بی اهمیت به نظر برسد. اما مشاهدات مکرر می تواند چیز بسیار آشکارتری ایجاد کند: رکوردی از مکان و زمان یک وسیله نقلیه خاص.

دولت سابقه DMV شما را به یک شرکت خصوصی نداد. یک شرکت می تواند یک پایگاه داده متفاوت حول یک نشانگر شناسایی ایجاد کند: پلاک شما. این ممکن است اطلاعات را خارج از محدودیت های خاص قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده قرار دهد. اما نگرانی در مورد حفظ حریم خصوصی که کنگره را در وهله اول برانگیخت، از بین نمی برد. یک استدلال قانونی برای پلاک خوان های خودکار وجود دارد. مجریان قانون می توانند از آنها برای مکان یابی وسایل نقلیه سرقت شده، تحقیق در مورد جنایات و پاسخ به تهدیدات ایمنی عمومی استفاده کنند.

اینها منافع مشروع دولت هستند و حفاظت از حریم خصوصی نباید انجام وظایف پلیس را غیرممکن کند. اما امنیت عمومی نباید به طور خودکار به یک چک سفید برای نظارت تبدیل شود. سؤالات مهمتر این است که پس از ضبط یک وسیله نقلیه چه اتفاقی می افتد. اطلاعات چه مدت نگهداری می شود؟ چه کسی می تواند به آن دسترسی داشته باشد؟ با چه کسی می توان آن را به اشتراک گذاشت؟ آیا اطلاعاتی که برای یک هدف جمع آوری می شوند، می توانند بعدا برای هدف دیگر مورد استفاده قرار گیرند؟ Flock اخیرا اقداماتی را برای رفع برخی از این نگرانی ها انجام داده است. در آگوست

در 13، این شرکت اعلام کرد که دوره نگهداری پیش فرض توصیه شده برای داده های پلاک خوان را از 30 روز به هفت روز کاهش می دهد. Flock همچنین پادمان های اضافی، از جمله شناسایی اجباری سوء استفاده برای مشتریان و سایر اقدامات دسترسی و پاسخگویی را اعلام کرد. این تغییر مستحق شناسایی است. هفت روز به طور قابل ملاحظه ای کمتر از 30 روز است، و Flock می گوید که سیستم به طور خودکار داده ها را در یک برنامه زمانی حذف می کند. اما هفت روز یک پیش فرض توصیه شده است، نه یک محدودیت جهانی.

دوره نگهداری واقعی می تواند بر اساس قرارداد مشتری و قوانین ایالتی یا محلی قابل اجرا متفاوت باشد. این تمایز نشان می دهد که چرا این موضوع نباید به عنوان انتخابی بین امنیت عمومی و حریم خصوصی در نظر گرفته شود. یک تفاوت اساسی بین افسری که یک وسیله نقلیه را در یک جاده عمومی می بیند و یک پایگاه داده قابل جستجو شامل مشاهدات مکرر آن وسیله نقلیه وجود دارد. یکی مشاهده است. دیگری می تواند تبدیل به تاریخ شود. قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده هرگز بیانیه ای مبنی بر اینکه آمریکایی ها حق مطلق ناشناس ماندن در جاده های عمومی را دارند، نبود.

این یک تشخیص بود که اطلاعاتی که قادر به شناسایی و مکان یابی افراد هستند، زمانی که بدون محدودیت های معنی دار جمع آوری، توزیع و استفاده شوند، می توانند خطرناک باشند. امروزه، فناوری مسیر دیگری را برای اطلاع از حرکات ما ایجاد کرده است. دولت دیگر مجبور نیست رکورد را تحویل دهد، زیرا یک دوربین می تواند یک رکورد را ایجاد کند. این بدان معنا نیست که پلاک‌خوان‌های خودکار باید ممنوع شوند. این بدان معناست که قوانین حفظ حریم خصوصی ما به جای فناوری‌هایی که در سال 1994 داشتیم، باید به فناوری‌هایی که واقعا در اختیار داریم، توجه کنند.

زمانی که قوانین معقول می تواند از هر دو محافظت کند، آمریکایی ها نباید بین امنیت عمومی و حریم خصوصی شخصی یکی را انتخاب کنند. قانون حفاظت از حریم خصوصی راننده برای فناوری سال 1994 نوشته شده است. قوانین حفظ حریم خصوصی ما باید با فناوری سال 2026 مطابقت داشته باشد. Shaun M. Simmons یک متخصص امنیت با بیش از دو دهه تجربه در حوزه امنیت عمومی در بخش های امنیتی خصوصی، ایالتی و فدرال است. او در حال حاضر یک پیمانکار امنیتی مستقل و سازماندهی سیاسی مردمی در شهرستان کنیون، آیداهو است.