ما خانواده خود را در خانه ای به مساحت 7500 فوت مربع بزرگ کردیم. سپس، زودتر بازنشسته شدیم و تقریبا همه چیز را فروختیم تا به دور دنیا سفر کنیم.

سفر تمام وقت برنامه بازنشستگی ما نبود، اما خوشحالم که دنبال آن رفتیم. شلی پترسون ترس از سلامتی من و شوهرم را وادار کرد تا در مورد اینکه می‌خواهیم فصل بعدی‌مان چگونه باشد صحبت کنیم.

در دهه 50 زندگیمان، تصمیم گرفتیم خانه خود را بفروشیم، زودتر بازنشسته شویم و به دور دنیا سفر کنیم.

قسمت‌های سختی وجود داشت، اما در مجموع، فکر می‌کنم ما انتخاب درستی کردیم. برای بیش از 15 سال، خانه 7500 فوت مربعی ما در آریزونا مرکز زندگی خانواده ما بود. اینجا جایی است که ما چهار دختر بزرگ کردیم، تولدها را جشن گرفتیم، جشن شکرگزاری خانواده بزرگ را میزبانی کردیم و به نوعی توانستیم هر اتاق را با خاطرات پر کنیم.

من و شوهرم مشاغل خوبی داشتیم، خانواده‌ای که دوستش داشتیم، خانه‌ای که دوستش داشتیم، و چیزهای کافی برای پر کردن هر کمد و گوشه‌ای داشتیم. ما دهه‌ها را صرف ساختن زندگی‌ای که می‌خواستیم کرده بودیم، و آن فصل از زندگی‌مان را دوست داشتیم.

اما بعد از اینکه دختران ما به دانشگاه رفتند و خانواده های خود را تشکیل دادند، خانه شروع به تغییر کرد. ما زمان بیشتری را صرف مراقبت از آن می کردیم تا اینکه واقعا در آن زندگی کنیم.

سپس، یک ترس از سلامتی ما را وادار کرد تا سوالی بپرسیم که سال ها از آن اجتناب کرده بودیم.

یک تشخیص طرز فکر ما را در مورد "روزی" تغییر داد

در سال 2021، دکتر من یک توده نگران کننده در رحم من پیدا کرد. ناگهان، آینده‌ای که همیشه آن را بدیهی می‌دانستم، خیلی کمتر قطعی به نظر می‌رسید. هفته‌ها منتظر بودم، نگران بودم و فکر می‌کردم که بعدا چه اتفاقی می‌افتد.

خوشبختانه پس از جراحی متوجه شدیم که توده خوش خیم است. من به طرز باورنکردنی آسوده شدم، اما از این تجربه بیرون نیامدم که به آینده ام فکر کنم.

تا آن زمان، فکر می‌کردم سخت کار می‌کنیم، در اواسط دهه ۶۰ بازنشسته می‌شویم و در نهایت شروع به سفرهایی می‌کنیم که سال‌ها درباره آن صحبت می‌کردیم. با این حال، آن هفته‌های عدم قطعیت باعث شد متوجه شوم که «بعدا» لزوما تضمینی نیست.

شروع کردم به فکر کردن به مادرم که فقط چند ماه قبل از اینکه قرار بود بازنشسته شود فوت کرد. او و پدرم سال‌ها سخت کار می‌کردند و آینده‌ای را برنامه‌ریزی می‌کردند که هرگز نتوانستند از آن لذت ببرند. من نمی خواستم این اتفاق برای ما بیفتد.

وقتی دوباره از نظر جسمی سالم شدم، من و شوهرم شروع کردیم به صحبت در مورد اینکه واقعا می‌خواهیم بازنشستگی چگونه باشد. ما همیشه دوست داشتیم سفر کنیم، اما فروش تقریبا همه چیز و سفر تمام وقت هرگز بخشی از برنامه نبوده است.

با این حال، هر چه بیشتر درباره آن بحث می‌کردیم، بیشتر متوجه می‌شدیم که نمی‌خواهیم دوران بازنشستگی خود را صرف نگهداری از یک خانه بزرگ و محدود کردن سفر در چند هفته در سال کنیم.

ما شروع به پرسیدن از خود کردیم: اگر سفر چیزی نباشد که از زندگی خود برای انجام آن استراحت کنیم، چه؟ اگر واقعا زندگی ما باشد چه؟

در 53 و 56 سالگی زود بازنشسته شدیم و خانه مان را فروختیم ما خانه خانواده خود را در سال 2023 فروختیم. شلی پترسون ابتدا نگران این بودیم که به دخترانمان بگوییم.

ما نزدیک زندگی می‌کردیم و به‌طور باورنکردنی درگیر زندگی آن‌ها بودیم: نوه‌ها را تماشا می‌کردیم، برای دویدن تارگت همدیگر را می‌دیدیم و به ندرت به بهانه‌ای نیاز داشتیم تا یک عصر معمولی را به یک شام خانوادگی تبدیل کنیم.

من نگران بودم که دخترانمان احساس کنند که ما آنها را رها می کنیم. در عوض، آنها نمی توانستند بیشتر از این حمایت کنند. آنها ما را تشویق کردند تا زمانی که جوان و سالم بودیم که این ماجراها را داشته باشیم، برویم و به ما یادآوری کردند که آنها مشغول ساختن زندگی و خانواده خودشان هستند.

در اواخر سال 2022، ایده ما شروع به عملی شدن کرد و شروع کردیم به چیدن قطعات برای بازنشستگی پیش از موعد. کسب و کار فیزیوتراپی شوهرم در یک دلال فهرست شده بود. در اوایل سال 2023، خانه خود را به بازار عرضه کردیم و اولین آخر هفته فروخته شد.

هنگامی که فروش هر دو کسب و کار و خانه در اواسط سال 2023 بسته شد، چیز زیادی مانع ما نشد. ما ماشین هایمان را فروختیم و دارایی هایمان را فروختیم، اهدا کردیم یا بسته بندی کردیم.

سپس چند چمدان بستیم، بلیط یک طرفه به بالی خریدیم و زندگی قدیمی خود را پشت سر گذاشتیم.

ما در نهایت یک کاندو خریدیم تا به عنوان پایگاه خانه در بین سفرها از آن استفاده کنیم از زمانی که خانه مان را فروختیم، توانستیم به دور دنیا سفر کنیم. شلی پترسون از زمان خروج از آریزونا در سال 2023، ما زمان زیادی را صرف زندگی و سفر در سراسر جهان کرده ایم.

من رویای دیرینه زندگی در پاریس را انجام دادم و دو ماه را صرف یادگیری موج سواری در سریلانکا کردیم. ما در استرالیا غواصی کرده‌ایم، با یک کمپرون از اسپانیا عبور کرده‌ایم، و در خلیج ها لونگ در ویتنام سفر کرده‌ایم.

یکی از چیزهایی که در مورد این فصل بیشتر دوست داشتم این است که به جای اینکه یک یا دو هفته تعطیلات را محدود کنم، این آزادی را دارم که هفته ها یا ماه ها در جایی بمانم. ما در سه سال گذشته بیش از آنچه تصور می کردم ماجراجویی داشته ایم.

ما همچنین آموخته ایم که سفر تمام وقت به این معنا نیست که هرگز به خانه نمی رویم.

وقتی برای کریسمس در سال 2023 برگشتیم، یک Airbnb را برای دو ماه اجاره کردیم. آنقدر هزینه داشت که ما شروع به تعجب کردیم که آیا داشتن یک مکان کوچک منطق مالی بیشتری دارد یا خیر.

ما در نهایت یک آپارتمان در آریزونا خریدیم تا از آن به عنوان پایگاه خانه در بین سفرها استفاده کنیم. اکنون، وقتی در سفر هستیم، آن را در Airbnb اجاره می‌دهیم که به سفرهای ما کمک می‌کند.

دوری از خانواده سخت است، اما خوشحالیم که این جهش را انجام دادیم داشتن آزادی برای رفتن به هر کجا که می‌خواهیم زندگی را متحول کرده است. شلی پترسون کاندو جایی را به ما می دهد تا به خانه برگردیم، اما چیزی که من بیشتر از همه دلتنگ آن هستم را حل نکرده است: داشتن عزیزانمان در نزدیکی.

خانواده ما در برخی ماجراجویی‌ها به ما ملحق شده‌اند، و ما هنوز هم چندین بار در سال و اغلب FaceTime به خانه پرواز می‌کنیم - اما یک تماس ویدیویی مانند در آغوش گرفتن یکی از نوه‌های من نیست.

اما نکته مثبت این است که ما آزادی زیادی داریم. زمانی که دوستش داریم می‌توانیم بیشتر جایی بمانیم، وقتی فرصتی غیرمنتظره پیش آمد برنامه‌هایمان را تغییر دهیم، یا زمانی که خانواده‌مان به ما نیاز دارد به خانه پرواز کنیم.

مهمتر از همه، ما اکنون چیزی داریم که به ندرت در طول سال های کاری خود داشته ایم: کنترل بر زمان خود.

من با علاقه به خانه قدیمی خود فکر می کنم. دقیقا همان جایی بود که می خواستیم زمانی که دخترانمان را بزرگ می کردیم باشیم. من آن فصل از زندگی مان را دوست داشتم و آن را با هیچ چیز عوض نمی کنم.

با نگاهی به گذشته، فکر نمی‌کنم تصمیم به فروش خانه‌مان بزرگترین تصمیمی بود که گرفتیم. تصمیم به صبر نکردن بود.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید