ما در حال قدم زدن به سمت یک سیستم آموزشی اساسا معیوب هستیم و به ما هشدار داده شده است

چرا کنفرانس ها همیشه قهوه بدی دارند؟

این اولین فکر من بود که اخیرا نشسته بودم و منتظر شروع کنفرانس آموزشی ResearchEd بودم.

این چهارمین باری است که ResearchEd به ایرلند می آید، اولین بار در سال 2019 در کالج سنت کلمبا در دوبلین برگزار شد. کنفرانسی با هدف معلمان سطح ابتدایی و متوسطه در انگلستان آغاز شد - که توسط تام بنت با کمک هلن گالدین اوشی در سال 2013 تأسیس شد - و هدف آن ارائه "بهترین شواهد موجود" به روش های عملی به کلاس درس است.

رویداد امسال در Bandon Grammar، در ضلع غربی Bandon، با ورودی درخت‌کاری‌شده و تابلویی که به «خوابگاه پسرانه» اشاره می‌کند، به وضعیت مدرسه خصوصی آن اشاره می‌کند، اما بدون خودنمایی سایر مؤسسات برگزار شد.

پس از بهبودی از قهوه ام، به سمت سخنران اصلی، بردلی بوش، مدیر ارشد روانشناسی InnerDrive رفتم. کنفرانس در یک سالن ورزشی معمولی سرد برگزار می‌شد، و در حالی که صحنه با نور سبز رنگی احاطه شده بود، احساس می‌کردم می‌خواهم یک موزیکال مدرسه را تماشا کنم. خوشبختانه، ارائه کمی حرفه ای تر از آن بود، اما با همان میزان اشتیاق.

بوش به ما قول تحقیقات "تحول گر" را داد. او در یک سخنرانی جذاب درباره نحوه عملکرد حافظه و اینکه چگونه می‌توانیم به انتقال اطلاعات از حافظه فعال دانش‌آموزان به حافظه بلندمدت کمک کنیم، مشاهداتی کرد که معلمان، دانش‌آموزان و والدین دائما نادیده می‌گیرند - دانش‌آموزان احتمالا از اینکه برجسته کردن به معنای یادگیری نیست، ناراحت خواهند شد. معلمانی که ارائه های فشرده پاورپوینت کمکی نمی کنند. و والدین که بررسی تعداد صفحاتی که فرزندشان خوانده است معنایی ندارد.

یادگیری در مورد خواندن و سپس امتحان کردن است، چک کردن مکرر برای دیدن آنچه می دانید و آنچه نمی دانید.

اوه، و او تکرار کرد که ما واقعا نمی‌توانیم هوش مصنوعی را در نوشته‌های دانش‌آموزان ببینیم، نه در هیچ سطح ثابتی، و یک بار دیگر ارزش نه تنها تکالیف، بلکه AAC (کار پروژه) را که در مشخصات جدید Leaving Cert آورده شده‌اند، زیر سوال می‌بریم.

ما در حال قدم گذاشتن در سیستم آموزشی هستیم که اساسا دارای نقص است و به ما هشدار داده شده است.

نظرسنجی نشان می دهد که از هر پنج کودک و نوجوان ایرلندی، یک نفر از هوش مصنوعی برای انجام تکالیف مدرسه استفاده می کند

از سالن بدنسازی به یک سالن سخنرانی طبقاتی رفتم تا به سخنان آماربیر سینگ گیل، دستیار مدیر مدرسه تحقیقاتی گرین شاو مستقر در لندن گوش دهم. سخنرانی او این سوال را مطرح کرد: "چرا دانش آموزان در یادگیری آنقدر بد هستند؟" این محور بر چگونگی فراموشی دانش آموزان و اجتناب ناپذیر بودن فراموشی بود. سینگ در مورد این صحبت کرد که چگونه عملکرد کوتاه مدت منعکس کننده حفظ طولانی مدت نیست، چگونه خوب بودن در ارزیابی بلافاصله بعد از آموزش به این معنی نیست که دانش آموزان موضوع را یاد گرفته اند. زمانی که برای ارزیابی موضوع برگردیم، عملکرد پایین‌تر می‌تواند منجر به یادگیری بهتر شود.

مطالعه یکی از محورهای سخنرانی بود و این تصور غلط را که دوره های طولانی مطالعه یک موضوع مفید است، برجسته کرد. در عوض، بهتر است مطالعه را توزیع کنید. جلسات کوتاه‌تر و 30 دقیقه‌ای مفیدتر هستند. اضافه شده به آن مفهوم interleaving مطالعه شما است. از یک منطقه به یک منطقه جداگانه و در عین حال متصل حرکت کنید - به این ترتیب دانش آموزان می توانند ارتباطات را ببینند و متمرکز بمانند.

از آنجا، برای سخنرانی جولیان گیردهام، معاون مدیر کالج سنت کلمبا در دوبلین، معلم انگلیسی و سازمان‌دهنده اولین پژوهش ایرلندی، به محل امن یک کلاس درس سنتی رفتم. با صحبت در اتاقی مملو در مورد اهمیت «توجه» در کلاس درس معاصر، صحبت‌های او درباره این بود که چگونه می‌توانیم به دانش‌آموزان خود بیاموزیم که روی کار در حال انجام تمرکز کنند و آنها را تشویق کنیم تا از نزدیک درباره جزئیات موضوعات ما به شیوه‌ای آگاهانه فکر کنند.

باور گیردهام به دانش‌آموزان، رد سخنان «در زمان من بهتر بود»، از خوش‌بینی در انسانیت اولیه ما سخن می‌گفت. انگیزه انسان برای توجه و تفکر عمیق هنوز در درون همه ما وجود دارد.

دانش آموزان گروگان صفحه نمایش هستند. آنها توانایی خاموش شدن و پایین آمدن را از دست می دهند

زمزمه های "بله، درست" همراه با ارائه او بود. همه از اتاق خارج شدیم با آرزوی اینکه کاش می توانستیم شاگرد او باشیم، کاش می توانستیم مثل او درس بدهیم.

صحبت‌های او در تضاد با صحبت‌های تادق اودونوان در همان اتاق اواخر همان روز بود. O'Donovan، معلم علوم در مدرسه Carrigaline Community و خالق TikTok، در مورد چگونگی جلب توجه و علاقه دانش آموزان با استفاده از تاکتیک های سازندگان محتوا، مانند مشت زدن توسط دستیار دانش آموز اتاق، صحبت کرد - البته با رضایت او - البته.

گیردهام و اودونوان، جدا از نسل‌ها، شباهت‌های اساسی دارند: عشق آنها به شغل، قدردانی آنها از فرصت‌های موجود در هر دانش‌آموز و درک آنها از اینکه جلب توجه دانش‌آموزان لزوما مقابله‌ای نیست.

استفاده از شمارش معکوس «سه، دو، یک» توسط چند مجری انگلیسی، با بازوی بالا و انگشتان که یکی یکی پایین می‌آیند، برای جلب توجه ما قبل و بعد از درخواست برای گپ زدن در مورد موضوعی، نمونه‌ای ناخودآگاه از این بود که چگونه یک کلاس را ناامید کنیم، نه اینکه آنها را با گرمی دور هم جمع کنیم.

سخنرانی پایانی توسط مارک رابرتز، مدیر تحقیقات و معلم انگلیسی در مدرسه گرامر Carrickfergus انجام شد. او در مورد اهمیت شکست، اما در چارچوب یک محیط امن صحبت کرد. هنگامی که دانش آموز از انجام آن اشتباهات احساس امنیت کند، خطاها طبیعی و مفید هستند.

که باعث شد مکث کنم و در مورد واکنشم به قهوه بد آن صبح فکر کنم. شاید من نباید مستقیما به سازمان دهنده رویداد می رفتم و شکایت خود را مطرح می کردم. شاید من باید به سادگی از او برای یک روز گفتگوهای نیروبخش و مثبت تشکر می کردم و سپس با گنجاندن یک کیسه دانه های بو داده محلی به موضوع قهوه اشاره می کردم.

همه ما در حال یادگیری هستیم.