"ما در حال نگاه کردن به این هستیم که یک خرس جهان را چگونه می بیند": از مسیرهای جنگلی تا "Sims for Bears"، محققان در حال یادگیری هستند که چگونه گریزلی ها در یک بیابان تکه تکه شده حرکت می کنند.

در طول 53 روز چالش برانگیز بین پاییز 2020 و بهار 2021، یک خرس گریزلی نر جوان 360 پوندی (160 کیلوگرمی) با نام مستعار "Lingenpolter" سعی کرد 46 بار از بین ایالتی 90 در غرب مونتانا عبور کند. ردیابی جی‌پی‌اس با وضوح بالا به او نشان داد که به موازات چهار خط ترافیک خروشان حرکت می‌کند و در حالی که به دنبال شکافی می‌گردد، مانند یک گلوله پین‌بال خزدار از بزرگراه می‌پرد.

در نهایت، لینگنپولتر، احتمالا با سر خوردن زیر پل رودخانه، شانس را شکست داد. سیسیلی کاستلو، زیست شناس تحقیقاتی حیات وحش در دپارتمان ماهی، حیات وحش و پارک های مونتانا، به لایو ساینس گفت، اما سفر قهرمان او نشان می دهد که یک بزرگراه شلوغ می تواند چه مانع بزرگی برای حیات وحش باشد. کاستلو گفت: «تصور دشواری این خرس گریزلی در تلاش برای رسیدن به طرف دیگر آسان است.

نقشه‌ای از تمام مکان‌هایی که لینگنپولتر قبل از عبور از جاده تلاش کرد از آن عبور کند. (اعتبار تصویر: USFWS) در ماه می گذشته، یک گریزلی دیگر چندان خوش شانس نبود. خرس نر 27 ساله با شجاعت در گذرگاهی در نزدیکی یکی از تلاش های لینگنپولتر، با یک کامیون برخورد کرد و کشته شد و باعث واژگونی چند ماشینی شد.

برای خرس گریزلی (Ursus arctos)، که به عنوان خرس قهوه ای نیز شناخته می شود، بسیار مهم است که فضایی برای پرسه زدن داشته باشد. وقتی نمی توانند بین جمعیت ها برای جفت گیری حرکت کنند، گروه های کوچک از نظر ژنتیکی ایزوله می شوند. و آنچه برای خرس ها صادق است می تواند برای سایر حیات وحش نیز صادق باشد. مایکل پراکتور، زیست شناس حیات وحش در Birchdale Ecological Ltd.، یک شرکت مشاوره زیست محیطی مستقر در کانادا، می گوید: «این واقعا چالش برانگیز است که یک جمعیت کوچک و پراکنده باشید. او به لایو ساینس گفت: «یکی از مکانیسم‌هایی است که به وسیله آن کل جوامع و گاهی گونه‌های کامل را از دست می‌دهیم».

این چالش در هیچ کجا به اندازه منطقه ای به طول 2100 مایل (3400 کیلومتر) که در امتداد ستون فقرات کوه های راکی ​​بین یلوستون در وایومینگ و یوکان در شمال کانادا کشیده شده است، فوری نیست. جردن ریوز، مدیر برنامه اتصال چشم انداز در ابتکار حفاظت از یلواستون به یوکان (Y2Y) به Live Science گفت: این منطقه که شامل پنج ایالت ایالات متحده، دو استان کانادا و بیش از 75 قلمرو بومی است، "نماینده دست نخورده ترین، متصل ترین، وحشی ترین منطقه کوهستانی بزرگ در جهان است."

زمین بین یلوستون و یوکان دست نخورده ترین منطقه کوهستانی بزرگ وحشی است و برای مهاجرت خرس ها بسیار مهم است. (اعتبار تصویر: خدمات پارک ملی) اما از آنجایی که بزرگراه ها، خطوط ریلی و توسعه انسانی دره های آن را تکه تکه می کنند، حفظ مسیرهای متصل خرس گریزلی در سراسر این چشم انداز به یک چالش تبدیل شده است.

به گفته پروکتور، گریزلی‌ها در زمین‌های وسیع و متنوع، زیستگاه‌های کوهستانی مرتفع، دامنه‌های کوه‌های میانی و پایین دره‌ها را در بر می‌گیرند، که به این معنی است که حفاظت از حرکت آن‌ها می‌تواند از گذرگاه‌ها برای گونه‌های همزیستی از جمله گرگ‌ها، بزهای کوهی، الک و گوسفند شاخ محافظت کند. به همین دلیل است که محققان در تلاشند تا بفهمند چرا، کجا و چه زمانی گریزلی ها حرکت می کنند. و چه چیزی آنها را در مسیر خود متوقف می کند.

اندرو دروچر، زیست‌شناس خرس در دانشگاه آلبرتا که از قلاده‌های جی‌پی‌اس روی خرس‌های گریزلی برای ردیابی حرکات آن‌ها استفاده کرده است، به لایو ساینس گفت: «ما در حال بررسی این هستیم که یک خرس جهان را چگونه می‌بیند.

طبیعت در مقابل پرورش

سلز به لایو ساینس گفت: زمانی که سارا سلز تحصیلات تکمیلی خود را در زمینه رفتار حیوانات آغاز کرد، سرپرستش به او گفت که "سعی کند در مغز خز آنها بخزد و بفهمد که آنها چگونه فکر می کنند." سلز که در حال حاضر دستیار واحد تحقیقاتی واحد تحقیقات حیات وحش تعاونی مونتانا در سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده است، گفت: اگرچه نمی‌توانیم دقیقا آنچه را که بین گوش‌های گریزلی می‌گذرد بازسازی کنیم، قلاده‌های GPS که حرکت حیوانات را هر ساعت ردیابی می‌کنند، می‌توانند چیزهای زیادی در مورد نحوه رفتار حیوانات به دانشمندان بگوید.

یک خرس قلاده در بیابان. (اعتبار تصویر: سارا سلز) این داده‌های ردیابی شروع به ایجاد یک تصویر فوق‌العاده با جزئیات نه تنها از جایی که خرس‌ها می‌روند، بلکه چگونه و چرا این انتخاب‌ها را انجام می‌دهند، ایجاد می‌کند.

کریس سروهین، زیست‌شناس خرس در گروه تخصصی خرس‌های اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، به لایو ساینس گفت: «خرس‌ها ماشین‌های یافتن غذا هستند. بنابراین به یاد آوردن جایی که غذا پیدا کردند برای موفقیت آنها در زندگی بسیار مهم است.

دروچر و همکارانش با استفاده از ترکیبی از داده‌های تله‌متری (اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط دستگاه‌های ردیاب) و مدل‌سازی حرکت، بررسی کرده‌اند که گریزلی‌ها چقدر خوب به خاطر می‌آورند که غذا کجاست و چه زمانی بهتر است از یک پچ جستجوگر بازدید کنند. تحقیقات Derocher نشان داد که حدود دو سوم خرس‌ها از اینکه قبلا در کجا و در چه فصلی غذا پیدا کرده‌اند، حافظه خوبی دارند. داده‌های ردیابی او همچنین نشان داد که خرس‌های وحشی معمولا از انسان دوری می‌کنند. اما خرس ها فقط چند ماه فرصت دارند تا برای زمستان چاق شوند.

پروکتور گفت: اگر غذا کمیاب باشد، خرس های زیادی به محیط های انسانی می روند و گاهی کشته می شوند.

این داده ها همچنین بینشی در مورد «شخصیت های خرس» ارائه می دهد. سروهین گفت که خرس ها در نهایت افراد هستند، با ویژگی ها و ویژگی های خاص خود.

یک خرس نر جوان به نام لینگنپولتر 46 بار سعی کرد از 90 بین ایالتی در غرب مونتانا عبور کند و سپس با موفقیت از آن عبور کرد. (اعتبار تصویر: USFWS) داده‌های ردیابی نشان می‌دهد که بسیاری از رفتار خرس از طریق تأثیر مادر به صورت فرهنگی منتقل می‌شود. سروهین گفت که گاهی اوقات، رفتار اشتباه می تواند به نسل بعدی منتقل شود. به عنوان مثال، یک گریزلی زن بدنام معروف به 399 به طور بالقوه صدها بار در دره جکسون هول در وایومینگ قدم زد در حالی که توانسته بود از انسان فاصله بگیرد.

توله های 20 نفری او یاد گرفتند که از او الگو بگیرند، اما احتیاط استراتژیک او را نداشتند. چندین نفر توسط وسایل نقلیه یا اتانیزاسیون مدیریت کشته شدند.

سروحین گفت: "این کار خطرناکی است که به فرزندان خود یاد دهید چنین کارهایی را انجام دهند." "و فرزندان او به اندازه او باهوش نبودند."

شیشه جلوی ترک خورده

در شمال در امتداد منطقه بین یلوستون و یوکان، اولین بررسی DNA پراکتور در 1500 مایل مربع (4000 کیلومتر مربع) از جنوب بریتیش کلمبیا در اواخر دهه 1990، این توهم او را که خرس ها همراه با گوسفند شاخ (Ovis canadensis) و گونه های دیگر در این استان آزاد هستند، در هم شکست. در عوض، او منظره‌ای «شیشه‌ی جلوی ترک خورده» پیدا کرد، جایی که جاده‌ها و پراکندگی انسان‌ها، بیابان را به جزایر ژنتیکی جدا کرده بود.

برای مثال، در دهه 2000، تنوع ژنتیکی خرس‌های گریزلی سلکرک جنوبی - یک زیرجمعیت جدا شده ساکن جنوب شرقی بریتیش کلمبیا، شمال آیداهو، و شمال شرقی واشنگتن - به‌قدری کم بود که زیست‌شناسان می‌ترسیدند که خرس‌ها زنده نمانند.

اما پراکتور و همکارانش از داده‌های حرکت خرس برای مدل‌سازی مسیرها در دره‌های مستقر در انسان استفاده کردند. پروکتور آنقدر در مورد دوام یک راهرو بالقوه متقاعد شده بود که 10000 دلار کانادا (7000 دلار) از پول خود را برای خرید یک قطعه زمین کلیدی درست در وسط آن پرداخت کرد. پراکتور گفت: "این اولین قایق رانی بر فراز آبشار خرید زمین اتصال بود."

مایکل پراکتور یک گریزلی را بررسی می کند. (اعتبار تصویر: دیو کوین) زمین پروکتور بخشی از یک راهرو ارتباطی حیاتی را ایمن کرد و در سال‌های بعد، او و دانشمندان دیگر با تراست‌ها برای خرید زمین‌های دیگر، ساختن حصارها و ایجاد دالان‌های امن برای گریزلی‌ها در دره کرستون در جنوب شرقی بریتیش کلمبیا شریک شدند. این اقدامات به خرس ها کمک کرد تا به سمت شمال و جنوب (گاهی اوقات فراتر از مرز) و بین کوه های سلکرک جنوبی و کوه های پرسل حرکت کنند.

محققان سپس خرس‌هایی مانند «کاپیتان هوک» را تماشا کردند که از ناحیه پا هدف گلوله قرار گرفته بود، به سمت سلکرک‌های جنوبی فرود آمد و با هشت ماده تولید مثل کرد. تا سال 2021، 9 خرس مهاجر 27 فرزند جدید در جمعیت تولید کردند.

پروکتور گفت: «این جریان ژن است؛ این اتصال است. ما یک جمعیت کاملا ایزوله گرفتیم و تقریبا آن را بازیابی کردیم.»

قله‌های رشته کوه‌های پرسل و راکی، سنگر کوه راکی ​​در جنوب شرقی بریتیش کلمبیا را تشکیل می‌دهند که جزء اصلی منطقه یلوستون تا یوکان است. شیب‌نگاری هم حیات وحش و هم فعالیت‌های انسانی را به همان کف دره‌های کم ارتفاع وادار می‌کند. (اعتبار تصویر: پت مورو) علیرغم تلاش‌ها برای حفاظت از راهروها از طریق مناظر تحت اشغال انسان، جاده‌ها همچنان خرس‌ها را در مسیر خود متوقف می‌کنند. هنگامی که Servheen خرس‌ها را در نزدیکی بزرگراه 2 در شمال غربی مونتانا ردیابی کرد، متوجه شد که بسیاری از گریزلی‌ها به کلی از بزرگراه اجتناب می‌کنند و آنهایی که از آن عبور می‌کنند این کار را در شب انجام می‌دهند.

اما او همچنین متوجه شد که گذرگاه‌های خرس‌ها در بخش‌های خاصی از جاده جمع شده‌اند. سروهین هشدار داد که یافتن مناطق گذرگاهی به محققان کمک کرده است مکان‌های مناسبی را برای ساخت روگذر و زیرگذر در بسیاری از بزرگراه‌های شلوغ شناسایی کنند، اما یک ساختار گذرگاهی به تنهایی کافی نیست.

Servheen گفت که حافظه خرس برای اینکه کجا غذا پیدا کند مثال زدنی است، اما هیچ پاداش خاصی در مغز خرس برای عبور ایمن از جاده وجود ندارد - فقط یک جریمه کشنده است اگر این کار را نکنند. بنابراین حافظان محیط زیست نمی توانند به خرس ها برای به خاطر سپردن محل گذرگاه ها تکیه کنند. در عوض، آنها باید در امتداد بزرگراه حصار بکشند تا حیات وحش را به زیرگذرها یا روگذرها هدایت کنند. سپس، زمین فوری در هر طرف باید اجازه عبور ایمن را به حیوانات بدهد. سروحین گفت: «در غیر این صورت، شما یک پل به ناکجاآباد دارید.

اکنون محققانی مانند سلز در تلاش هستند تا از داده‌های محتمل‌ترین مسیرهای خرس‌ها برای تعیین راهروهای احتمالی در مکان‌هایی استفاده کنند که داده‌های ردیابی کمی دارند یا خرس‌های کمی هنوز زندگی می‌کنند.

برای انجام این کار، سلز در حال توسعه یک "Sims for Bears" مجازی است که اکوسیستم Continental Divide را در مونتانا بازسازی می کند. در بازی ویدئویی شبیه‌سازی زندگی "The Sims"، بازیکنان ویژگی‌های شخصیتی، ترجیحات و نیازهای انسان‌های مجازی را می‌دهند و سپس آنها را در یک محیط مجازی می‌اندازند تا ببینند چگونه رفتار می‌کنند.

سلز این مدل را با استفاده از داده‌های قلاده GPS از 65 خرس گریزلی ساخت که مسیرهای فردی را در میان سبزه‌ها، مناطق ساحلی و اطراف جنگل‌ها و جاده‌ها پیمایش می‌کنند. سپس، او یک خرس دیجیتالی را با چتر نجات به یک شبیه‌سازی کامپیوتری دقیق از زمین دنیای واقعی می‌فرستد و هزاران گام مجازی را برمی‌دارد. با اجرای این خرس‌های شبیه‌سازی‌شده چندگانه از طریق هزاران تکرار در سراسر زمین دیجیتال، محققان می‌توانند مکان‌هایی را که خرس‌های مجازی به طور مکرر راه رفتن را انتخاب می‌کنند، تماشا کنند و به طور موثر نقشه‌ای از راهروهای حرکتی پیش‌بینی‌شده را ایجاد کنند.

سلز از این مدل برای پیش‌بینی اینکه چگونه خرس‌های گریزلی ممکن است اکوسیستم Bitterroot آیداهو و مونتانا را که لینگنپولتر هنگام تلاش برای عبور از بین ایالتی 90 به سمت آن می‌رفت، دوباره استعمار کنند، استفاده کرده است.

مادر خرس قهوه ای با توله هایش بازی می کند. (اعتبار تصویر: سارا سلز) برای رسیدن به کوه های بیتروت، خرس ها باید از دره ای پر از مردم، جاده ها، زباله ها و درختان میوه عبور کنند. سلز به لایو ساینس گفت: «بنابراین دانستن اینکه آنها بیشتر به کجا می‌رسند، برای رسیدگی به مسائلی که برای انسان‌ها یا خرس‌ها دشوار است مفید است.

مشکل مردم

داده‌ها همچنین تأیید می‌کنند که بزرگ‌ترین مانعی که خرس‌ها با آن مواجه می‌شوند از تماس انسانی یا زیرساخت‌های حمل‌ونقل در کل منطقه یلوستون به یوکان است. مطالعات انجام شده در سراسر آمریکای شمالی مرکزی غربی گزارش می دهد که انسان ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم بین 77 تا 90 درصد از مرگ و میر خرس گریزلی را بین سال های 1989 تا 2015 ایجاد کرده اند.

خرس هایی که در پارک ملی گلاسیر از جاده می دوند. (اعتبار تصویر: خدمات پارک ملی (پارک ملی یخچال طبیعی)) خرس‌ها در طبیعت معمولا از مردم دوری می‌کنند، اما برخی از خرس‌ها به دنبال مناطق تحت تسلط انسان هستند زیرا می‌دانند این مکان‌ها منبع غذا هستند. کلایتون لمب، دانشمند حیات وحش در موسسه غیرانتفاعی Biodiversity Pathways گفت: مردم به دره الک در جنوب شرقی بریتیش کلمبیا نقل مکان می کنند، زیرا آنها عاشق طبیعت هستند، اما سپس در حیاط خلوت خود درختان سیب می کارند که خرس ها را جذب می کند.

لمب به لایو ساینس گفت: به سرعت، خرسی که سیب های حیاط خلوت می خورد برچسب "خرس مشکل دار" می گیرد، "در حالی که واقعا "مشکل مردم است".

حتی تفریحات انسانی بر سلامت و توانایی خرس ها برای حرکت آزاد تأثیر می گذارد. تحقیقات بره نشان داده است که خرس های گریزلی سعی می کنند از مناطقی در کنار مسیرهای شلوغ دوچرخه سواری و پیاده روی دوری کنند.

برای به حداقل رساندن درگیری انسان و خرس، میشل مک‌للان، بوم‌شناس حیات‌وحش در مسیرهای تنوع زیستی، استفاده از مسیرهای پیاده‌روی توسط مردم و گریزلی‌ها را در منطقه West Kootenay در بریتیش کلمبیا ردیابی کرده است. مک للان عادات مردم را با استفاده از دوربین های دنباله دار و برنامه هایی مانند Strava Metro مستند کرد. تحقیقات او نشان می‌دهد که خرس‌ها از مسیرها برای حرکت سریع بین نقاط جستجو استفاده می‌کنند، اما یاد گرفته‌اند که از مسیرهایی که بیشتر مورد علاقه انسان‌ها هستند استفاده نکنند. در نتیجه، باشگاه دوچرخه سواری نلسون تصمیم گرفت مسیرهای خاصی را در بهار ببندد و به سوارکاران در مورد زمان و نحوه استفاده از مسیرهای باز هشدار داد.

باشگاه در خبرنامه ماه مه خود هشدار داد: "هوشیار سوار شوید، سر و صدا کنید، در صورت نیاز سرعت خود را کم کنید."

با کار با اطلاعات مک‌للان، این باشگاه پوشش گیاهی بیش از حد روییده را در امتداد خطوط دید کاهش داده است تا از دوچرخه‌سواران کوهستانی از مبهوت کردن خرس‌ها در فاصله نزدیک جلوگیری کند. آنها همچنین سکوهای چوبی را روی بخش‌هایی از مسیرها ساخته‌اند که با عبور دوچرخه‌ها از روی آن‌ها صدا می‌دهند و غرش می‌کنند و به خرس‌ها از نزدیک شدن سواران اطلاع می‌دهند. کلید این است که با ایجاد سر و صدای زیاد آنها را غافلگیر نکنید. مک‌للان به لایو ساینس گفت که گریزلی‌ها در صورت غافلگیری احتمال حمله بیشتری دارند.

لمب گفت، یکی از مزیت‌های داشتن مسیرهای دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی انسان در نزدیکی شهرها این است که تفریح ​​را در مناطق خاصی متمرکز می‌کند. متراکم نگه داشتن مسیرها، مسیرهای قابل دسترس متعددی را فراهم می کند و تجاوز انسان به بیابان واقعی - زیستگاه خرس های اصلی را کاهش می دهد. لمب گفت: "هدف این است که اطمینان حاصل شود که فرصت های تفریحی کافی برای مردم وجود دارد تا سالم بمانند و با چشم انداز محلی خود در ارتباط باشند و در عین حال اطمینان حاصل شود که حیات وحش همچنان می تواند در اطراف حرکت کند و به زیستگاه های خود دسترسی داشته باشد."

آموزش اشتراک گذاری

سروهین گفت، از آنجایی که انسان ها به طور فزاینده ای در قلمرو خرس ها زندگی، کار و بازی می کنند، مهم است که تأثیر آن بر حیوانات را تشخیص دهیم. او گفت: "خرس ها هرگز یک روز مرخصی نمی گیرند." آنها هر روز سعی می کنند از مردم دور بمانند و در مکانی با افراد متعدد در چشم انداز امرار معاش کنند.

سروهین گفت، خرس‌ها انرژی بسیار مورد نیاز خود را صرف دوری از مردم می‌کنند و برای همیشه نمی‌توانند این کار را انجام دهند. همانطور که انسان ها توسعه زمین های خصوصی و تفریح ​​در قلمرو خرس ها را افزایش می دهند، فشار بیشتر می شود. سروحین گفت: «درگیری با خرس ها و خرس های مرده بیشتر خواهد شد.

لمب گفت که خرس ها وظیفه خود را انجام داده اند. تحقیقات او نشان داده است که خرس‌هایی که در نزدیکی انسان زندگی می‌کنند، بیشتر با شب‌گرد شدن در حال سازگاری هستند که این امر احتمال درگیری آنها با انسان‌ها را کاهش می‌دهد. لمب گفت: "بنابراین، ما باید آنها را در جایی که هستند ملاقات کنیم و ببینیم چه کاری می توانیم انجام دهیم تا فضا را به اشتراک بگذاریم."

مک‌للان گفت که از جنبه انسانی، مردم باید حضور خرس‌ها در مناطق تحت تسلط انسان را کمتر وسوسه کنند. این بدان معناست که زباله ها را در انبار نگهداری کنید و مطمئن شوید که میوه رسیده ای در دسترس نیست. مک‌للان گفت: «اگر روستایی زندگی می‌کنید، می‌خواهید که آنها بتوانند از ملک شما عبور کنند، اما در نزدیکی خانه یا حیاط جلوی شما معطل نشوند.

خرس ها ثابت کرده اند که سازگار و پایدار هستند. لینگنپولتر ده ها بار سعی کرد از بزرگراه عبور کند قبل از اینکه راهی برای زیرش پیدا کند. با این حال، Servheen هشدار داد که ما آنها را در شرایط سخت قرار می دهیم. سروهین گفت که برای پایدار نگه داشتن جمعیت خرس ها، دانشمندان به داده هایی در مورد رفتار خرس ها نیاز دارند تا به اطلاع رسانی در مورد سیاست های مدیریت زمین کمک کنند که مسیرهای امنی را برای حرکت گریزلی ها در مناطق تحت تسلط انسان ایجاد می کند و تفریحات را با در نظر گرفتن خرس ها تنظیم می کند.

سروهین گفت: «اگر می‌خواهیم در آینده خرس داشته باشیم، باید به نیازهایی که خرس‌ها برای سطحی از فضا در منظر دارند فکر کنیم.

پروکتور گفت که ایمن سازی این فضا در سراسر چشم انداز وسیع یلوستون تا یوکان به چیزی بیش از تصرف زمین و پل های روگذر بزرگراه نیاز دارد - این مستلزم افزایش آگاهی عمومی و مقابله با این تصور است که خرس ها ذاتا تهاجمی و غیرمنطقی هستند. اگر مردم رفتار خرس را درک کنند، می توانند یاد بگیرند که به گونه ای رفتار کنند که نه خرس ها را جذب کند و نه آنها را تهدید کند. و درک کلیت انگیزه قوی خرس ها برای زنده ماندن و محافظت از یکدیگر، می تواند همدلی و انگیزه را برای محافظت از این گونه نمادین ایجاد کند.

مایکل پراکتور در حالی که یک خرس را قلاده می کند. (اعتبار تصویر: جین پالمر)

انحصاری Live Science Pro

"طبیعت است که انسان ها را صدا می کند و انسان ها تصمیم می گیرند که پاسخ دهند یا نه": چرا ما باید شروع به توجه به روابط سودمند دوجانبه خود با گونه های دیگر کنیم

سرریزهای موی خرس و ماهی: با مردم بومی که علم مدرن را با اصول نیاکانی برای محافظت از زمین ترکیب می‌کنند ملاقات کنید.

پراکتور در اوایل کار خود، مادری گریزلی را با دو سالش یا خرس‌های تازه نوجوانش اسیر، بی‌حرکت و یقه رادیویی کرد. در حالی که تیم تحقیقاتی کار می کرد، خرس های جوان بی سر و صدا از فاصله دور حلقه زدند. وقتی دانشمندان سرانجام عقب نشینی کردند و مادر شروع به هم زدن کرد، بچه های یک ساله با احتیاط نزدیک شدند. در حالی که سر ژولیده مادر روی کنده ای قرار گرفته بود، پنجه های جلویی پنجه بلند بچه های یکساله با ظرافت یقه رادیو را بررسی می کردند. سپس، هر یک مستقیما سرش را روی سر او گذاشت تا توده ای آرام از سه سر خرس تشکیل شود.

پروکتور گفت: "آنها فقط می خواستند مادر را بعد از این مصیبت لمس کنند." پراکتور گفت: "بله، گریزلی ها می توانند خشن و خطرناک باشند، اما گاهی اوقات نیز می توانند ملایم باشند."

گزارش و سفر برای این داستان توسط بنیاد سیتکا و مرکز رسانه های علمی کانادا پشتیبانی شد.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.