ما در نهایت می توانیم آسیبی که هر پروژه جدید زغال سنگ، گاز یا نفت به مردم و طبیعت وارد می کند را اندازه گیری کنیم

توسط سارا پرکینز-کرک پاتریک، کلودیا استپین، جیلیان مون، ماریا نواز، وسلی مورگان، گفتگو

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

ما مدتهاست که می دانیم هر تن دی اکسید کربن برای آب و هوا اهمیت دارد. اما دولت‌ها به تایید پروژه‌های جدید سوخت‌های فسیلی ادامه می‌دهند - حتی با بدتر شدن تغییرات آب و هوایی.

تا به حال، سخت بود که بگوییم یک پروژه خاص چقدر خسارت و گرمایش اضافی ایجاد می کند. شرکت‌های سوخت فسیلی – و سازمان‌های دولتی که پروژه‌هایشان را تأیید می‌کنند – اغلب بر آنچه به عنوان دفاع «قطره در اقیانوس» شناخته می‌شود، تکیه کرده‌اند.

در حالی که حامیان تایید می کنند که یک پروژه جدید انتشار دی اکسید کربن بیشتری را به جو اضافه می کند، آنها می گویند که این انتشارات در مقایسه با کل جهانی ناچیز است و ردیابی آسیب های مربوط به یک پروژه تقریبا غیرممکن است.

این دفاع دیگر کار نخواهد کرد. در سال‌های اخیر، علم انتساب به سرعت پیشرفت کرده است و به دانشمندان این امکان را می‌دهد تا نقش تغییرات آب و هوا در احتمال بیشتر بلایا و آب و هوای شدید را مشخص کنند.

ابزار آب و هوای منبع باز جدید ما-Carbon Impacts Tracer- یک قدم جلوتر می رود. این نشان می‌دهد که یک پروژه جدید چقدر زمین را گرم می‌کند و چقدر آسیب در هشت منطقه، از تلفات محصولات کشاورزی گرفته تا مرگ و میر ناشی از موج گرما در اروپا، به بار خواهد آورد.

این به شرکت‌های سوخت فسیلی و دولت‌هایی که این پروژه‌ها را تایید می‌کنند، کمک می‌کند در قبال آسیب‌هایی که پروژه‌ها ایجاد می‌کنند، پاسخگو باشند.

برای اندازه‌گیری آسیب‌های قابل انتساب به یک پروژه سوخت فسیلی، نقاط بین انتشار گازهای گلخانه‌ای تولید شده، گرم شدن اضافی و آسیب به مردم و محیط‌زیست را به هم وصل کردیم.

سال گذشته، کارشناسان شش دانشگاه در استرالیا و بریتانیا تحقیقاتی را در مورد آسیب‌های ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای از پروژه جدید گاز اسکاربرو در استرالیای غربی منتشر کردند. سه نفر از نویسندگان این مقاله درگیر بودند.

این تحقیق نشان داد که انتشار 876 میلیون تن CO2 از پروژه اسکاربرو، 516000 نفر اضافی را در سراسر جهان در معرض گرمای بی‌سابقه قرار می‌دهد. آنها همچنین منجر به 484 مرگ ناشی از گرما در اروپا تا سال 2100 می شوند و میلیون ها مستعمره مرجانی دیگر را در طی هر سفید شدن انبوه در آینده در دیواره مرجانی بزرگ نابود می کنند.

ابزار جدید ما به کاربران این توانایی را می‌دهد که روش‌های قوی مشابهی را برای هر پروژه سوخت فسیلی اعمال کنند.

هرچه دی اکسید کربن بیشتری به اتمسفر اضافه کنیم، سیاره گرمتر می شود.

رابطه تقریبا خطی است. بر اساس آخرین گزارش ارزیابی تغییرات آب و هوایی بین دولتی، به ازای هر تریلیون (هزار میلیارد) تن دی اکسید کربن منتشر شده در جو، کره زمین حدود 0.45 درجه سانتی گراد گرم می شود. تا سال 2019، انتشار تجمعی جهانی حدود 2.4 تریلیون تن بود.

ردیاب اثرات کربن ما از این رابطه برای محاسبه گرمایش اضافی ناشی از انتشار کربن مستند شده در یک پروژه جدید استفاده می کند. سپس خسارات را در هشت منطقه محاسبه می‌کند، از جمله اینکه چند نفر دیگر در سطح جهان در معرض گرمای خطرناک قرار می‌گیرند، چقدر یخچال‌های طبیعی ذوب می‌شوند و چه تعداد اروپایی در اثر امواج گرما جان خود را از دست خواهند داد.

این ابزار فقط از مطالعات منتشر شده استفاده می کند که به اندازه کافی قوی باشد تا ارتباط بین دمای بالاتر جهانی و نوع خاصی از آسیب را تعیین کند. این آستانه شواهد بالا به همین دلیل است که ما در حال حاضر فقط هشت نوع آسیب را شامل می‌شویم. زمانی که پایه شواهد به اندازه کافی قوی شد، موارد بیشتری را اضافه خواهیم کرد.

به عنوان مثال، ارتباط بین مرگ و میر ناشی از موج گرما در اروپا و تغییرات آب و هوایی قوی و قابل تکرار است. اما ما هنوز تحقیقی نداریم که معیارهای ما را برای مرگ ناشی از موج گرما در استرالیا یا جاهای دیگر برآورده کند.

ابزار ما یافته‌های علمی مهم را برای اندازه‌گیری اینکه چگونه انتشار گازهای گلخانه‌ای منجر به گرم شدن و آسیب‌های بعدی می‌شود گرد هم می‌آورد.

ابزار ما به کاربران این امکان را می دهد که آسیب هایی را که از پنج پروژه پیشنهادی سوخت فسیلی استرالیا و یک پروژه در بریتانیا ایجاد می شود، مشاهده کنند.

برای مثال، پروژه پیشنهادی وودساید Browse to North West Shelf گازی 1597 مگاتن CO2 در طول عمر خود اضافه خواهد کرد. این سیاره را 0.00072 درجه سانتیگراد گرم می کند، که به معنای تقریبا 200000 نفر بیشتر است که هر سال یک هفته اضافی گرمای خطرناک را تحمل می کنند.

این ابزار همچنین آسیب‌های آتی 16 شرکت بزرگ سوخت فسیلی را بین سال‌های 2024 تا 2050 ردیابی می‌کند. برای مثال، انتشار گازهای گلخانه‌ای 5245 میلیون تنی ExxonMobil در آینده نشان‌دهنده 0.0024 درجه سانتی‌گراد گرمایش اضافی است، که به معنای افزایش 127 کیلومتر مربعی (49 مایل مربع) یخچال‌های طبیعی است.

کاربران همچنین می‌توانند انتشار کربن را از هر پروژه، شرکت یا کشوری در سراسر جهان وارد کنند تا میزان آسیب‌ها را تعیین کنند و گزارش‌هایی تولید کنند که تأثیرات آن را نشان می‌دهد، همچنین علم و منابع زیربنای آن را نشان می‌دهد.

برای سال‌ها، دشواری ردیابی ارتباط مستقیم بین انتشار گازهای گلخانه‌ای و آسیب‌های ناشی از آن، ارائه پرونده‌های اقلیمی را دشوارتر می‌کرد.

سال گذشته، دادگاه عالی جهان - دیوان بین‌المللی دادگستری - دریافت که تولید و گسترش سوخت‌های فسیلی «ممکن است یک اقدام غیرقانونی بین‌المللی باشد» که به کشوری که استخراج در آن انجام می‌شود نسبت داده می‌شود. دادگاه تشخیص داد که امکان ایجاد ارتباط علی بین انتشار گازهای گلخانه ای و آسیب های آب و هوایی وجود دارد.

ردیاب اثرات کربن، پیوندهای علی قوی بین پروژه ها و آسیب ها را نشان می دهد. برای جوامع و سازمان‌هایی که به دنبال نسبت دادن مسئولیت قانونی در قبال آسیب‌های آب و هوایی به دولت‌ها و شرکت‌های سوخت فسیلی هستند، و همچنین برای بیمه‌گران و تصمیم‌گیرندگانی که اثرات آب و هوایی را ارزیابی می‌کنند، مفید خواهد بود.

برای دهه‌ها، تولیدکنندگان سوخت‌های فسیلی قادر به استخراج نفت، گاز و زغال‌سنگ و انتشار گازهای گلخانه‌ای در اتمسفر با مصونیت عملی بوده‌اند - حتی با بدتر شدن تغییرات آب‌وهوایی و افزایش آسیب‌ها.

اما ما در حال ورود به دوره جدیدی از پاسخگویی هستیم. اکنون که علم انتساب آب و هوا به سن بلوغ رسیده است، دیگر نمی توان پشت این بحث پنهان شد که یک میدان گازی جدید فقط یک قطره در اقیانوس است.

اکنون می‌توانیم ببینیم که این قطره چقدر به آب و هوا، طبیعت و ما آسیب می‌زند.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.