ما رقیب فیوژن نیستیم. ما همجوشی هستیم: در داخل مسابقه برای مهار نیروی خورشیدی نامحدود در فضا

سال 2050 است، و با غروب خورشید، اولین صورت های فلکی شب در ردیف های کامل ظاهر می شوند. اما این آرایه های کهربایی درخشان اصلا ستاره نیستند. آنها خوشه‌های ماهواره‌ای هستند که آخرین پرتوهای روز را قبل از ارسال نیروی خود به زمین جمع‌آوری می‌کنند.

اگر مانند داستان های علمی تخیلی خوانده می شود، به این دلیل است که این طور شروع شده است. این مفهوم که انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا (SBSP) نامیده می‌شود، به‌طور برجسته‌ای در تصورات فن‌آرمان‌شهری رویاپردازان و نویسندگان قرن بیستم به چشم می‌خورد. اما برای چندین دهه، آن را رد کرد - پیشنهاد یک کیک در آسمان.

اکنون، با داغ شدن رقابت فضایی جدید، دولت‌ها و شرکت‌های خصوصی در چین، ایالات متحده، بریتانیا و ژاپن در حال توسعه چندین پروژه برای ارزیابی مجدد امکان‌سنجی این ایده هستند. اینها شامل برنامه ZhuRi چین ("تعقیب خورشید")، پروژه OHISAMA ژاپن، خورشید فضایی بریتانیا، و آزمایش های پرتو دهی نیرو توسط Caltech و آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی در ایالات متحده است که همه آنها پرتاب های آزمایشی را در پنج سال آینده هدف قرار می دهند.

طرفداران می گویند این فناوری پتانسیل این را دارد که نیازهای انرژی زمین را چندین برابر کند و در عین حال کمترین آسیب را به محیط زیست وارد کند. اما ابتدا باید از زمین خارج شود: از نظر منتقدان، انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا بسیار گران است، مملو از فرضیات آزمایش نشده است، و بسیار پیچیده‌تر از آن است که به موقع برای انتقال فوری انرژی سبز به کار گرفته شود.

چالش‌ها شامل فرستادن ماهواره‌های عظیم پوشیده از پنل خورشیدی به فضا است. مونتاژ آنها؛ گرفتن این صفحات خورشیدی برای اینکه دائما با ستاره ما روبرو شوند. و سپس یافتن راه هایی برای تبدیل، تمرکز و انتقال نیروی جمع آوری شده آنها به زمین.

با وجود این موانع، محققان همچنان به این ایده باز می گردند. شاید به این دلیل که حیاتی ترین مرحله - تولید انرژی در وهله اول - در حال حاضر توسط خورشید انجام شده است. در هر ثانیه، ستاره ما اتم های هیدروژن را به هم می آمیزد تا همان انرژی 9 تریلیون بمب اتمی را دفع کند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که آن را بگیرید.

پیتر گرتسون، رئیس سابق فناوری آینده نیروی هوایی ایالات متحده و کارشناس SBSP، به Live Science گفت: "ما رقیب همجوشی نیستیم. ما همجوشی هستیم."

از داستان های علمی تخیلی تا پیشنهاد ناسا

اولین بارقه های SBSP به عنوان یک مفهوم از دانشمند موشکی روسی و پیشگام فضانوردی کنستانتین تسیولکوفسکی، که در سال 1923، پیشنهاد استقرار آینه های فضایی را داد که می توانند نور خورشید را با شدت کافی برای جوشاندن 10 فنجان قهوه روی زمین متمرکز کنند.

کنستانتین تسیولکوفسکی در کارگاه خود در کالوگا روسیه. مدتها قبل از اینکه تسیولکوفسکی به خاطر فرمول های پیشگام خود در طراحی موشک و سفر فضایی در سطح جهانی مورد تحسین قرار گیرد، دهه ها را با وسواس زیادی روی طراحی های یک کشتی هوایی باری قابل هدایت و تمام فلزی کار کرد. (اعتبار تصویر: Sovfoto/Universal Images Group از طریق Getty Images) پیشنهاد خیالی تسیولکوفسکی به زودی وارد داستان های علمی تخیلی شد و در رمان "ستاره ساز" نویسنده بریتانیایی اولاف استاپلدون در سال 1937 به عنوان "گاز تله های نور" ظاهر شد که تمدن پیشرفته بیگانه از آن برای تمرکز "انرژی خورشیدی فراری برای استفاده هوشمند" استفاده کرد.

این ایده بعدا توسط فیزیکدان نظری فریمن دایسون به عنوان یک کره دایسون رسمیت یافت.

سپس، در سال 1941، آیزاک آسیموف واضح‌ترین و معروف‌ترین طرح اولیه SBSP را در داستان کوتاه خود «Reason» ساخت که در آن یک ربات مستعمره روی نیروگاهی کار می‌کند که انرژی خورشیدی را جمع‌آوری می‌کند و آن را به شکل امواج مایکروویو به زمین باز می‌گرداند. آسیموف جزئیات کمی در مورد مهندسی ایستگاه خیالی ارائه کرد، در عوض بر عبادت مذهبی ربات ها از کشتی تمرکز کرد.

اما تبدیل از علمی تخیلی به یک پیشنهاد ملموس طولی نکشید. در سال 1968، مهندس هوافضا پیتر گلاسر، مشاور و مدیر پروژه بازتابنده‌های لیزری اندازه‌گیری فاصله ماموریت آپولو 11، یک طرح مهندسی برای "ماهواره انرژی خورشیدی" متشکل از سه عنصر کلیدی: یک دستگاه جمع‌آوری پرتو، یک مبدل و یک فرستنده ترسیم کرد.

کلکتور گلسر دیسکی از پنل های فتوولتائیک بود که حدود 22400 مایل (36000 کیلومتر) از سطح زمین بلند می شد. این ماهواره که در یک مدار زمین ثابت بالای زمین قرار دارد و در نور تقریبا ثابت خورشید غوطه ور می شود، پرتوهای خورشیدی را قبل از تبدیل آنها به امواج مایکروویو جمع آوری می کند تا پرتوها، تا حد زیادی بدون مانع در جو، برای دریافت آنتن های روی زمین ارسال شوند. پس از آن، مایکروویوها به برق تبدیل می‌شوند و در سراسر شبکه توزیع می‌شوند.

تصویر یک هنرمند در سال 1976 از ماهواره انرژی خورشیدی بر اساس طرح اصلی پیتر گلسر. تصویر مونتاژ آنتن انتقال مایکروویو ماهواره را نشان می دهد. (اعتبار تصویر: Heritage Space/Heritage Images از طریق Getty Images. ) ناسا با گلیزر قراردادی برای مطالعه بیشتر این مفهوم اعطا کرد، زیرا بحران‌های انرژی داخلی و بین‌المللی (مانند بحران نفتی در سال 1973 و حادثه هسته‌ای جزیره سه مایلی در سال 1979) باد را به بادبان‌های خورشیدی او اضافه کرد.

اما طراحی گلیسر با موانع فنی و مالی مواجه شد که بزرگ‌ترین آن بزرگی پروژه بود. در سال 1981، زمانی که مطالعه چهار ساله وزارت انرژی ایالات متحده در مورد انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا منتشر شد، تخمین زد که سهم "معنادار" 300 گیگاوات (برای تأمین انرژی صدها میلیون خانه کافی است) به 60 ماهواره نیاز دارد که هر کدام 21 مایل مربع (550 تا 50 کیلومتر مربع) و وزن 50 تا 50 کیلومتر مربع را شامل می شود. تن). این طرح غیرقابل استطاعت تلقی شد.

ارزیابی های بعدی، مانند گزارش سال 1997 توسط فیزیکدان ناسا، جان منکینز، به پیشرفت هایی مانند سلول های خورشیدی بهبود یافته اشاره کرد که این مفهوم را واقعی تر کرد. با این حال، اجماع کلی خصمانه باقی ماند. گزارشی در سال 2015 که توسط موسسه مطالعات استراتژیک (SSI) کالج جنگ ارتش ایالات متحده منتشر شد، بیان کرد که در حالی که سیستم‌های SBSP «از لحاظ فنی امکان‌پذیر هستند»، «هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای وجود ندارد که چنین سیستم‌هایی از نظر اقتصادی با سیستم‌های قدرت زمینی رقابت کنند». این نتیجه گیری کرد که "واقعیت این است که چنین سیستم هایی همیشه به نظر می رسد که تنها 10 سال از طرف طرفداران آنها فاصله دارد."

هدف گیری بالا

اما خیلی چیزها می توانند در یک دهه تغییر کنند، از جمله هزینه شلیک موشک. از زمان گزارش SSI، موشک فالکون 9 قابل استفاده مجدد اسپیس ایکس هزینه های پرتاب را به حدود 30 برابر کمتر از شاتل فضایی ناسا کاهش داده است و ماهواره ها نیز به دلیل تولید انبوه و پیشرفت در اتاق های تمیز که در آن ساخته می شوند ارزان تر می شوند. و موشک استارشیپ حتی بزرگتر اسپیس ایکس ظرفیت بارگذاری فالکون را بیش از پنج برابر می کند و قیمت ها را بیشتر کاهش می دهد.

استارشیپ پرواز 14 اسپیس ایکس در 28 سپتامبر به عنوان بخشی از اولین پرواز آزمایشی مداری خود از ساحل بوکا شیکا، تگزاس پرتاب می شود. (اعتبار تصویر: براندون بل از طریق گتی ایماژ) گرتسون گفت: "آنچه شما دارید کادری از افراد جامعه فضایی است که قبل از Starlink و SpaceX بزرگ شده اند." آنها به معنای واقعی کلمه نمی‌توانستند باور کنند که وقتی نرخ پرتاب شما بالا می‌رود و هزینه‌های خود را مستهلک می‌کنید، [هزینه پرتاب] به هزینه سوخت نزدیک می‌شود.» برخی متوجه شدند. ارزیابی سال 2021 به سفارش بریتانیا

دولت تخمین زده است که یک آرایه انرژی خورشیدی مبتنی بر فضا با وسعت 2 گیگاوات، 17.3 میلیارد پوند انگلیس (23.4 میلیارد دلار) هزینه خواهد داشت و در طول عمر قرن خود 50 پوند انگلیس (68 دلار) در هر مگاوات ساعت انرژی تولید می کند.

بر اساس این ارزیابی، این معادل خروجی یک نیروگاه بزرگ در بریتانیا است، با هزینه های اولیه 39 تا 49 درصد ارزان تر از زیست توده، هسته ای یا کارآمدترین منابع انرژی گاز. و در حالی که هنوز 14 تا 52 درصد گرانتر از انرژی بادی و خورشیدی فعلی زمینی است، این فناوری را می توان در هر کجا، حتی به مکان های دورافتاده پخش کرد.

بر اساس این یافته‌ها، در سال 2023، دولت بریتانیا 4.3 میلیون پوند انگلیس (5.8 میلیون دلار) به عنوان سرمایه اولیه به تعدادی از شرکت‌ها و دانشگاه‌ها برای توسعه بیشتر SBSP اعطا کرد.

گزارش بریتانیا یک طرح ماهواره را به عنوان معماری مرجع خود انتخاب کرد: CASSIOPeiA. طراحی این ماهواره که متعلق به شرکت بریتانیایی SBSP Space Solar است، تلاشی برای از بین بردن چالش مهمی است که در طرح‌های اولیه ماهواره‌های خورشیدی با آن مواجه بود: چگونه می‌توان پنل‌های خورشیدی را دائما در راستای خورشید نگه داشت تا جمع‌آوری تابش را به حداکثر برساند.

برخلاف دیگر طرح‌های ماهواره‌ای، مانند ماهواره برق خورشیدی مشترک چند چرخشی چین یا SPS-ALPHA مانکینز، که پانل‌ها را می‌چرخانند یا از سیستمی از آینه‌ها برای هدایت دائمی نور خورشید به آن‌ها استفاده می‌کنند، CASSIOPeiA شبیه یک رشته DNA غول‌پیکر است.

این طراحی، در کنار یک مدار همگام با خورشید و یک چرخش آهسته، CASSIOPeiA را قادر می‌سازد تا انرژی خورشیدی را بدون هیچ گونه قطعه متحرک سنگین یا مستعد شکست، به طور مداوم دریافت و انتقال دهد. Space Solar ادعا می‌کند که یک ماهواره CASSIOPeia، که قطر آن حدود 1 مایل (1.6 کیلومتر) خواهد بود، می‌تواند به اندازه 2 گیگاوات برق ثابت به یک نقطه ثابت روی زمین پرتو امواج مایکروویو بفرستد - برای تامین نیاز شهری 2 میلیون نفری کافی است.

Space Solar می‌گوید زمانی که ماهواره در فضا باشد، بسیار کارآمدتر و مقرون به صرفه‌تر از جمع‌آوری نور خورشید بر روی زمین خواهد بود. این به این دلیل است که نوری که به نیروگاه فضایی برخورد می کند توسط جو منحرف یا ضعیف نمی شود.

سام آدلن، یکی از بنیانگذاران و یکی از دریافت کنندگان بودجه، به Live Science گفت: "شما در مقایسه با خورشیدی زمینی از مواد بسیار کمتری استفاده می کنید و بیشتر از آنها استفاده می کنید." بنابراین اگر روی زمین هستید، 100٪ در فضا به جای 10٪ استفاده می شود - و 13 برابر بیشتر انرژی فوری دریافت می کنید، بنابراین از مواد بسیار بیشتر بهره می برید."

پرتو به پایین

با این حال، گام بعدی - ارسال گیگاوات انرژی به پایین و در ده‌ها مایل از جو و از طریق پوشش ابر احتمالی - یک مانع فنی بزرگ باقی می‌ماند.

روش‌های ارائه‌شده پرتو قدرت در حال حاضر بین دو نوع تقسیم می‌شوند: لیزر و مایکروویو. استارت‌آپ Aetherflux مستقر در کالیفرنیا، که برنامه‌هایی برای ارسال نیرو از ماهواره‌ها در مدار پایین زمین دارد، یک سیستم انتقال لیزر مادون قرمز ایجاد کرده است که با استفاده از یک ماهواره نمایشی که در اول اکتبر به فضا پرتاب شد، آزمایش خواهد کرد. انرژی مایکروویو در حدود یک کیلووات (به اندازه کافی برای تامین نیازهای الکتریکی اولیه یک خانواده) منتقل می شود.

در همین حال، Caltech و Overview Energy، یکی دیگر از استارت‌آپ‌های ایالات متحده، هر دو تابش امواج مایکروویو و لیزر مربوطه را از مدار و از هواپیما به ترتیب نشان داده‌اند، البته در مقادیر ناچیز (کمتر از یک کیلووات).

پرتوهای نوری در محدوده مادون قرمز و نزدیک به مادون قرمز، علیرغم کارایی و توانایی اثبات شده آنها در طی مسافت های زیاد، به راحتی توسط قطرات آب در جو پراکنده می شوند و از انتقال نیرو در روزهای ابری جلوگیری می کنند. مشکلات پایدار با کارایی با انتقال توان نوری نیز در سطوح توان گیگاوات بدتر می شود، به این معنی که لیزرها برای استفاده در مقیاس کاربردی کمتر امکان پذیر هستند.

از سوی دیگر، امواج مایکروویو را می‌توان در فرکانس‌هایی با توان بسیار بالاتر پخش کرد و از تضعیف جوی نسبتا کمی رنج می‌برد. به همین دلیل است که Space Solar، پروژه OHISAMA ژاپن و برنامه ZhuRi چین، همگی قصد دارند از سیستم های پرتو امواج مایکروویو استفاده کنند. با این وجود، امواج مایکروویو دارای طول موج نسبتا طولانی تری هستند، بنابراین پرتوهای آنها در فواصل طولانی تری پراکنده می شوند. این بدان معناست که حتی اگر پرتوها توسط فرستنده‌هایی به عرض صدها متر ارسال شوند، به گیرنده‌های زمینی با گستره ده‌ها مایل مربع نیاز دارند.

نمایی هوایی از تلسکوپ کروی دیافراگم پانصد متری چین، بزرگترین بشقاب منفرد جهان. با تکنولوژی فعلی، فرستنده هایی در این مقیاس باید در فضا ساخته شوند تا بتوانند امواج مایکروویو را با موفقیت به گیرنده های بزرگتر بتابانند. (اعتبار تصویر: Qu Honglun/خبر چین/VCG از طریق Getty Images.) Remo Proietti Zaccaria، رئیس آزمایشگاه DELTA در مؤسسه فناوری ایتالیا، به Live Science گفت: این محدودیت‌ها به این معنی است که «سال‌های زیادی طول می‌کشد» تا پرتوهای توان در مقیاس گیگاوات به دست آید.

بهبود در بهره وری پرتو قدرت چالش های خاص خود را به همراه خواهد داشت. حتی نشانگرهای لیزری با باتری نیز می توانند کور یا بسوزانند، بنابراین نمونه های اولیه شرکت های SBSP پرتو لیزر مانند Aetherflux باید با در نظر گرفتن این امکان طراحی شوند. آنها قول مکانیزم های ایمنی را می دهند که اگر چیزی بین فرستنده و گیرنده پرواز کند، لیزرهای آنها را خاموش می کند.

Proietti Zaccaria گفت: "قطعا برای طرف سلاح، این فناوری اکنون می تواند به طور موثر مورد استفاده قرار گیرد."

اگر در حال تصور یک سلاح مداری هستید که توسط یک شرور باند ابداع شده است، ممکن است ناامید شوید - حتی لیزرهای پرتوهای قدرتی و مایکروویوهای کاملا توسعه یافته برای پختن یک تخم مرغ یا جوشاندن قهوه های تسیولکوفسکی مدتی طول می کشد. اما فناوری پرتو می‌تواند هنوز کاربرد نظامی قدرتمندی داشته باشد: به هم زدن سیستم‌های ارتباطی روی زمین برای ایجاد خرابی با تلاش نسبتا کم.

Proietti Zaccaria گفت: "اگر شما حتی این مقدار از قدرت را به آنتن های ما پرتاب کنید، لوازم الکترونیکی را منجمد خواهید کرد؛ این مطمئنا است." "لازم نیست آنها را نابود کنید. تا زمانی که وسایل الکترونیکی را منجمد کنید، کار را انجام داده اید."

چالش‌های مرتبط با پرتوهای توان، برخی از مهندسان را به سمت مفاهیم ساده‌تر سوق داده است. یکی (بازگشت کامل به پیشنهاد اولیه تسیولکوفسکی) استقرار آینه‌های فضایی را پیش‌بینی می‌کند که نور خورشید را پس از غروب خورشید به زمین بازتاب می‌کنند، با یک بازتابنده که نور روز را به پانل‌های خورشیدی حدود 20 دقیقه گسترش می‌دهد.

اونور چلیک، محقق فناوری فضایی در دانشگاه گلاسکو، به لایو ساینس گفت: این ممکن است به خودی خود زیاد به نظر نرسد، "اما در این صورت می توانید با بازتابنده های متعدد این میزان را افزایش دهید." "اگر 10 یا بیشتر از آنها دارید، می توانید آنها را در فضا به گونه ای بچینید که بتوانید این مدت را تا دو ساعت یا بیشتر در آن ارتفاع افزایش دهید."

او در پایان گفت: "نور خورشیدی که شما تحویل می دهید، اگر همه به برق تبدیل شود، می تواند هزاران خانه را تامین کند."

روشنایی روز

سوال تریلیون دلاری این است که آیا این نیرو ارزان تر و کارآمدتر از انرژی تولید شده در زمین خواهد بود؟ هزینه متوسط ​​برق تولید شده توسط SBSP همانطور که توسط دولت بریتانیا تخمین زده شده است 50 پوند انگلیس در هر مگاوات ساعت (68 دلار) است که آن را تقریبا با هزینه های انرژی خورشیدی بادی و زمینی دور از ساحل مطابقت می دهد.

با این حال، این تخمین برای گزارش هزینه ناسا در سال 2024 بسیار آفتابی است، با پیش‌بینی‌های آن حاکی از آن است که هزینه‌های برق پایه SBSP بسته به طراحی آرایه بین 610 تا 1590 دلار در هر مگاوات ساعت کاهش می‌یابد. ناسا به این نتیجه رسید که تخمین متوسط ​​بریتانیا تنها پس از کاهش شدید هزینه های پرتاب و ساخت در آینده قابل دستیابی است.

مطالعات مستقل نیز بر سر امکان سنجی تقسیم شده است. یک ارزیابی نشان می‌دهد که SBSP می‌تواند نیاز اروپا به انرژی‌های تجدیدپذیر مبتنی بر زمین را تا 80 درصد کاهش دهد، در حالی که ارزیابی دیگری می‌گوید که هزینه‌ها ممکن است 12 تا 80 برابر گران‌تر از هزینه‌های جایگزین‌های زمینی باشد. این تنوع در خود مطالعات وجود دارد، با تحقیقات منتشر شده در مجله Acta Astronautica تخمین زده می‌شود که SBSP می‌تواند در برآوردن 3 تا 31 درصد تقاضای جهانی برق، بسته به محدودیت‌های احتمالی در تعداد ماهواره‌هایی که می‌توانند به طور ایمن در مدار قرار گیرند، کمک کند.

ze، و جایی که قدرت به آن منتقل می شود.

Proietti Zaccaria، یکی از نویسندگان مطالعه Acta Astronautica، گفت: «با توجه به اعدادی که ما پیدا کردیم، من معتقد نیستم که این فناوری واقعا بتواند برای تولید انرژی برای زمین استفاده شود. اگر بشریت از تمام فضای موجود برای پنل های خورشیدی روی زمین استفاده کرده بود، "پس من به شما می گویم که منطقی است، زیرا در آن نقطه، 3٪، 5٪، 10٪ می توانند تفاوت ایجاد کنند."

Proietti Zaccaria موارد استفاده را برای طرح‌های SBSP برای مأموریت‌های آینده ماه یا مریخ مشاهده می‌کند، اما در غیر این صورت، "هزینه ساخت فناوری از این نوع واقعا بسیار بسیار زیاد است." برعکس، امروزه هزینه خرید و نصب پنل خورشیدی در پشت بام هر ساختمانی به شدت ارزان شده است.

از جمله چالش‌ها، حمل مواد خام برای سیستم‌ها به فضا و سپس مونتاژ آنها است. چنین شاهکاری باعث می شود که ساخت ایستگاه فضایی بین المللی - که در حال حاضر پیچیده ترین سازه ساخته شده در مدار است - شبیه بازی کودکانه به نظر برسد. حفظ آرایه ها و جلوگیری از برخورد آنها به ماهواره های دیگر در مدارهای پر ازدحام زمین نیز به هماهنگی بین المللی قابل توجهی نیاز دارد.

نوردهی‌هایی که فقط 30 دقیقه در یک شب در ژوئن 2024 گرفته شد، شلوغی روزافزون آسمان زمین را نشان می‌دهد. اکنون تقریبا 20000 ماهواره مصنوعی فعال و غیرفعال در مدار زمین وجود دارد که انتظار می‌رود این تعداد تا سال 2030 به حدود 60000 برسد. سپس هزینه‌های زیست‌محیطی بی‌سنجش وجود دارد. همه موشک‌های مدرن از متان، یک گاز گلخانه‌ای قوی، برای به حرکت درآوردن آنها به فضا استفاده می‌کنند و بیشتر آن را در جو فوقانی زمین رها می‌کنند، جایی که اثرات آن قوی‌ترین است.

متئو سریوتی، مدرس ارشد مهندسی سیستم‌های فضایی در دانشگاه ساینس‌گو، به لیولاس گفت: «و به وضوح، این سوال وجود دارد که چگونه پرتاب ۱۰۰ هزار وسیله نقلیه فوق‌سنگین به جو واقعا بر خود جو تأثیر می‌گذارد، برخلاف مزایایی که در ۲۰ سال آینده یا بیشتر از انرژی خورشیدی از فضا به دست می‌آوریم». کاملا مشخص نیست.

سریوتی گفت محتمل‌ترین مسیر برای غلبه بر همه این مشکلات از شرکت‌های کوچک‌تر است که در حال اجرا و سپس ساده‌سازی آزمایش‌های اثبات مفهوم در فضا هستند.

انحصاری Live Science Pro

"هر چیزی که ما در مورد سفر فضایی می دانیم ظرف یک دهه تغییر خواهد کرد": پیشرفت در همجوشی که می تواند مسیری به سوی ستاره ها را باز کند.

ارتش ایالات متحده تسلیحات در مدار را تأیید می کند: چرا متوقف کردن یک "مسابقه تسلیحاتی" فضایی می تواند بسیار سخت باشد

"رودخانه ای در آسمان": طرح محکوم به فنا چین برای ایجاد "کریدور باروری ابرها" به ما می گوید که این کشور تا چه حد برای حل بحران آب و هوایی خود پیش خواهد رفت.

او گفت: «بدیهی است که این کاری نیست که ما تا به حال انجام داده باشیم. بنابراین واضح است که ما باید از جایی شروع کنیم و باید کوچک شروع کنیم.

امیدهای طرفداران SBSP با برآوردهای غم انگیز محو می شود. آنها چندین فناوری را ذکر می کنند، از رایانه های شخصی گرفته تا موشک های قابل استفاده مجدد، که زمانی تصور می شد بسیار گران و حتی ساختگی هستند، که اکنون در همه جا وجود دارند و ارزان هستند. چشمان آنها به ماموریت های نمایشی دوخته می شود که طی چهار سال آینده توسط شرکت هایی مانند Space Solar، Reflect Orbital، Aetherflux و Virtus Solis پرتاب خواهند شد. اگر این ماموریت ها موفق شوند، ایده دیگری که زمانی غیرممکن بود می تواند بسیار درخشان تر ظاهر شود.

سانجی ویجندران، مشاور SBSP که پروژه SOLARIS آژانس فضایی اروپا را برای آزمایش امکان‌سنجی SBSP رهبری می‌کرد، به Live Science گفت: بخش خصوصی در این کار خوب است، زیرا باید اینطور باشد. این می تواند مشکل را به سطح بسیار کوچکی کاهش دهد و شروع به انجام کارها با فناوری امروزی و روش امروزی انجام کارها کند و نشان دهد که این می تواند ارزشمند باشد.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.