ما می توانیم بدون قربانی کردن میراث طبیعی آمریکا بیشتر بسازیم

آمریکا باید بسازد. ما به انرژی مقرون به صرفه، یک شبکه برق مدرن، مسکن بیشتر و زیرساخت هایی نیاز داریم که بتواند نیازهای اقتصاد در حال رشد را برآورده کند. اما ما در حال ساختن چه نوع آمریکائی هستیم؟ یک کشور مرفه را نمی توان تنها با مایل ها خطوط انتقال و خطوط لوله، هکتارها مراکز داده یا مگاوات انرژی جدید اندازه گیری کرد. ما همچنین به طبیعت فراوانی متشکل از رودخانه های تمیز، جنگل های سالم و مناظر دست نخورده نیاز داریم. آینده ای که تحت سلطه بتن و فولاد است، اما از میراث طبیعی خارق العاده ای که این قاره را برای سال ها تعریف کرده است، کاهش یافته است، فراوانی نیست.

آمریکا فقیرتر است. این انتخاب نادرستی است که در قلب بحث مجوز در حال حاضر در کنگره وجود دارد: اینکه برای ایجاد زیرساخت های مورد نیاز آمریکا، ما باید قوانین زیست محیطی را که از طبیعت محافظت می کند تضعیف کنیم. این مبادله در هیچ کجا به اندازه تغییرات پیشنهادی در قانون گونه‌های در خطر انقراض نادرست - یا نتیجه‌بخش نیست. برای بیش از نیم قرن، قانون گونه های در خطر انقراض یک ارزش آمریکایی ساده را تجسم می بخشد: حیات وحش بخشی از میراث مشترک ملی ما است، و ما مسئولیت داریم که اجازه ندهیم گونه ها برای همیشه ناپدید شوند.

از طریق این قانون - که تقریبا با اتفاق آرا و با حمایت دو حزبی در سال 1973 تصویب شد - کنگره از طریق دو مفهوم کلیدی به آن وعده داد: ممنوعیت «گرفتن» گونه‌های در معرض خطر و الزام آژانس‌های فدرال برای مشورت با کارشناسان حیات‌وحش دولت فدرال وقتی پروژه‌هایی که مجوز می‌دهند، تأمین مالی می‌کنند یا اجرا می‌کنند ممکن است بر این گونه‌ها تأثیر بگذارد. در ماه گذشته، دولت ممنوعیت «برداشتن» را حذف کرده است، از جمله از طریق تفسیری مضحک از قانون مبنی بر اینکه تخریب زیستگاه به سطح برداشت نمی رسد.

عقل سلیم حکم می‌کند که از بین بردن زیستگاهی که یک حیوان برای تغذیه، تولید مثل و زنده ماندن نیاز دارد، می‌تواند آن را به همان یقین یک گلوله بکشد، صرف نظر از اینکه آیا چنین آسیبی در نظر گرفته شده است یا خیر. و اکنون لایحه اصلاحات مربوط به مجوز که به تازگی در سنا منتشر شده است، با اجازه دادن به این وظیفه حیاتی به ایالت‌های منفرد و نه سازمان‌های فدرال که وظیفه حفاظت از حیات وحش برای همه آمریکایی‌ها را برعهده دارند و تابع بادهای سیاسی و اولویت‌های دولتی هر ایالت خاص نیستند، الزامات مشاوره را برطرف می‌کند. بگیر. آسیب. مشاوره.

اینها زیور آلات بوروکراتیک نیستند. آنها ماشینی هستند که قانون گونه های در خطر انقراض را عملی می کنند. اکنون که ماشین‌آلات از هم جدا می‌شوند و منجر به قانون گونه‌های در خطر انقراض می‌شود که به طور فزاینده‌ای قادر به تحقق هدف خود نیستند. و برای چه؟ این پیش فرض که مشورت مورد نیاز این قانون مانع از ساختن آمریکا می شود، توسط شواهد تایید نشده است. تجزیه و تحلیل بررسی شده از 88290 ایالات متحده

مشاوره های خدمات ماهی و حیات وحش به این نتیجه رسیدند که هیچ یک از پروژه ها متوقف نشده یا به طور گسترده تغییر نکرده است زیرا آژانس دریافته است که یک گونه را به خطر می اندازد یا زیستگاه حیاتی آن را تغییر می دهد. مشاوره های غیررسمی معمولا حدود دو هفته طول می کشد. مشاوره رسمی حدود دو ماه مشاوره برای توقف توسعه طراحی نشده است. این به کارشناسان حیات وحش و طرفداران پروژه اجازه می دهد تا مشکلات را شناسایی کنند، آسیب را کاهش دهند و راهی به جلو بیابند. قانون گونه های در معرض خطر مانع پیشرفت نیست. این است که چگونه مسئولانه پیشرفت می کنیم. انرژی پاک یا حیات وحش.

مسکن یا زیستگاه. زیرساخت یا اکوسیستم سالم اینها انتخاب های نادرستی هستند. یک کشور مرفه که میلیاردها هکتار وسعت دارد باید بتواند آنچه را که ما نیاز داریم بسازد و در عین حال از چیزی که نمی توانیم جایگزین کنیم محافظت کند. این همان چیزی است که معامله سیاسی فعلی سنا را بسیار نگران کننده و گیج کننده می کند. دولت ترامپ لغو قانون گونه‌های در معرض خطر را در اولویت قرار داده است و جمهوری‌خواهان در کنگره کنونی لایحه‌ای را برای بازنویسی آن پیشنهاد کرده‌اند تا با خشم عمومی متوقف شود.

با این حال، دموکرات‌هایی که درباره این بسته مجوز مذاکره می‌کنند، موافقت کرده‌اند که هر آنچه می‌خواهند را به آنها بدهند، حتی با این احتمال که به زودی کنترل مجلس و سنا را به دست آورند. چرا از طریق مذاکره تغییراتی را قبول کنیم که مخالفان قانون گونه‌های در خطر انقراض به تنهایی تلاش کرده‌اند تا آن‌ها را وضع کنند، به‌ویژه وقتی شواهد نشان نمی‌دهند که قانون مسئول مشکلات مجوز آمریکاست؟ معامله بهتری وجود دارد. کنگره باید با موانعی که در واقع مانع از ساختن آمریکا می شود، مقابله کند. بهبود هماهنگی آژانس

به آژانس های حیات وحش کارکنان و منابع بدهید تا تصمیمات به موقع بگیرند. تکراری بودن و تنگناهای واقعی را برطرف کنید. و شاید مهمتر از همه، شناسایی کنشگرانه مکان‌های کم درگیری که در آن خطوط انتقال، پروژه‌های انرژی و سایر زیرساخت‌های بزرگ مقیاس می‌توانند به سرعت ساخته شوند، بدون اینکه منجر به تلفات غیرقابل قبول حیات وحش و آسیب به زمین‌های عمومی عزیز ما شود. اما قانون گونه های در معرض خطر را کنار بگذارید. بیش از 50 سال پیش، جمهوری خواهان و دموکرات ها حول این ایده گرد هم آمدند که جلوگیری از انقراض یک مسئولیت ملی است.

آنها چیزی را درک کردند که اکنون ارزش یادآوری را دارد: حیات وحش مانعی بر سر راه شکوفایی آمریکا نیست. این بخشی از چیزی است که این کشور را ثروتمند می کند. قانون گونه های در خطر انقراض نباید به عنوان ابزار چانه زنی در اجازه دادن به مذاکرات اصلاحی مورد استفاده قرار گیرد. ما می توانیم آینده مورد نیاز آمریکا را بدون قربانی کردن میراث طبیعی که به اشتراک می گذاریم، نیاز داریم و دوست داریم بسازیم. اندرو بومن رئیس و مدیرعامل مدافعان حیات وحش است.