ما یک طرح ملی زوال عقل داریم. پس نتایج کجاست؟ | نظر

وقتی سازمان بهداشت جهانی گزارش می دهد که بیش از 57 میلیون نفر با زوال عقل زندگی می کنند و هر سال نزدیک به 10 میلیون مورد جدید ظاهر می شود، من یک آمار انتزاعی نمی بینم. من خانواده‌ها را می‌بینم که بحرانی را جذب می‌کنند که دولت‌ها هنوز آن را به‌عنوان یک نگرانی دور از آن در نظر می‌گیرند.

چیزی که من را ناامید می کند این است که آمریکا از قبل چارچوبی برای واکنش هماهنگ دارد. طرح ملی وزارت بهداشت و خدمات انسانی برای مقابله با بیماری آلزایمر اهدافی را شامل تحقیقات، درمان، مراقبت، حمایت خانواده، آگاهی عمومی، داده ها و کاهش خطر تعیین می کند.

در سال 2024، قانون عمومی 118-92 پروژه ملی آلزایمر را تا سال 2035 تمدید کرد. بنابراین به نظر من شکست ما کمبود ایده یا قدرت نیست. پذیرش تعهدات گسترده بدون نیاز به نتایج قابل اندازه گیری است.

دفتر پاسخگویی دولت نگرانی من را در ژوئن 2026 تقویت کرد. متوجه شد که وزارت بهداشت و خدمات انسانی همچنان به اهداف کوتاه مدت با اهداف عددی، ضرب‌الاجل‌ها، و گزارش پیشرفت واضح‌تر نیاز دارد. شاید فکر می کردید که این یافته باید به دوران اعلامیه های اطمینان بخش پایان دهد. ما می دانیم که زوال عقل اهمیت دارد. خانواده ها به وضوح شایستگی این را دارند که بدانند صاحب هر هدف چه کسی است، موفقیت چگونه سنجیده می شود و چه زمانی نتایج حاصل می شود.

من معتقدم یک استراتژی موثر باید سه اولویت را به هم مرتبط کند: کاهش خطر، حمایت از مراقبت و پیشبرد درمان. برخورد با آنها به عنوان دستور کار جداگانه باید هر سه را تضعیف کند.

اگر خانواده‌ها نتوانند مراقبت‌های لازم را انجام دهند، تشخیص زودهنگام خطر هدر رفتن دارد. اگر بین ظرفیت تشخیصی و دسترسی به درمان فاصله ای وجود داشته باشد، پیشرفت علمی به طور بالقوه به افراد بسیار کمی خواهد رسید. اگر جوامع به مراقبت های بهداشتی، مکان های امن برای فعالیت بدنی یا کمک به مدیریت شرایطی مانند فشار خون بالا و دیابت دسترسی نداشته باشند، توصیه های کاهش خطر مطمئنا نابرابر باقی خواهند ماند.

بدیهی به نظر می رسد که پیشگیری نیز به دقت بیشتری نیاز دارد. سازمان جهانی بهداشت در دستورالعمل‌های خطر زوال عقل در سال 2026 گزارش داد که تا 45 درصد از خطر زوال عقل ممکن است با عوامل قابل تغییری از جمله مصرف دخانیات و الکل، عدم تحرک فیزیکی، انزوای اجتماعی، آلودگی هوا، فشار خون بالا و دیابت مرتبط باشد.

من این رقم را به عنوان دلیلی برای سرزنش افراد برای ابتلا به زوال عقل تفسیر نمی کنم. هیچ کس نمی تواند تأثیر سن، ژنتیک یا عوامل دیگر را از بین ببرد. من آن را به عنوان یک دستور برای سیاست عمومی می بینم که به افراد بیشتری کمک می کند خطرات قابل پیشگیری را در طول زندگی خود مدیریت کنند. HHS باید این رهنمودها را به اهداف ملی تعریف شده تبدیل کند و سالانه در مورد پیشرفت گزارش دهد.

حوزه دیگری که در تجربه من به توجه یکسانی نیاز دارد مراقبت است. همان گزارش سال 2026 انجمن آلزایمر تخمین می زند که نزدیک به 13 میلیون آمریکایی مراقبت های زوال عقل را بدون دستمزد ارائه می دهند.

مدل راهنمای مراکز خدمات مدیکر و مدیکید نشان می دهد که چگونه سیاست فدرال می تواند خانواده ها را فراتر از درمان بالینی حمایت کند. CMS می گوید این برنامه شامل ناوبری مراقبت، آموزش مراقب، کمک شبانه روزی، و خدمات استراحت برای مراقبان واجد شرایط است. من آن را به عنوان یک تست مفید می بینم، اما پاسخ کامل نیست. نتایج آن باید مشخص کند که آیا آن خدمات مستحق پوشش گسترده‌تر مدیکر هستند یا خیر.

پیامدهای انفعال برای من قابل مشاهده است: خانواده‌های خسته‌تر، نابرابری عمیق‌تر و افزایش هزینه‌ها بدون توضیح روشنی از آنچه هزینه‌های عمومی به دست می‌آورد. جایگزین، وعده حذف زوال عقل در یک جدول زمانی سیاسی نیست. این یک سیستم منضبط است که یاد می گیرد، تنظیم می کند و صادقانه گزارش می دهد.

ظرف 12 ماه آینده، دبیر HHS باید توصیه های GAO را با انتشار یک کارت امتیازی اقدامات زوال عقل پنج ساله اجرا کند.

هر هدف برنامه ملی باید دارای یک آژانس پاسخگو، افشای بودجه سالانه، هدف عملکرد عددی و ضرب الاجل باشد که نتایج آن هر ساله به کنگره و عموم گزارش شود. پیشگیری، مراقبت و درمان باید در یک کارت امتیازی نشان داده شود زیرا خانواده ها آنها را به عنوان یک بحران تجربه می کنند.

ممکن است زوال عقل هنوز درمانی نداشته باشد، اما پاسخ ملی بدون ضرب الاجل، شکستی است که ما قبلا می دانیم چگونه از آن جلوگیری کنیم.

پل شملا نویسنده کتاب به درون مه: سفر آلزایمر است، خاطراتی که تجربه همسرش با بیماری آلزایمر را شرح می دهد. نظراتی که در این مقاله بیان می شود، نظر اوست.