ما 10 سال بین یک قایق بادبانی و یک کمپرون زندگی کرده ایم. آزادی واقعی است، اما داد و ستدها هم همینطور.

گذراندن یک دهه گذشته برای تقسیم وقت خود بین یک کمپرون و یک قایق بادبانی به من کمک کرد تا یک تجارت شش رقمی ایجاد کنم و یک تخم مرغ لانه بسازم، اما اشکالاتی دارد. کریستین هانس سال‌ها پیش، از پرداخت کرایه سنتی منصرف شدم و زندگی را بین یک کمپرون و یک قایق بادبانی شروع کردم.

من توانسته ام ریسک کنم و یک کسب و کار شش رقمی بسازم، پول پس انداز کنم و سفر کنم.

با این حال، اخیرا من هوس یک پایگاه واقعی در خانه را دارم زیرا دلم برای ثبات، راحتی اولیه و موارد دیگر تنگ شده است. من در سال 2015 با دوست پسرم، تام، در جنگل‌های قرمز شمال سانفرانسیسکو پیاده‌روی می‌کردم که او احمقانه‌ترین پیشنهاد را داد: "چرا اینجا در کوه تام کمپ نزنیم؟ اجاره را رها کنیم؟"

اولش فکر کردم داره شوخی میکنه. از کلبه ذن زیبای من در درخت قرمز دره میل بیرون بروید؟ به هیچ وجه! اما او با هیجان از مسیر سرخس پیش روی من به صحبت کردن ادامه داد. "تصور کنید چقدر پس انداز می کنید! حداقل 20000 دلار در سال!"

اکثر مردم هرگز رویای این را ندارند که اجاره را کنار بگذارند تا از نظر مالی پیشرفت کنند، اما تام متفاوت بود. او یک متفکر خلاق، یک ماجراجو (که از خلیج چساپیک به سانفرانسیسکو سفر کرده است) و یک مرد در فضای باز متولد مینه سوتا بود.

برای او، کمپینگ سرگرم کننده به نظر می رسید، راهی برای صرفه جویی در پول در یکی از گران ترین کلان شهرهای جهان. کنار گذاشتن مسکن امن فقط یک ماجراجویی دیگر برای او بود، در حالی که برای من این یک معامله بزرگ بود.

خلاصه داستان: من با او به چادر رفتم، سپس تویوتا پریوس و سپس یک قایق بادبانی.

بعد از آن یک ون شورآسترو و یک ون اسپرینتر آمدند. من بدهی خود را پرداخت کردم، اولین تخم مرغ لانه خود را ساختم و یک تجارت آنلاین ایجاد کردم که سالانه شش رقم درآمد دارد و سبک زندگی عشایری ما را تقویت می کند.

الان 10 سال از آخرین باری که اجاره سنتی پرداخت کردم می گذرد. ما زمان خود را بین یک ون اسپرینتر در ایالات متحده در تابستان و یک قایق بادبانی در مکزیک در زمستان تقسیم می کنیم.

اگرچه برخی از مردم فکر می کنند زندگی من یک تعطیلات دائمی است، اما برای من این فقط زندگی است - و فراز و نشیب های خود را دارد.

زندگی در ون و قایق بادبانی به من آزادی زندگی و مالی داده است در زمستان، ما وقت خود را در یک قایق بادبانی زندگی می کنیم. کریستین هانس من بسیار سپاسگزارم که سبک زندگی عشایری را بر اساس انتخاب و نه ضرورت زندگی می کنم. من می دانم که افراد زیادی هستند که در روزهای سختی افتاده اند و زندگی در ماشین را تنها راهی که می توانند از آن عبور کنند، می دانند.

زندگی در وسیله نقلیه تصمیمی بود که من عمدا گرفتم، و دانستن اینکه اگر بخواهم از این سبک زندگی خارج شوم، می‌توانم یک آپارتمان اجاره کنم، خیالم راحت است. زندگی خارج از یک ون به ما این امکان را می دهد که بسیاری از ایالات متحده را ببینیم. کریستین هانس زندگی کمتر از توانم به این طریق به من این امکان را می دهد که در تجارت خود ریسک کنم، صدها هزار دلار برای بازنشستگی پس انداز کنم و احساس آزادی مالی داشته باشم که پرداخت وام مسکن هرگز اجازه نمی دهد.

فراتر از آن، این سبک زندگی برای ذهن من خوب بوده است. وقتی در ون یا قایق بادبانی زندگی می کنم، از غوطه ور شدن در طبیعت لذت می برم. چه لنگرگاه‌های شفاف فیروزه‌ای در دریای کورتز یا کوه‌های جنگلی کوه هود، من در دنیای طبیعی زندگی می‌کنم.

بیشتر مردم از این موضوع جدا هستند و زندگی خود را در میان بتن و فولاد می گذرانند. طبیعت به وجودم آرامش می بخشد و آرامش می بخشد. ما عاشق گذراندن وقت در فضای باز هستیم. کریستین هانس آزادی وقتی اینگونه زندگی می‌کند بسیار بزرگ است. من ساعت زنگ دار، رفت و آمد، یا گاراژ پر از وسایلی که التماس می کنند مرتب شوند، ندارم. من دوست دارم که انعطاف پذیری لازم برای گذراندن هفته ها را با خانواده داشته باشیم و بتوانیم خورشید را تعقیب کنیم.

ماجراجویی در خشکی و روی آب حس تازگی را به زندگی من می آورد. من فکر می‌کنم وقتی هر روز به همین شکل زندگی می‌کنی، به راحتی می‌توان به یک بلاتکلیفی افتاد. اینگونه است که سالها می گذرند، روزها و ماه ها به صورت یک حباب منفرد به هم می پیوندند.

وقتی مدام سفر می‌کنید، سال‌ها احساس نمی‌کنند که در حال پرواز هستند. آنها پر از خاطرات، علائم نگارشی و داستان هستند. این نوع تغییر از خسته شدن من جلوگیری می کند.

سبک زندگی عشایری من بدون چالش و ایراد نیست زندگی خارج از ون همیشه جذاب نیست. کریستین هانس این جمله را بارها از غریبه ها و دوستان شنیده ام: "رؤیا زندگی کردن!" یا "تو خیلی خوش شانسی!" و در حالی که من برای این سبک زندگی بسیار سپاسگزارم، برخی از جنبه های منفی نیز وجود دارد.

من اغلب احساس می‌کنم بی‌ریشه یا خارج از هنجارهای اجتماعی هستم، که می‌تواند ارتباط با افراد «عادی» را دشوار کند. دلم برای ارتباط‌های روزانه‌ای که در یک سبک زندگی ثابت‌تر یافت می‌شود، مانند شام با دوستان، کلاس‌های هفتگی رقص تالار، باربیکیوهای خانوادگی و آن کافی‌شاپ محلی که باریستا نام من را می‌داند، تنگ شده است. گاهی آرزو می کنم ای کاش ثبات بیشتری در زندگی ام داشتم. کریستین هانس روزهایی بعد از پیاده روی طولانی یا دوچرخه سواری در کوهستان وجود دارد که تنها چیزی که می خواهم این است که یک حمام بخار بگیرم، یک کاناپه راحت برای استراحت و آشپزخانه ای با آب گرم داشته باشم.

من بدون امکانات مدرنی که به نظرم تجملاتی است، کار می کنم و گاهی اوقات واقعا دلم برای آنها تنگ می شود.

ندانستن اینکه به کجا می روم، مقداری از عدم اطمینان را به همراه دارد. سبک زندگی عشایری با سطح مشخصی از عدم اطمینان همراه است. کریستین هانس مخصوصا در قایق می‌توانیم برای روزها گیر بیفتیم، زیرا منتظر یک سیستم آب‌وهوای هستیم. با ون کمپر، ​​ما اغلب نمی‌دانیم کجا می‌خوابیم، و در حین رانندگی تام به دنبال نقاطی در تلفنم می‌گردم.

یکی از دلایلی که من دوست دارم ماه ها در قایق خانه زندگی کنم این است که برای من احساس ثبات و اطمینان ایجاد می کند.

این وضعیت زندگی ممکن است تا ابد ادامه نداشته باشد، اما من از آن سپاسگزارم تا کنون، ما یک سفر باورنکردنی را پشت سر گذاشته ایم. کریستین هانس باورش سخت است که 10 سال است که بدون خانه سنتی زندگی می کنم.

بعد از این همه مدت، متوجه شدم که بیشتر و بیشتر هوس یک پایگاه خانگی دارم.

اگرچه نمی‌خواهم زندگی با ون و زندگی با قایق بادبانی را کنار بگذارم، فکر می‌کنم داشتن یک پایگاه خانه یا اجاره آپارتمان برای چند ماه در سال نیاز من به امکانات رفاهی و فضای مجلل را برآورده می‌کند.

می‌توانستم شش ماه را در یک قایق بادبانی در اقیانوس آرام جنوبی، چند ماه را با اجاره یک آپارتمان در اروپا یا ایالات متحده و چند ماه را با ونم سفر کنم. این trifecta برای من مانند کمال به نظر می رسد.

زندگی کوچک به من آموخت که چگونه با کمتر زندگی کنم، کمتر از توانم زندگی کنم، و یک تخم مرغ لانه بزرگی ذخیره کنم که باعث می شود در مورد آینده احساس راحتی کنم، و برای همیشه سپاسگزارم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید