مبارزه با دنگی در حیاط خلوت شما آغاز می شود | نظر

دنگی دیگر مشکلی نیست که بتوانیم آن را به عنوان بیماری گرمسیری دیگران درمان کنیم. در سال 2024، سازمان بهداشت جهانی بیش از 14.6 میلیون مورد گزارش شده دنگی را در سراسر جهان ثبت کرد که بالاترین کل سالانه ثبت شده تا کنون، همراه با بیش از 12000 مرگ گزارش شده است. در حال حاضر حدود نیمی از جمعیت جهان در معرض خطر عفونت دنگی هستند. تنها در قاره آمریکا، بیش از 13 میلیون مورد در سال 2024 گزارش شده است.

اعداد هشداردهنده هستند، اما چیزی که من را بیشتر نگران می‌کند این است که ما هنوز هم در حال نزدیک شدن به کنترل پشه‌ها اغلب از نقطه ضعف مشکل هستیم. ما روی پشه‌های بالغی که در اطراف محله‌هایمان پرواز می‌کنند تمرکز می‌کنیم، زیرا آن‌ها همان پشه‌هایی هستند که می‌توانیم ببینیم و بکشیم. در همین حال، نسل بعدی بی سر و صدا در مکان هایی که ما نادیده می گیریم رشد می کند: یک گلدان گل، یک ناودان مسدود شده، یک ظرف دور ریخته شده، یا چیزی به کوچکی درب بطری. اگر می خواهیم در مورد پیشگیری از تب دنگی جدی باشیم، باید از جایی شروع کنیم که پشه ها شروع می شوند.

تغییرات آب و هوایی این چالش را سخت تر می کند. یک مطالعه به رهبری استنفورد نشان داد که دمای گرم شدن مسبب 18 درصد از بروز تب دنگی در 21 کشور در آسیا و آمریکا بین سال‌های 1995 تا 2014 بود. محققان دریافتند که انتقال دنگی در حدود 27.8 درجه سانتی‌گراد به اوج خود رسیده است و افزایش قابل توجهی در بروز تا اواسط قرن تحت شرایط گرمایش آینده پیش‌بینی می‌کنند.

این بدان معناست که جغرافیای دنگی در حال تغییر است. شرایط گرم‌تر می‌تواند محیط‌هایی را که قبلا برای پشه‌های Aedes کمتر مناسب بودند، مهمان‌نوازتر کند. شهرنشینی لایه دیگری را اضافه می کند زیرا شهرها به این پشه ها چیزی را می دهند که به وفور نیاز دارند: مردم، ساختمان ها و ظروف کوچک بی شماری که قادر به نگهداری آب هستند.

زیست شناسی بسیار ساده است. پشه های Aedes در ظروفی که آب را در خود نگه می دارند تخم می گذارند. لاروها و شفیره‌ها قبل از اینکه بالغ شوند در آن آب رشد می‌کنند. با توجه به مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC)، پشه های Aedes می توانند از تخم به بزرگسالان در کمتر از 7 تا 10 روز رشد کنند و می توانند از سطل ها و گلدان های گل گرفته تا سایر ظروف کوچک نگهدارنده آب به عنوان مکان های تولید مثل استفاده کنند. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) از این هم فراتر رفته و خاطرنشان می کند که برخی از پشه ها می توانند در مکان هایی به کوچکی درب بطری ها رشد کنند.

این باید طرز فکر ما را در مورد پیشگیری تغییر دهد.

یک پشه بالغ آخرین مرحله یک فرآیند است. تا زمانی که ما آن را سمپاشی می کنیم، پشه از مراحل تخم، لارو و شفیرگی جان سالم به در برده، ظهور کرده، میزبانی پیدا کرده و شروع به حرکت در محیط کرده است. کشتن آن پشه می تواند مهم باشد، به ویژه در هنگام انتقال بیماری، اما محل تولید مثل را پاک نمی کند.

این یک استدلال علیه کنترل پشه بالغ نیست. EPA و CDC مدیریت یکپارچه پشه را دقیقا به این دلیل توصیه می کنند که هیچ مداخله ای کافی نیست. زمانی که انتقال بیماری در حال وقوع است یا زمانی که کنترل های دیگر امکان پذیر نیست، بزرگسال کش ها می توانند نقش مهمی ایفا کنند. اما همین دستورالعمل بر حذف زیستگاه تولید مثل و کنترل پشه ها در مراحل نابالغ آنها، زمانی که متمرکز، بی حرکت و در دسترس هستند، تأکید می کند.

مشکل این است که دسترسی به برخی از مهمترین مکان‌های پرورش نیز برای مقامات دولتی سخت‌ترین مکان‌ها است.

یک شهر می تواند یک فضای عمومی را درمان کند. یک منطقه کنترل پشه می تواند نظارت انجام دهد. یک کامیون می تواند در یک محله با استفاده از درمان تایید شده حرکت کند. اما پشت حصار یک خانه شخصی چه اتفاقی می افتد؟ در حیاط خلوت که در آن ظرف دور ریخته شده آب باران را جمع آوری می کند چه اتفاقی می افتد؟ در پاسیویی که نعلبکی گیاهی برای روزها خیس می ماند چه اتفاقی می افتد؟

اینجاست که پیشگیری باید توزیع شود.

این باعث شد تا با دقت بیشتری به این فکر کنم که چگونه می‌توانیم زودتر در چرخه زندگی پشه‌ها مداخله کنیم، قبل از اینکه نسل جدیدی ظهور کند و به گسترش بیماری کمک کند. این رویکرد مبتنی بر جذب پشه‌های ماده تخم‌گذار به یک محیط کنترل‌شده است و نه تنها بر مداخلاتی که برای پشه‌های بالغ پس از ظهور آنها انجام می‌شود.

اصل گسترده تر چیزی است که در اینجا اهمیت دارد. اگر بتوان جمعیت پشه ها را در طول تولیدمثل مورد توجه قرار داد، این فرصت وجود دارد که چرخه زندگی را قبل از اینکه نسل دیگری قادر به پرواز، گاز گرفتن و به طور بالقوه انتقال بیماری شود، قطع کنیم. این یک راه اضافی برای تفکر در مورد پیشگیری به جای انتظار برای افزایش جمعیت پشه های بالغ است.

همچنین باید بدانیم که سمپاشی مکرر یک راه حل نامحدود نیست.

تحقیقات اخیر دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی جهش‌های مرتبط با مقاومت به پیرتروئید را در 84 درصد از بلوک‌های مسکونی نمونه‌برداری شده در ویک کانتی تا سال 2023 نشان می‌دهد که 39 درصد از پشه‌های نمونه‌برداری شده حامل این جهش هستند. محققان این یافته ها را به عنوان یک هشدار اولیه توصیف کردند، نه شواهدی مبنی بر اینکه پیرتروئیدها کار نمی کنند. اما این توسعه نشان می دهد که چرا مدیریت پشه نمی تواند به طور نامحدود به یک ابزار وابسته باشد.

پاسخ این است که کنترل شیمیایی را رها نکنید. این است که در مورد مکان، زمان و نحوه استفاده از آن هوشمندتر شویم.

این به معنای ترکیب نظارت، کاهش منبع، کنترل لارو، کنترل بزرگسالان، مشارکت خانواده و فناوری‌هایی است که می‌توانند بین مداخلات حرفه‌ای فعال باقی بمانند. این به معنای تشخیص این است که برنامه کنترل پشه نمی تواند در لبه جاده عمومی متوقف شود.

برای من، این درس بزرگتر چالش دنگی است. ما ده‌ها سال در واکنش به شیوع بیماری‌ها بهتر شده‌ایم، اما پیشگیری از ما می‌خواهد خیلی زودتر فکر کنیم. پشه منتظر نمی ماند تا یک اداره بهداشت عمومی شیوع بیماری را اعلام کند. ظرفی پیدا می کند، تخم می گذارد و نسل بعدی را آغاز می کند.

استراتژی پیشگیری ما نیز باید روی آن جدول زمانی کار کند.

ما باید بپذیریم که سلامت عمومی از نظر فیزیکی نمی تواند به هر حیاط خلوت برسد.

این بدان معنا نیست که آن فضاها باید خارج از سیستم پیشگیری باقی بمانند.

این بدان معنی است که پیشگیری باید طراحی شود تا از طریق ابزار، آموزش و مشارکت به آنها برسد که کنترل پشه ها را به منبع نزدیک تر می کند.

اگر تب دانگ با آب و هوا و شهرهای ما در حال تغییر است، استراتژی های کنترل پشه ما باید با آن تغییر کند. ما نمی‌توانیم منتظر بمانیم تا پشه‌ها پرواز کنند، نیش بزنند و بیماری را منتقل کنند.

انریکو لوی موسس و مدیرعامل INZECTO، یک شرکت مدیریت آفات است که محصولات کنترل پشه را توسعه و به فروش می رساند. تمام نظرات بیان شده متعلق به نویسنده است.