مبارزه برای تعریف ترامپیسم

آیا دونالد ترامپ منظوری دارد؟ این سؤال را می‌توان در مورد وعده‌های رئیس‌جمهور، که معمولا به آن عمل نمی‌کند، و سخنان او در تریبون، که به انجمن آزاد اختصاص دارد، پرسید. اما برای سیاستمداران محافظه‌کار، سیاست‌گذاران و روشنفکران، این سوال جنبه گسترده‌تری دارد. از سال 2016، جناح راست در تلاش است تا بفهمد منظور ترامپ به عنوان یک پدیده سیاسی چیست.

رؤسای جمهور زمانی که از یک ایده دفاع می کنند، دگرگون می شوند: رونالد ریگان شخصا محبوب بود، اما چیزی که او را تاریخی کرد، جهت گیری مجدد سیاست آمریکا به سمت ریگانیسم بود، یک برند قاطعانه محافظه کاری دولتی کوچک و بزرگ. ترامپ قطعا تحول آفرین بوده است، بنابراین منطقی است که چیزی به نام ترامپیسم وجود دارد.

مانند پورنوگرافی، ما احساس می کنیم که ترامپیسم را با دیدن آن می شناسیم، با این حال پس از یک دهه، هنوز تعریف آن به طرز قابل توجهی سخت است. این مبهم فرصتی برای کارآفرینان سیاسی بوده است که یکی پس از دیگری سعی کرده اند ترامپیسم را بر اساس باورهای ایدئولوژیک خود شکل دهند. مناقصه گران شامل ملی گرایان اقتصادی مانند سناتور جاش هاولی و اقتصاددان اورن کاس بودند که دیدند ترامپ حزب جمهوری خواه را از تجارت آزاد و منافع شرکت ها دور می کند. انزواطلبان «اول آمریکا» مانند جی دی ونس و تاکر کارلسون که می خواستند به ایالات متحده پایان دهند.

ماجراجویی های نظامی، به ویژه در خاورمیانه؛ جنگجویان صلیبی ضد «بیدار» مانند فرماندار فلوریدا، ران دیسانتیس و فعال آموزشی کریستوفر روفو، که فرصتی برای خلاص شدن از اقدام مثبت و DEI دیدند. و ناسیونالیست‌های مسیحی مانند وزیر دفاع پیت هگزث و کشیش که او برای سخنرانی در پنتاگون دعوت کرده بود، داگ ویلسون، که همه آثار جامعه سکولار مدرن، از جمله حق رای زنان را رد می‌کند.

ترامپ برای هر یک از این گروه‌ها چیزی ارائه کرد: تعرفه‌ها برای پوپولیست‌های اقتصادی، دعوای حقوقی اتحادیه پیچک برای ضد کارگران، ناتو ضعیف‌شده برای اولین آمریکایی‌ها. اما هر نسخه از ترامپیسم در نهایت بر سنگ همنام خود بنا نهاده شده است. همانطور که کارل مارکس اصرار داشت که مارکسیست نیست، ترامپ نیز هرگز ترامپیست نبوده است – اولی چون هیچکس به اندازه خودش نظریه های سیاست او را درک نکرده است. دومی به این دلیل که او هرگز نظریه ای درباره سیاست نداشته است.

ترامپ دارای چند غریزه سیاسی ثابت است - مهمتر از همه، حمایت گرایی و خصومت نسبت به مهاجرت و مهاجران - اما او هرگز به اصول ترامپیسم، هر چند تعریف شده، پایبند نبوده است. گفتن «اول آمریکا» به این معنا نیست که او جنگی را در ایران آغاز نخواهد کرد. گفتن اینکه او طرفدار کارگر است به این معنی نیست که او سهام ارزهای دیجیتال و فناوری را تولید نمی کند.

[بخوانید: پایان کناره گیری های استیون میلر]

وقایع تا زمانی که به تاریخ تبدیل نشوند، قابل توضیح نیستند. بنابراین تنها در حال حاضر، به نظر می رسد که ترامپیسم به عنوان یک نیروی سیاسی در حال محو شدن است، که معنای واقعی آن به وضوح قابل مشاهده است. برنده در مبارزه برای تعریف آن آخرین ترامپیست است: استیون میلر، رئیس جدید کارکنان کاخ سفید. میلر از ابتدا آنجا بوده است و او اکنون ریاست پایان را بر عهده دارد.

او در سخنانی که روز جمعه پس از اعلام انتصابش بیان کرد، جو گتردمرانگ را پذیرفت: «اجازه دهید به شما بگویم، اگر رئیس جمهور ترامپ نبود، ایالات متحده آمریکا در حال حاضر وجود نداشت». وی در پایان خطاب به منجی کشور گفت: جناب آقای رئیس جمهور به شما وفاداری مطلق و تعهد تزلزل ناپذیر خود و ارادت کامل به موفقیت شما و این کشور را متعهد می‌شوم.

این بیانیه کوتاه دو اصل ترامپگرایی را در بر می گیرد که میلر در دهه گذشته آن را به عنوان سخنران و جانشین ترامپ تدوین کرده است. اولین مورد این است که آمریکا درگیر نبرد مرگ و زندگی با یک دشمن خطرناک است. برای میلر، مهم ترین دشمن همیشه مهاجران غیرسفید پوست بوده اند که از ابتدای فعالیت سیاسی خود و حتی قبل از آن از آنها متنفر بوده است.

(در دبیرستان، یکی از همکلاسی‌هایش به یاد می‌آورد، میلر به دانش‌آموزان لاتین تبار می‌رفت که انگلیسی صحبت کنند.) به عنوان معاون رئیس ستاد در دولت دوم ترامپ، میلر مدیریت گسترش ICE و استفاده از تاکتیک‌های اخراج تهاجمی، از جمله ربودن مردم از خیابان را بر عهده داشت.

او این سیاست ها را با معرفی افرادی که می خواهند در ایالات متحده زندگی کنند به عنوان دشمنان ایالات متحده، عوامل تخریب وجودی، توجیه کرد. میلر گفته است که "ما در حال تسخیر هستیم" توسط مهاجران و "اگر ما به شهروندی حق تولد پایان ندهیم، این کشور آینده ای نخواهد داشت." در ماه مه، او پیشنهاد کرد که مهاجرت تعلیق habeas corpus را توجیه می کند، که قانون اساسی اجازه می دهد "در موارد شورش یا تهاجم".

دومین اصل راهنمای میلر این است که ترامپ تنها کسی است که می تواند دشمن را شکست دهد، بنابراین بقای ما به عنوان یک کشور و حتی به عنوان یک فرد به اطاعت از او بستگی دارد. این قدرت نجات متعلق به آمریکا یا ریاست جمهوری به عنوان یک دفتر نیست، بلکه شخص ترامپ است. به عنوان یک مقام قدیمی کاخ سفید، میلر باید یک بار سوگند نامه مورد نیاز همه کارمندان فدرال را ادای سوگند یاد کرده باشد، که شروع می شود: "من از قانون اساسی ایالات متحده در برابر همه دشمنان، خارجی و داخلی حمایت و دفاع خواهم کرد." اما سوگندی که او هفته گذشته بر خود تحمیل کرد به یک سیستم حکومتی نبود. آن را

"وفاداری مطلق" به حاکم بود.

این نوع عهد با قوانین و سنت های آمریکا بیگانه است، اگرچه در دیکتاتوری ها سابقه زیادی دارد. به طور خاص، درک میلر از سیاست - به عنوان یک مبارزه وجودی که در آن حاکم قدرت نامحدودی برای فرماندهی دارد - شبیه ایده های کارل اشمیت، نظریه پرداز حقوقی آلمانی است.

اشمیت در کتاب تأثیرگذار خود در سال 1932، مفهوم امر سیاسی، که در اوج بحران سیاسی در وایمار آلمان نوشته شد، استدلال ساده و قدرتمندی را مطرح کرد: تنها چیزی که در سیاست مهم است، همان تعریف امر سیاسی، تمایز بین دوست و دشمن است.

به گفته اشمیت، در جوامع صلح‌آمیز و لیبرال، ماهیت واقعی سیاست پنهان است، زیرا ما تمایل داریم که اختلافات سیاسی را به عنوان تعیین درست یا غلط، سودآور یا بی‌سود، قانونی یا غیرقانونی بودن سیاست‌ها مطرح کنیم. اما در لحظات بحران، به ما یادآوری می‌شود که «ماده امر سیاسی» «تضاد انضمامی» بین دو گروه از مردم است - دوست و دشمن، طرف من و طرف مقابل. وقتی طرف مقابل دو کشور باشد، این تضاد شکل جنگ به خود می گیرد. وقتی آنها دو گروه در یک کشور باشند، تبدیل به جنگ داخلی می شود.

اشمیت نوشت: مفاهیم دوست و دشمن «معنای واقعی خود را دقیقا به این دلیل دریافت می‌کنند که به امکان واقعی کشتار فیزیکی اشاره دارد». جنگ نفی وجودی دشمن است. سال بعد، اشمیت با پیوستن به حزب نازی و تهیه پیش نویس توجیهات قانونی برای تصاحب قدرت، به اجرای این نظریه کمک کرد.

از سال 2016، بیانیه‌های عمومی میلر و سخنرانی‌های ترامپ که او نوشت و بر آن نظارت داشت، بی‌امان بر مفهومی مشابه از امر سیاسی پافشاری می‌کرد. ترامپیسم برای میلر به معنای تشخیص دوست از دشمن و تسلیم شدن به رهبر در لحظه خطر وجودی است. این زبان را می توان در سخنرانی سال 2016 ترامپ در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان شنید که در آن ادعا کرد: «من به تنهایی می توانم آن را درست کنم». در اولین سخنرانی افتتاحیه خود، که در آن "قتل عام آمریکا" را محکوم کرد. و در سخنرانی خود در مورد بیضی در 6 ژانویه 2021، که در آن به جمعیت گفت: "اگر مثل جهنم نجنگید، شما n هستید.

دیگر کشوری خواهیم داشت.»

لحن بحران و مبارزه هنوز در سخنرانی هایی که میلر خودش ایراد می کند تندتر است. شاید نگران‌کننده‌ترین نمونه در مراسم یادبود چارلی کرک در سپتامبر 2025 بود. میلر با حضور ترامپ در حضار اعلام کرد: "ما طوفان هستیم. و دشمنان ما نمی‌توانند قدرت، عزم ما، عزم ما و اشتیاق ما را درک کنند." او در ادامه وعده پیروزی کامل در نبرد آینده را داد: "نور تاریکی را شکست خواهد داد. ما بر نیروهای شرارت و شر غلبه خواهیم کرد. آنها نمی توانند تصور کنند که چه چیزی را بیدار کرده اند."

[ بخوانید: رئیس ستادی که "جمجمه ها را می شکند"]

چیزی که این سخنرانی را به یک نمونه خوب از سیاست اشمیت تبدیل کرد این است که میلر در واقع نگفت که «دشمنان ما» چه کسانی بودند، یا اینکه آنها چگونه مسئول اعمال قاتل متهم کرک، تایلر رابینسون بودند. قدرت حاکمیتی برای شناسایی دوست و دشمن توسط چیزهایی مانند حقیقت و عدالت که اشمیت به صراحت گفت متعلق به حوزه‌های دیگر زندگی است، نه به قلمرو سیاسی، محدود نمی‌شود.

اشمیت می‌نویسد، دشمن را می‌توان به‌عنوان هرکسی تعریف کرد که «می‌خواهد شیوه زندگی حریف خود را نفی کند و بنابراین برای حفظ شکل وجودی خود باید عقب رانده یا با او مبارزه کرد». اینگونه است که میلر نه تنها در مورد مهاجران بلکه مخالفان سیاسی داخلی نیز صحبت می کند. در یک سخنرانی در ژوئیه 2026، او علیه «چپ‌گرایان» انتقاد کرد و قول داد که «در تعقیب عدالت علیه این دشمنان تمدن کاملا تزلزل‌ناپذیر باشد».

میلر در دولت برخاسته است، در حالی که دیگران ترک کرده یا رانده شده اند، زیرا تفسیر او از ترامپیسم به غرایز خود رئیس جمهور نزدیکتر است. ترامپ همیشه خواستار وفاداری بوده است و هرگز کینه ای را فراموش نمی کند. از دور، که به نظر تمایز بین دوست و دشمن است. اما تلاش میلر برای تبدیل ترامپیسم به عمل محکوم به شکست است، به همان دلیلی که تمام تلاش‌های قبلی: این یک ویژگی شخصیتی را به عنوان یک اصل سیاسی اشتباه می‌خواند.

از نظر میلر، مفهوم امر سیاسی بسیار جدی است. او به مبارزه وجودی اعتقاد دارد و از نفی دشمن خوشحال می شود. اما این نوع جدیت برای ترامپ بیگانه است، که محبوبیتش تا حد زیادی ناشی از سبکسری اوست. هرگز به ذهن یک ترامپیست نمی رسد که با زهران ممدانی، شهردار نیویورک، که نماینده همه چیزهایی است که ترامپیسم قرار است خطرناک تلقی کند، شیرین صحبت و شوخی کند. اما خود ترامپ از آن لذت می برد زیرا با این کار نشان می دهد که حتی از تمایز دوست و دشمن برتر است.

این موضوع حتی در مورد موضوعی که هم میلر و هم ترامپ بیشترین علاقه را به آن داشته اند - مهاجرت - صادق است. تنها چند روز پس از انتصاب میلر به سمت رئیس ستاد کارکنان، ترامپ با بی‌حوصلگی به 60 Minutes گفت که سیاست مهاجرتی دولت او - سیاستی که میلر ابداع کرد، تاج بیان عقاید ترامپیستی او - «ممکن است خیلی سخت باشد. سال‌هاست که ترامپ به مردم می‌گوید مهاجران غیرقانونی قاتل، کودک آزاری و گانگستر MS-13 هستند.

حالا، مثل اینکه برای اولین بار به این موضوع فکر می کند، مشاهده کرد که بسیاری از مردم فکر می کنند که مهاجران واقعا برای آمریکا خوب هستند، "اگر آنها افراد خوبی هستند که در یک شرکت محوطه سازی کار می کنند، یا در یک هتل کار می کنند، یا کاری انجام می دهند، درست است؟ و در برخی موارد، مالیات می پردازند." اگر میلر تماشا می کرد، حتما به همان چیزی فکر می کرد که بسیاری از افرادی که به دونالد ترامپ اعتقاد داشتند و به او وابسته بودند: با دوستانی مانند اینها، چه کسی به دشمنان نیاز دارد؟