متالیکا لاس وگاس را با پنج دهه متال یادبود شکست داد

در سومین سالگرد خود در سپتامبر، Sphere لاس وگاس به طور قابل توجهی سنگین تر شد در پنج شنبه، زمانی که متالیکا 24 نمایش خود را Life Burns Faster Residence راه اندازی کرد. این گروه فرمت «بدون تکرار آخر هفته» خود را که با تور جهانی M72 در سال 2023 معرفی شد، به این مجموعه می‌آورد. هر جفت پنج شنبه و شنبه دارای دو مجموعه کاملا متفاوت است، بدون اینکه آهنگی بین شب ها تکرار شود. (لیست کامل ست های افتتاحیه شب را در زیر ببینید.)

با توجه به اینکه شب افتتاحیه تنها نیمی از تجربه را نشان می داد، متالیکا فضای زیادی برای رفتن به عمق داشت. مجموعه 15 آهنگی به شدت به کاتالوگ اولیه گروه متمایل شد، برای جمعیتی فروخته شده پر از افراد سرسخت که می دانستند هر تغییر، آواز و تکنوازی گیتار در راه است. داستان‌های مرتبط موسیقی تور جهانی‌های دیزنی با همه نت‌های مناسب همراه با ستارگان «فرزندان»، «زامبی‌ها» و «کمپ راک» موسیقی دانی والبرگ می‌گوید آخرین نمایش‌های NKOTB در لاس وگاس «فوق‌العاده احساسی» خواهد بود، عناصر جدید را تیز می‌کند و اتفاقات بعدی را به اشتراک می‌گذارد

در ساعت 8:48 بعدازظهر، AC/DC «راه طولانی تا اوج است (اگر می‌خواهید راک اند رول کنید)» نشان داد که همه چیز در حال انجام است. در ابتدا، تقریبا هیچ چیز روی صحنه وجود نداشت - بدون درام کیت، فقط میکروفون روی یک صحنه مواج در اطراف گودال مارهای محل قرار می‌گیرد. سپس "خلسه از طلا" آمد، و به دنبال آن یک افشای ناگهانی: لارس اولریش و کیتش به نظر می رسید از جایی به نظر می رسید که "باتری" اتاق را منفجر کرد.

برای قسمت ابتدایی «باتری» و «مرگ خزنده»، جمعیت خود به تصویری تبدیل شد. دوربین ها تماشاگران را روی صفحه نمایش عظیم چند برابر کردند، و به طور موثر همه چیز را در مورد طرفداران قبل از انداختن آنها به دنیایی تاریک و پیچیده ساخت.

«غمگین اما واقعی» گروه کوارتت را در یک کلیسای جامع گوتیک قرار داد، با نوازندگان در پنجره‌های شیشه‌ای رنگارنگ که مملو از گیتار، نمادها و جزئیات اشباع شده کافی برای فرود آمدن جایی بین هنر کلیساهای قرون وسطایی و یک ماشین پین‌بال. به نظر می رسید که لوله های اندام عظیمی به داخل اتاق بیرون می زند. 9 موقعیت میکروفون به جیمز هتفیلد، کرک همت و رابرت تروجیلو اجازه داد تا روی صحنه کار کنند، در حالی که هتفیلد تقریبا با فرکانس تغییر ظاهر یک ستاره پاپ، گیتار را تغییر داد.

«کوتاه‌ترین نی» با تصاویری از کارت‌ها و ماشین‌های بازی به وگاس رفت، در حالی که «روزی که هرگز نمی‌آید» ساعت‌های شنی به یادماندنی را نشان می‌داد که از منظره‌ای بی‌حاصل برمی‌خاستند، جوی‌های شن از میان آن‌ها می‌ریختند که اولریش و کیت درامش دوباره در موقعیت دیگری ظاهر شدند.

"...و عدالت برای همه" به طور قابل توجهی تیره تر شد. لیدی جاستیس در بند و تحت نظر ظاهر شد و نگهبانان زندان او را قبل از اینکه کل جهان شروع به فروپاشی کند، احاطه کرده بودند. یکی از طرفداران نزدیک من که می گفت 23 بار متالیکا را دیده است، به یاد نمی آورد که این آهنگ را به صورت زنده شنیده باشد. (پس از یک بررسی سریع، تأیید کردم که آنها این آهنگ را به مدت 12 سال زنده پخش نکرده اند.)

شدت بصری برای «دیگر مهم نیست» تقریبا ناپدید شد. پس از مقدمه گیتار گسترده همت، یکی از آشناترین آهنگ های شب اجازه یافت که نفس بکشد. با اتفاقات بسیار کمتری در اطراف گروه، کیفیت فراگیر صدای Sphere به‌ویژه آشکار شد: گذرگاه‌های آرام قبل از اینکه ریف‌های رعدآلود نهایی اتاق را به پا کند، صمیمی باقی ماندند.

سپس یکی از وحشیانه ترین لحظات شب فرا رسید. برای «ندای کتولو»، تاریکی به دنیای وسیع اقیانوسی باز شد، زیرا موجودی عظیم از دریا برخاست و گسترش یافت تا جایی که کل میدان بصری را اشغال کرد. این یک اشاره به معنای واقعی کلمه به اسطوره لاوکرافتی بود که قبلا در عنوان آهنگ ساخته شده بود، فقط اکنون هیولای متالیکا که برای دهه‌ها به تخیل شنوندگان سپرده شده بود می‌توانست صدها فوت بالاتر از آنها ظاهر شود. هتفیلد این ساز را به کلیف برتون نوازنده فقید بیس تقدیم کرد.

«Lux Æterna» رگه‌های زرد-سبز و نوارهایی از نور را در سراسر گنبد ارسال کرد که درام‌های اولریش در مکان سوم ظاهر شد. یک دوربین بدون سرنشین که تمام صحنه ها را به صورت 360 درجه به تصویر می کشد تا گروه را روی صفحه نمایش دهد، در یک مسیر دور صحنه حرکت کرد. «Ride the Lightning» یکی از واقعی‌ترین و مؤثرترین بازده‌های بصری شب را ارائه کرد. برق آسمان آبی مایل به بنفش را پاره کرد و یک صندلی الکتریکی عظیم در بالای هتفیلد پدید آمد.

در طول «Seek & Destroy» که هتفیلد آن را به عنوان «آهنگ مزخرفی که در 12 سالگی نوشتند» معرفی کرد، صحنه یک گاراژ سیاه و سفید بود مملو از آمپلی فایرها، سازها، پوسترها و آگهی‌ها قبل از اینکه تصاویر متالیکا جوان اتاق را پر کند. پس از آن، گذشته با زمان حال برخورد کرد زیرا گاراژ جای خود را به یک منظره دیجیتال قرمز رنگ داد، نوازندگان در زمان واقعی با گرافیک‌های آینده‌نگر «SEARCH» گرفتار شدند، در حالی که یکی از قدیمی‌ترین آهنگ‌های گروه در یک تبادل طولانی با تماشاگران بود.

این یکی از گویاترین تقابل‌های شب بود: متالیکا در پیشرفته‌ترین محصول حرفه‌ای خود از نظر فناوری ایستاده بود در حالی که به معنای واقعی کلمه به خود جوان‌تر نگاه می‌کرد.

ریختن موسیقی متولد شده در گاراژها و کلوپ های کوچک در محیط فوق مهندسی Sphere کاملا طبیعی بود. این فناوری آهنگ ها را به روز نکرد. آهنگ ها به اندازه کافی بزرگ بودند که آن را جذب کنند.

"Master of Puppets" شب را به دور کامل آورد. افق قرمز-نارنجی سوزان جای خود را به ردیف های به ظاهر بی پایان صلیب های سفید به یاد ماندنی داد که از پشت صحنه به سمت افقی غیرممکن امتداد یافته بودند. این گورستان در نهایت به دنیای سبز سورئال تری تبدیل شد که در پایان ساختمان ادامه داشت، متالیکا در برخی مواقع تقریبا مینیاتوری در زیر مقیاس اطرافش به نظر می رسید.

در حالی که سایر تولیدات Sphere بر تفسیر مجدد تئاتری آهنگ‌های هنرمندان متمرکز شده‌اند، داستان متالیکا همچنان در روایت نویز ریشه دارد و فانتزی بصری مکمل Sphere به عنوان میخ روی کیک است. از نوک انگشتان نوازندگان شروع می شود: ضربه زدن به سیم، چوبی که با نوک طبل برخورد می کند. فناوری آن یادداشت‌ها را می‌گیرد، آن‌ها را با وضوح فوق‌العاده جدا می‌کند و آن‌ها را به بیرون می‌فرستد تا زمانی که امواج به مخاطب برسند - و تأثیر واقعی احساساتی است که هنگام فرود آنها اتفاق می‌افتد.

تقریبا پنج دهه بعد، متالیکا به Sphere نیازی نداشت تا موسیقی خود را به روز کند. بیش از دو ساعت، آهنگ‌ها ثابت می‌کنند که در فضایی کاملا بی‌زمان وجود دارند.