متیوز پس از تصادف خطرناک مدعی نقره قهرمانی جهان شد

مایکل متیوز اکنون دو مدال نقره و دو مدال برنز در مسابقات جاده ای مسابقات جهانی UCI دارد. (عرضه شده: AusCycling/Craig Render)

مایکل متیوز احساس می کرد که احتمالا دوران حرفه ای او در ابتدای فصل به پایان رسیده است.

پس از اینکه بخش بزرگی از فصل 2025 را پس از کشف آمبولی ریه در ریه‌اش از دست داد، یک برخورد هولناک با یک ماشین آتش‌نشانی در حین تمرین در ماه مارس می‌توانست برای او بسیار بیشتر از حرفه‌اش هزینه داشته باشد.

اما کمتر از هشت ماه بعد، این بازیکن 36 ساله برای چهارمین بار در دوران حرفه‌ای خود روی سکوی قهرمانی جهان ایستاد و پس از دو سال بدشانسی بسیار بد، مقام دوم را در بهترین حالت ممکن کسب کرد.

متیوز گفت: "من خیلی بی حرف هستم، اینجا نشسته ام و مدال نقره ای بر گردنم دارم."

"راستش، من دقیقا مطمئن نبودم که امروز چگونه خواهد گذشت.

"زمین بسیار قوی بود. وقتی وارد مسابقه شدم، بی سر و صدا مطمئن بودم، اما مسابقات قهرمانی جهان همیشه یک قرعه کشی است."

مایکل متیوز احساس کرد که ممکن است پس از دو فصل وحشتناک نتواند در مسابقات قهرمانی جهان سوار شود. (عرضه شده: AusCycling/Craig Render)

متیوز پس از یک مسیر 273.4 کیلومتری وحشیانه در داخل و اطراف مونترال در کانادا، 13 ثانیه عقب تر از براندون مک نالتی، برنده غافلگیرکننده آمریکایی، گروه تعقیب را به خانه رساند.

استرالیایی قهرمان سابق متیو ون در پول و کوین سیموندز را که هر دو با یک زمان در رده بندی قرار گرفتند، پشت سر گذاشت.

مدال نقره او در کنار نقره مسابقه جاده ای که 11 سال پیش در ریچموند، ویرجینیا به دست آورد، و همچنین مدال های برنز مسابقات جاده ای در سال 2017 (برگن) و 2022 (ولونگونگ) خواهد بود.

متیوز همچنین دارای دو مدال طلا و یک برنز در رله تیمی مختلط در مسابقات قهرمانی جهان است و برنده عنوان زیر 23 سال در جیلونگ در سال 2010 بود.

متیوز گفت: "فکر می‌کنم این احتمالا آخرین فرصت من برای قهرمانی جهان بود. بنابراین، بدیهی است که احساسات متفاوتی وجود دارد، اما در عین حال، باید به آنچه که به عقب برگشته‌ام افتخار کنم."

دوم شدن اینجا در یک پیست که خیلی ها می گفتند دور از دسترس من است، تا به همه نشان دهم که حتی پس از آن چه که پشت سر گذاشته ام، هنوز هم در کنار بهترین های دنیا هستم، در حال حاضر مانند یک برد به نظر می رسد."

فقط رسیدن به خط شروع یک پیروزی برای متیوز بود.

در 5 مارس، سوارکار کهنه کار استرالیایی با یک ماشین آتش نشانی با سرعت ترکیبی 100 کیلومتر در ساعت تصادف کرد.

مایکل متیوز خوش شانس بود که پس از تصادف وحشتناک خود در ماه مارس توانست به کار خود ادامه دهد. (عرضه شده: Instagram/@Bling90)

متیوس دچار شکستگی بازوی بازو، قطع تاندون های شست، شکستگی هر دو مچ دست و شکستگی سینوس شد که نیاز به بخیه زدن به صورتش داشت.

با چنین تصادفی، می توانست به حرفه من پایان دهد یا حتی بدتر.

"شاید الان اینجا نباشم. من بسیار خوشحالم که می توانم داستان را تعریف کنم و چقدر خوش شانس بودم."

متیوز گفت که در دو سال گذشته چندین بار احساس می‌کرد که هرگز به نقطه پایانی بازی حرفه‌ای بازنخواهد گشت و خانواده‌اش را به خاطر همیشه به او باور داشتند.

او گفت: "آنچه را که در دو سال گذشته پشت سر گذاشتم، آمبولی در ریه‌هایم، فکر می‌کردم حرفه‌ام تمام شده است، هر دو دستم را شکستم، فکر می‌کردم کارم تمام شده است. اکنون، به مقام دوم شدن در مسابقات جاده‌ای جهان بازگشته‌ام - صادقانه بگویم، حرفی ندارم."

من در ابتدای امروز به همسرم گفتم، بیایید همه چیز را کنار بگذاریم و در پایان روز به سواری افتخار کنیم، مطمئن شوید که بدون هیچ چیز تمام می کنید.

این دقیقا همان چیزی است که امروز وقتی از خط پایان گذشتم اتفاق افتاد. تقریبا در کمال ناباوری سرم را بین دستانم گرفتم.

"صادقانه بگویم، این فقط به خانواده ام، تیم، و تمام خدمه پشتیبانی اطراف من است که از این باور که می تواند همین الان اتفاق بیفتد دست از کار کشیدند. بنابراین، من همه چیز را مدیون آنها هستم."

مایکل متیوز تقریبا در کسب مدال ناباور بود. (گتی ایماژ: داریو بلینگهری)

این مسابقه به خودی خود یک طوفان مطلق یک مسابقه از همان ابتدا بود.

تادژ پوگاچار دو بار مدافع عنوان قهرمانی در مسابقه غایب بود و از شکستگی گردن و استخوان ترقوه که در تصادفی که ماه گذشته او را از Vuelta a España خارج کرد متحمل شد، بهبود یافت.

این باعث شد که مسابقه کاملا باز شود و تعدادی از سوارکاران همگی بر این باور بودند که شانس دارند تا باندهای رنگین کمانی را در مسیری به دست آورند که به اندازه کافی سخت بود که کوهنوردان را به همان اندازه رولرهای متخصص یک روزه جلب کند.

این مسابقه با 90 کیلومتر پیشروی منفجر شد زیرا اسکار اونلی، ون در پول، ووت ون آئرت، سیمونز و پریموز روگلیچ پیشتاز شدند که توسط تیم فرانسوی به رهبری پل سیکساس و ایزاک دل تورو کاهش یافت.

انبوهی از شتاب‌گیری‌های دیوانه‌وار و دوباره گروه‌بندی‌ها در جلو، مسابقه‌ای هیجان‌انگیز و هیجان‌انگیز را رقم زد، و ایالات متحده با سه نفر از 13 سوار پیشرو، جایگاه خوبی داشت.

مک نالتی در فاصله کمی بیش از 30 کیلومتر مانده به پایان، از جلو شلیک کرد و علیرغم جهش های درخشان بن هیلی از ایرلند و تام پیدکاک از بریتانیا، این آمریکایی به تنهایی به پیروزی رسید.

براندون مک نالتی پس از لنس آرمسترانگ و گرگ لموند، سومین قهرمان مرد مسابقات جاده ای جهان در آمریکاست. (گتی ایماژ: تیم دی وائله)

این مرد 28 ساله آمریکایی که با پوگاچار در امارات تیم امارات-XRG سوار می‌شود، سومین آمریکایی است که عنوان قهرمانی مسابقات جاده‌ای مردان جهان را به دست می‌آورد و اولین قهرمانی پس از لنس آرمسترانگ در اسلو در سال 1993 است.

"تا صد متر آخر باورم نمی شد، خیلی خسته بودم. داشتم میمردم، اما به فشار ادامه می دادم. هفته هاست که می گوییم تیم فوق العاده قدرتمندی داریم. در مورد آن صحبت کردیم، اما می دانستم که معجزه می خواهد. حدس می زنم معجزه اتفاق بیفتد."