مت ویلیامز: پذیرش DNA منحصر به فرد کشورتان در راگبی بین المللی بسیار مهم است

من معتقدم که هر تیم ملی راگبی دارای DNA منحصر به فردی است. من نمی‌توانم هیچ مدرک علمی محکمی برای تأیید این گفته ارائه کنم، اما پس از تماشای راگبی برای بیش از نیم قرن، از صحت آن مطمئن هستم.

وقتی تیم ها به گونه ای عمل می کنند که منعکس کننده ماهیت افرادی است که آنها را نمایندگی می کنند، با آزادی روح و هدف مطمئنی بازی می کنند که بازی آنها را تقویت می کند.

برعکس آن نیز صادق است. وقتی تیم ها برخلاف غریزه خود پیش می روند، شکست می خورند.

در اولین مسابقه از سری چهار تست استثنایی امسال بین نیوزیلند و آفریقای جنوبی، اسپرینگ‌باکس‌ها یک بازی دویدن با سرعت بالا و توپ در دست انجام دادند. در حالی که دیدن آن لذت بخش بود، آنها شکست خوردند.

در سه مسابقه آزمایشی بعدی، بوکس ها به DNA خود بازگشتند. آنها به یک برند بی رحمانه از راگبی مستقیم بازگشتند، با ارزش بالا برای بازی های کم خطر، یک پاس، همراه با یک ضربه و تعقیب بی امان.

بوکس مانند کرگدن های عصبانی بازی کرد و در سه مسابقه بعدی پیروز شد. وقتی آفریقای جنوبی با DNA خود در تماس است، شکست دادن آنها تقریبا غیرممکن است.

در مقابل فرانسه در شش ملت امسال، ایرلند نیز از شخصیت ملی خود دور شد و یک طرح منفی مبتنی بر تعقیب ضربات باکس را اجرا کرد.

نتیجه درمان بی خوابی بود. ایرلند روحیه خلاق آنها را نادیده گرفت و در یک شکست قطار پاریسی آنها 36-14 شکست خوردند.

اما این فصل گذشته بود. در اولین بازی بین‌المللی مسابقات قهرمانی ملت‌ها مقابل آرژانتین، راگبی ایرلند را به DNA خود بازگشت. از همان دقایق ابتدایی آنها با ذهنیتی مثبت بازی کردند و در هر فرصتی با توپ در دست حمله کردند.

هدف نشان داده شده، که توسط زبان بدن بازیکنان ایرلندی نشان داده شد، بسیار برتر از تمرینات دست روی باسن در ادن پارک در جولای گذشته بود. ایرلند پس از عرضه بازیکنان زیادی به تور Lions 2025، آنقدر پر از خستگی بود که در سه بازی تابستانی قهرمانی ملت‌ها تنها توانستند 90 امتیاز کسب کنند و 91 امتیاز را به دست آورند.

اما در مقابل پوماس در آویوا، ایرلند برنده به نظر می رسید.

وقتی ایرلند با شادی خلاقانه در ذهن خود بازی می کند، با DNA راگبی خود هماهنگ می شود. وقتی این اتفاق می افتد، جادو هم همینطور است. تیم ها می توانند به چیزهای ناملموسی تبدیل شوند که فقط کسانی که تجربه بازی در یک ورزش گروهی را دارند می توانند آن را درک کنند. به طور غیرقابل توضیحی، مانند یک هارمونی موسیقی، 15 هم تیمی ظاهرا در یک موجودیت واحد ترکیب می شوند که مستقل از آن افراد فکر و عمل می کند.

وقتی ایرلند با آزادی غریزی بازی می کند، به لباسی در سطح جهانی تبدیل می شود.

چند سال پیش، زمانی که ایرلند مرتبا نیوزیلند و آفریقای جنوبی را با بازی خلاقانه خود در پاس کوتاه، بر اساس مهارت های باکیفیت و نگرش هجومی بی رحمانه شکست می داد، سیستم دفاعی آن تیم های قهرمان را از هم پاشیدند.

اعداد این مشاهدات را تأیید می کنند. ایرلند 18 بار با دقت پاس 93 درصد مقابل آرژانتین انجام داد. این اعداد با کیفیت بالا هستند. دقتی که ایرلند در حمله نشان داد به ما می گوید که خستگی شیرها با انرژی جایگزین شده و گرسنگی ایرلند برای دویدن توپ برگشته است.

در اینجا باید به خاطر داشته باشیم که قبل از اینکه حمله کوتاه ایرلند بتواند دفاع را باز کند، یک بازی دویدن مستقیم باید پایه را بگذارد. فلسفه تهاجمی ایرلند مبتنی بر آنچه به عنوان نظریه خط افزایش شناخته می شود است. یکی از اصول ضد شهودی اصلی آن بیان می کند که هر چه سریعتر در یک خط دفاعی بدوید، آن خط کندتر به جلو حرکت می کند. مهاجمان ایرلندی، به ویژه جو مک کارتی، توپ را با زهر وارد مدافعان آرژانتینی کردند که باعث شد خط دفاعی پوماس برای مقابله با تهدیدات در حال اجرا، سرعت خود را کاهش دهد.

این امر به سام پرندرگاست و مک هانسن امکان داد تا مهارت های خود را در پاس دادن به وفور نشان دهند.

یکی از کمتر شناخته شده ترین محصولات جانبی یک فصل با کیفیت در اتاق وزنه، اعتماد به نفس است. وقتی بازیکنان چندین کیلوگرم عضله قرار می دهند، می توانند اثبات فیزیکی پیشرفت خود را ببینند. این خود را در افزایش اعتماد به نفس نشان می دهد. فواید روانشناختی ناشی از وزنه زدن اغلب موثرتر از فواید فیزیکی است.

پرندرگاست با عضله اضافه شده و اعتماد به نفس بیشتر، اکنون با هدف واقعی در خطوط دفاعی حریف می دود. راگبی ایرلند زمانی در اوج خود قرار می گیرد که آنها یک بازی پر از دونده های شارژی را با گزینه های پاس کوتاه انجام می دهند، که سرعت راک سریع ایجاد می کند و سیستم دفاعی حریف را برای سازماندهی وقت نمی گذارد. همه اینها توسط یک در حال اجرا شماره 10 تنظیم شده است. پرندرگاست شروع به ایفای نقشی می کند که از زمان بازنشستگی جانی سکستون خالی بوده است.

Flying Fijians نقش خود را شنبه شب بازی خواهند کرد، زیرا آنها دقیقا همان کاری را انجام می دهند که نام آنها روی قلع می گوید. این ورزشکاران شگفت‌انگیز با چنان انرژی و ذوقی توپ را خواهند دوید که به معنای واقعی کلمه به سمت مدافعان ایرلندی پرواز خواهند کرد. و قدرت بیشتر برای آنها.

بدون هیچ گونه بی احترامی به ویژگی های فیجیایی ها، نمی توان چالش غول پیکر اسپرینگ باکس ها را در آخر هفته بعد نادیده گرفت. آفریقای جنوبی کاملا آگاه است که ایرلند تا آنجا که ممکن است به دنبال توپ در بازی است.

بوکس هر کاری که در توان دارد انجام خواهد داد تا بازی را کند کنند و اجازه ندهند ایرلند راگبی بازی کند. همه ما می توانیم منتظر یک سری به ظاهر بی پایان از اسکرام باشیم. این سرگرم کننده نخواهد بود؟

اگر جیک وایت، سرمربی سابق اسپرینگ باک و اکنون فیجیایی، دقیقا همین تاکتیک ها را در نظر بگیرد، تعجب نکنید. وایت و دنیای راگبی می‌دانند که اگر ایرلند را مجبور به انجام یک بازی آهسته و استاپ شروع کنید، جریان آنها را مختل می‌کند.

معضل وایت این است که یک بازی آهسته به DNA راگبی فیجی نیز کریپتونیت دارد. اگر او تاکتیک هایی را معرفی کند که بازی را کند می کند و ایرلند را مختل می کند، ممکن است به فیجی نیز آسیب برساند. برای داشتن هر گونه امیدی، فیجی باید تلاش کند تا از ایرلند در حال اجرا پیشی بگیرد.

ایرلند، آفریقای جنوبی و فیجی سه تیم متفاوت با مجموعه های منحصر به فرد DNA راگبی هستند. تیم هایی که میراث فرهنگی و غرایز خود را به بهترین نحو با تاکتیک های خود هماهنگ کنند، با بیشترین دقت، برنده خواهند شد.