"مثل این بود که تاباسکو در چشمان من ریخته شود": ایرلندی گرفتار در شورش های فرانسه هرج و مرج را به یاد می آورد

کلارا کانینگهام (23 ساله)، شهروند دوبلینی که در تظاهرات روز شنبه در پاریس شرکت کرد، می‌گوید: «ما نمی‌خواستیم با پلیس ضد شورش وارد درگیری شویم، بنابراین فقط گاز اشک‌آور را زیر پا گذاشتیم، و من هرگز در زندگی‌ام چیزی به این دردناکی احساس نکرده‌ام.

کانینگهام از زمانی که به پایتخت نقل مکان کرد تا کارشناسی ارشد علوم شناختی را در École Normale Supérieure امسال آغاز کند، در اعتراضات دانشجویی شرکت کرده است.

بدن دانش آموزی او به جنبشی پیوست که توسط دانش آموزان دبیرستانی آغاز شده بود "پس از اینکه شاهد خشونتی بودیم که آنها برای این خواسته های اعتراضی بسیار منطقی با آنها روبرو شدند".

کانینگهام می‌گوید: «اگر معلمی مریض می‌شد یا در مرخصی زایمان نبود، این دانش‌آموزان فقیر هفت یا هشت ماه بدون معلم برای آن درس رها می‌شدند.

شرایط کلاس وحشتناک بود: سوسک‌ها، موش‌ها، دمای هوا در تابستان و سپس یخ زدگی در زمستان، و بدیهی است که این امر به طور نامتناسبی بر مناطق فقیرتر تأثیر گذاشته است.»

ظهر روز شنبه او به نقطه شروع راهپیمایی رسمی در میدان جمهوری در مرکز پاریس رفت، جایی که معترضان دانشجو به جنبش احیا شده جلیقه زردها از جمله کشاورزان، فعالان آب و هوا، اتحادیه های کارگری در خشم در مورد هزینه زندگی متحد شدند. او در آنجا هنگام تلاش برای پیوستن به پلیس ضد شورش مواجه شد.

او به یاد می‌آورد: «در یکی از خیابان‌ها قدم می‌زدیم که دیدیم آن‌ها از پشت سر ما آمدند، پلیس ضد شورش، با باتوم و همه، صف بزرگی از آنها آمدند.

ما فقط می‌خواستیم آن را در جهت دیگر بکشیم، اما آنها قبلا گاز اشک‌آور، تقریبا پنج تای آن‌ها، جلوی ما پرتاب کرده بودند.»

Conyngham از طریق گاز دوید تا از خط پلیس در حال پیشروی دور شود. او می گوید: «مثل این بود که تاباسکو در چشمان من ریخته شود.

معترضان و "پزشکان خیابان" به او کمک کردند.

او گفت: "همه به یکدیگر کمک می کردند. مردم نمکی داشتند که می دادند، و همه ما آن را در چشمان یکدیگر قرار می دادیم. در میان این همه هرج و مرج، لحظه ای زیبا بود."

نخست‌وزیر فرانسه برای سرکوب ناآرامی‌ها خواستار منع رفت و آمد جزئی شد

Conyngham در نهایت موفق شد با راهپیمایی اصلی در حالی که از پاریس عبور می کرد، ارتباط برقرار کند. صحنه "شب و روز" به هرج و مرج در Place de la République بود.

مردمی که موسیقی می‌نواختند، شعار می‌دادند، آواز می‌خواندند. پیرها، جوان‌ها. کودکی بود که تابلویی را از آپارتمانش در دست داشت و می‌گفت «براوو» و همه وقتی از کنارشان می‌گذشتند تشویق می‌کردند.»

منطقه ای که او در آن زندگی می کند تحت تأثیر غارت و خشونتی بود که از درگیری های اولیه در میدان جمهوری منتشر شد.

Conyngham می گوید: «دوچرخه های سوخته و مغازه های غارت شده وجود دارد. بدیهی است که من به سوزاندن و غارت اعتقادی ندارم، اما شما همچنین باید درک کنید که هیچ فردی که از شرایط خود راضی است این اقدامات را انجام نمی دهد.

"من فکر می کنم این یک حرکت ناامید کننده است. این نوع استیصال گروهی، خشونت گروهی، فکر می‌کنم ذهن خودش را می‌گیرد.»

پیتر دورکان (40 ساله) که اصالتا اهل بالینا است، 15 سال است که در لیموژ زندگی می کند و در آنجا یک شرکت چاپ سه بعدی را اداره می کند. او روز شنبه با دخترش از یک تورنمنت بسکتبال باز می‌گشت که ماشین‌هایی را دیدند که «در مسیر اشتباه از بزرگراه بالا می‌آیند» و متوجه شدند مشکلی وجود دارد.

او می‌گوید: «گروه مردم - حتی نمی‌دانم چگونه آنها را توصیف کنم - به سمت بزرگراه رفتند و تمام ترافیک را متوقف کردند، سپس یک ماشین پلیس را روی سقف آن گذاشتند و آن را سوزاندند.

او موفق شد به خانه خود در شهر لیموژ برسد.

او به یاد می آورد: «از جایی که ما زندگی می کنیم نمی توانستی آن را ببینی، اما بوی دود را حس می کردی.

معترضان خود را به تالار شهر لیموژ رساندند، سازه ای حفاظت شده متعلق به سال 1883 که در مرکز شهر قرار دارد. دورکان می‌گوید: «این ساختمان فوق‌العاده زیبا در قلب شهر است. آنجا جایی است که 10 سال پیش ازدواج کردم، جایی که همه بچه‌ها مدارکشان را می‌گیرند، شناسنامه‌هایشان از کجا آمده است، این بخش بسیار مهمی از شهر است».

پلیس محلی می گوید که تا این لحظه گاز اشک آور آنها تمام شده است و توسط معترضان غرق شده اند.

دورکان می‌گوید: «این بدیهی است که از نظر استراتژیک برنامه‌ریزی شده بود. آنها با ورود از زیرزمین در پشت به داخل نفوذ کردند و همچنین یک قوچ کتک خورده داشتند.

تصاویری از آنچه پس از آن در سراسر جهان پخش شد: شعله های آتش ساختمان شهرداری را فرا گرفت و مناره آن در حال فروریختن در صحنه هایی است که یادآور آتش سوزی در کلیسای نوتردام در پاریس است.

پشت خشونتی که فرانسه را به لرزه درآورده است، چه چیزی وجود دارد؟

روز یکشنبه دورکان رفت تا عواقب بعدی را ببیند. او می گوید: «در حال دود شدن است. "بسیار باورنکردنی غم انگیز است."

تجمع همبستگی در میدان برگزار شد و شهردار و مسئولان محلی در جمع حاضران سخنرانی کردند. عده ای مارسی می خواندند. "از نظر احساسی کاملا باردار بود."

دورکان می گوید برخی از معترضان مسالمت آمیز بودند و خواسته های معقولی داشتند. او معتقد است کسانی که این آسیب را به بار آوردند ترکیبی از افراد با انگیزه سیاسی "که فقط با هر چیزی که دولت طرفدار آن است مخالفند" و کودکان "از حومه شهرها بودند که فقط از هرج و مرج بیشترین استفاده را می کنند تا مغازه ها را غارت کنند".

دورکان می گوید: «بنزین گران است و من می توانم ناامیدی آنها را درک کنم، اما این ربطی به دولت فرانسه ندارد. «بعد از میزان نفرت، خشم و خشونتی که استفاده شد - اعتبارش صفر است، ظالمانه است.»