مجموعه‌داران جیل و پیتر کراوس از هنرمندان می‌خواهند که به املاک آنها در نیویورک نگاه کنند و به آن واکنش نشان دهند.

در ملک تقریبا 400 هکتاری جیل و پیتر کراوس در شهرستان داچس، نیویورک، تپه‌های متحرک به آرامش می‌افزایند و درام ایجاد می‌کنند. با ایستادن در مقابل هر یک از 18 مجسمه سفارش داده شده در فضای باز اینجا، نمی توانید هیچ یک از مجسمه های دیگر را ببینید. برای مثال، کار بتنی سابین هورنیگ در سال 2010، Entrance With Floating Stairs II، بر فراز یک تپه قرار دارد. جیل کراوس در حالی که در ماه مه گذشته مشغول کار روی یک وسیله نقلیه شهری Polaris بودیم، به من گفت: «چیزی که در مورد این قطعه دوست دارم، مکان‌یابی آن است.

"شما با آن روبرو می شوید، و همانطور که به سمت آن می روید، شروع به ناپدید شدن می کند - و سپس برمی گردد. من فکر می کنم این عالی ترین قطعه ای است که ما داریم. همه فکر می کنند ما منظره اینجا را دستکاری کردیم - ما این کار را نکردیم."

در دو دهه گذشته، کراوس ها با هنرمندان کار کرده اند تا آثار هنری خاص سایت را برای این ملک گسترده طراحی کنند. جیل گفت: «بیشتر افرادی که مجسمه‌های فضای باز جمع‌آوری می‌کنند، فقط آن‌ها را می‌خرند و می‌تراشند - آنها «هنر پلاپ» دارند. "مردم وقتی به اینجا می آیند شگفت زده می شوند زیرا فکر می کنند این کاری است که ما انجام داده ایم. آنها همیشه از نحوه کار ما شوکه می شوند."

برای دیدن همه سفارشات در فضای باز، از درخت راکسی پین گرفته تا مجموعه‌ای از مجسمه‌های انتزاعی رنگارنگ فرانتس وست، به‌علاوه انبار هنر، که مانند یک موزه کوچک است، به حدود شش ساعت زمان نیاز است که حداقل دو نفر از آن‌ها باید غروب را به خوبی پشت سر بگذارند تا سه قطعه ویدئو پروژکتور را در خود جای دهند. این آثار در مقیاس، مواد و رویکرد بسیار متفاوت هستند، اما به گفته جیل، بافت پیوندی بین همه آنها این است که "همه آنها با این مکان سر و کار دارند."

این تور معمولا با ساختار گنبدی سول لوویت (چهار گنبد و یک کره) آغاز می شود، تنها کار کروی او که تا به حال محقق شده است. این مجسمه بتنی، که بالای یک پایه 10 فوتی قرار دارد تا از تپه سر نخورد، مکان حساسی را برای کراوس ها، که فرزندانشان با بچه های لوویت در مدرسه شبانه روزی دوست بودند، دارد. این زوج از هنرمند خواستند تا قبل از مرگش در سال 2007، آنها را اثری بسازد. در دو دهه پس از آن، این قطعه عناصر را از بین برده است، البته بدون شکاف.

ورودی Sabine Hornig با پلکان شناور II، 2010، بر فراز تپه‌ای در ملک نزدیک به 400 هکتاری Krauses واقع شده است. عکس ارین بایانو برای ARTnews

زمانی که جیل به یک هنرمند سفارش می‌کند تا یک اثر جدید بسازد، رویکردی مشارکتی را انتخاب می‌کند، که دلیل آن رفتن به مدرسه هنر برای هر دو رشته BFA و MFA و کار به عنوان مدیر طراحی به مدت 20 سال است. او می‌گوید: «من دوست دارم درباره ایده‌ها بحث کنم و هنرمندان را از منطقه آسایش خود خارج کنم تا آنها را وادار کنم به چیزهایی فکر کنند که معمولا ممکن است به آنها فکر نکنند. ما می خواهیم آنها به زیستگاه طبیعی نگاه کنند و سپس به آن واکنش نشان دهند.» این زوج با یک مشاور کار نمی کنند، و در عوض هر مهندس یا سازنده ای را که برای اجرای یک پروژه نیاز دارند، منبع می گیرند.

"همه چیز در مورد صحبت کردن است. ما از طریق ایده ها کار می کنیم، و من فکر می کنم این چیزی است که کاری را که انجام می دهیم بسیار متفاوت از آنچه اکثر مجموعه داران دیگر انجام می دهند، می کند."

جیل گفت، یکی از الزامات آنها این است که یک هنرمند حداقل دو بار از آن بازدید کند، "یک بار وقتی برگها روی درختان هستند و یک بار وقتی برگها از درختان جدا می شوند." سپس به آنها می‌گوییم: «شما می‌توانید در سراسر ملک رانندگی کنید. ما هر اینچ مربع را به شما نشان می‌دهیم و شما مکانی را پیدا می‌کنید که می‌خواهید در آن کار کنید.»

یکی از همکاری‌ترین قطعات کراوس، بین آسمان و زمین اثر تاتیانا ترووه است که برای اولین بار در سال 2012 ساخته شد و از آن زمان حداقل هر سال تنظیم شده است. ترووه به من گفت: "من به آنها هشدار دادم که زمان می برد و این کندی بخشی از کار من است." آنها گفتند: «ما تمام وقت دنیا را داریم!»

یک تشک رول شده و یک کفش چرمی از نصب Tatiana Trouvé Between Sky and Earth، 2014. عکس ارین بایانو برای ARTnews

این اثر نگهبان را تصور می‌کند، گوشه‌نشینی که در بالای تپه‌ای جنگلی به قطر حدود 65 فوت زندگی می‌کند، که در محوطه‌ای روی ملک واقع شده است. او در حال حاضر داخل نیست، اما شما می‌توانید وسایلش را بررسی کنید - کتاب‌ها، صندلی‌ها، یک کفش چرمی، چمدان، پتو، تخت خواب، قوطی‌های رنگ، مجموعه‌ای از طناب‌ها - همه از بتون، مس یا برنز ساخته شده‌اند. این اثر در حالتی دائمی در جریان است، در گفتگو با محیط طبیعی و فصل‌ها.

ما در حال تلاش برای تصمیم گیری هستیم که چقدر به طبیعت اجازه می دهیم این قطعه را تصاحب کند؟ جیل گفت، با اشاره به اینکه خزه در قسمت هایی از آن شروع به رشد کرده است، در حالی که برخی از عناصر پس از اثبات سنگینی بیش از حد برای شاخه هایی که زمانی از آن آویزان بودند، باید جابجا شوند. جیل افزود: «این یک شی نیست. "این یک دنیاست."

ترووه گفت: "جیل و پیتر آن حس جنون را دارند که فقط به افراد پرشوری تعلق دارد که عشق عمیق آنها به آثار هنری و هنرمندان است." در کنار هنر و هنرمندان، آنها در ماجراجویی زندگی می‌کنند که بر پایه صداقت، جسارت و اراده بنا شده است.»

Jeppe Hein’s Mirror Labyrinth Kraus Residence، 2008، جنگل اطراف را به خود منعکس می کند. عکس ارین بایانو برای ARTnews

خانواده کراوس در سال 1980 شروع به جمع آوری آثار هنری کردند، اولین خرید آنها چاپی از پیر آلچینسکی بود، هدیه تولد جیل، مدت کوتاهی پس از ازدواجشان. کارهای روی کاغذ برای چندین سال آینده تمرکز آنها خواهد بود زیرا این تنها چیزی بود که در آن زمان می توانستند بپردازند. جیل گفت: «چیزی که ما واقعا دوست داشتیم مجسمه‌سازی بود، اما وقتی در آپارتمانی در شهر نیویورک زندگی می‌کنید جمع‌آوری آن سخت است. آنها خرید یک خانه تابستانی را برای چند دهه به تعویق انداختند تا اینکه در نهایت تصمیم گرفتند که اگر یک قطعه زمین قابل توجهی بخرند، می توانند به هنرمندان سفارش کنند مجسمه هایی را در آنجا بسازند.

آنها شروع به جستجو در شعاع دو ساعته منهتن کردند، در ابتدا فکر کردند که کانکتیکات ممکن است درست باشد.

او گفت: «آنچه ما متوجه نشدیم این است که تفاوت جغرافیایی از کانکتیکات تا نیویورک بسیار زیاد است. "یک یخچال طبیعی از دره رودخانه هادسون پایین آمد و قله‌ها را از کوه‌ها جدا کرد، بنابراین همه چیز در سمت نیویورک تپه‌هایی در حال چرخش است. سمت کانکتیکات بسیار تنگ است، اوج به دره، بنابراین مناظر بزرگ و وسیعی وجود ندارد. تفاوت از نظر بصری بسیار زیاد است." در سال 2001، دلال آنها به آنها توصیه کرد که قطعه زمینی را ببینند که در بازار وجود ندارد، با تپه‌هایی که مالک قبلی، بازیگر جیمز کاگنی، گاوهای شاخ بلند خود را در آن چرا می‌کرد.

جیل به یاد می آورد: «ما آمدیم آن را نگاه کنیم و گفتیم، «مطمئنا، همین است».

کراوس ها بر خلاف همسایگان خود هستند، بسیاری از آنها مالک این زمین هستند تا بتوانند اسب سواری یا شکار کنند. پس از خرید ملک، هنگامی که از آنها پرسیده شد که آیا آنها به هر یک از آنها علاقه مند هستند، جیل با تغییر در کشاورزی پاسخ داد: "نه، ما در حال رشد هنر هستیم." خانه مدرنیستی آن‌ها که در یک نقطه منزوی قرار گرفته است، در اینجا نیز یک ناهنجاری است: آن‌ها توانستند سازمان حفاظت از زمین داچنس را متقاعد کنند که چنین ساختاری دارای «سابقه تاریخی» است - شرط قرارداد خرید آنها - زیرا جان ام. یوهانسن و مارسل بروئر، معماران هاروارد پنج، هر دو با منطقه ارتباط داشتند.

ویدئوی سیندرلا از اریکا بکمن در سال 1986، در انبار هنر در کنار قطعه‌ای از اثر نمایش داده می‌شود. عکس ارین بایانو برای ARTnews

دیوارهای رنگارنگ خانه مملو از مجموعه کرازس است، از جمله آثاری از تاسیتا دین، ریموند ساندرز، ریچل هریسون، ریچارد تاتل، رودولف استینگل، و فرانتس آکرمن، که دومی به سفارش. Upstairs is To Count: Intransitive (1972/2009)، قطعه ای مخصوص سایت از مل بوشنر، که 10 پنجره را با صدها عدد، که با 0 شروع می شود، با ترتیب های مختلف نوشته است. در اواخر بعد از ظهر، خورشید در حال غروب، سایه های خود را روی زمین و دیوارها می فرستد.

در طرف دیگر این ملک انبار هنری است که نمایشی چرخشی از آثار هنری را در خود جای داده است. وقتی بازدید کردم، قطعاتی از مریم بنانی، آلوارو بارینگتون، لورن هالسی و هلن مارتن در معرض دید قرار داشتند. در یک گوشه، ویدیوی مسحورکننده اریکا بکمن، سیندرلا (1986)، با یک مجموعه اصلی نصب شده در آن نزدیکی بود. در گوشه ای دیگر ویدیوی Rubber Pencil Devil (2018) الکس دا کورته بود که در آن سال در Carnegie International آن را دیدند. جیل به یاد می‌آورد: «وقتی زمان نصب آن فرا رسید، گفتم: «نمی‌توانم آن را در یک جعبه سفید قرار دهم - کار نمی‌کند.»

پیتر پیشنهاد کرد که برای افکارش با هنرمند تماس بگیرید، که جیل پاسخ داد: "من ترجیح می دهم بخشش بخواهم تا اجازه." او دیوارها را زرد رنگ کرد تا با روح بازیگوش کار مطابقت داشته باشد و صندلی های غذاخوری رنگارنگ خود را اضافه کرد.

طبیعت دوم متیو موناهان، 2023، پر از سنگ های اطراف این ملک است. عکس ارین بایانو برای ARTnews

اگر یک چیز وجود داشته باشد که رویکرد کراوس به جمع آوری را مشخص می کند، آن سرمایه گذاری صرف زمان است. به دلیل یک مشکل ساختاری، خانه آنها هشت سال طول کشید تا تکمیل شود. اما این در مقایسه با مجسمه های فضای باز چیزی نیست. دومین ماهیت متیو موناهان (2023) حدود 14 سال طول کشید، اگرچه هشت مورد اول شامل کراوس ها بود که سعی می کردند هنرمند را متقاعد کنند تا این سفارش را به عهده بگیرد. غیرعادی نیست که آن مرحله کمی زمان ببرد. به عنوان مثال، در حال حاضر، آنها در فرآیند ایده پردازی با مکس هوپر اشنایدر و مریم بنانی هستند.

موناهان از طریق ایمیل به من گفت: «جیل و پیتر از راه‌حل‌های متعارفی که هنرمندان برای انجام کار استفاده می‌کنند آگاه هستند، و من گمان می‌کنم که آن‌ها با انتخاب هنرمندانی با تجربه کم یا بدون تجربه در کار در فضای باز، و با اصرار بر ویژگی‌های سایت، برای خرابکاری مثبت این کنوانسیون‌ها تلاش می‌کنند».

موناهان با بیزاری کراوس ها از «هنر تخیلی» مجذوب شد. او گفت: "آنها از من دعوت کردند تا سایت را انتخاب کنم. هیچ ضرب الاجل و بحثی در مورد هزینه وجود نداشت." او چندین ماه به این فکر کرد که قطعه‌اش را کجا قرار دهد، و در نهایت یک منطقه را انتخاب کرد، اما متوجه شد که ترووه قبلا آن را مورد بررسی قرار داده است. او سپس پیشنهادی را برای یک قطعه زمین در حدود 200 متری خانه اصلی ارائه کرد، اما در بازدید بعدی، پیتر او را به مکان دیگری که شیب داشت، راند، به این امید که موناهان با آن موافقت کند.

در کنار پیتر، موناهان شروع به بازاندیشی در مورد مدل‌سازی مجسمه‌اش کرد و هنرمند و حامی با دور شدن از یکدیگر، فاصله و درجه شیب را تعیین کردند. اندازه اثر هنری حاصل دو برابر مدل اصلی موناهان است: دیواری به ارتفاع 6 فوت و 50 فوت طول، نیمه جلویی بیشتر در زمین مدفون شده، نیمه پشتی با مجسمه‌ای به ارتفاع 6 فوت از یک پیکر که بریده شده و سپس به هم جوش داده شده است.

دیواری که شبیه سیم مرغی ساخته شده است، با سنگ های موجود در ملک و همچنین بقایای دیگر این مجسمه پر شده است (یک دست اینجا، نیم بینی آنجا). یک مجسمه واقعی در دور، کار وقتی دور آن می چرخید تغییر می کند: یک صفحه فلزی سیاه دیوار را به دو نیم می کند و شیب سایت و مقیاس کوتوله آن را وقتی از سراشیبی دیده می شود پنهان می کند.

موناهان گفت: "سایت شیب دار کار را بهتر کرد، [ایجاد] یک تجربه تماشای پویا که باید از آن عبور کرد [و] به طوری که در یک انتها بیننده رو در رو با چهره ها ایستاده باشد و در انتهای دیگر، چهره ها بالاتر از آنها قرار بگیرند." او کراوس‌ها را «دوستان و همکار» می‌بیند و اضافه می‌کند که «سال‌ها صرف آرزوی عظمت عمودی نشدند، بلکه برای مذاکره پیچیده و لایه‌ای با یکدیگر و طبیعت سپری شدند».

رودخانه سنگی جان پیاسکی، 2009، در اعماق جنگل، در الگوی دنباله فیبوناچی قرار گرفته است. عکس ارین بایانو برای ARTnews

مذاکره با طبیعت از ویژگی های بارز کارهایی است که کراوس ها سفارش داده اند. مایکل ون والکنبرگ، معمار منظر این ملک، کراوس ها را به یکی از شاگردان خود، جان پیاسکی، در دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد معرفی کرد. در اولین بازدید پیاسکی از ملک، او به یک منطقه جنگلی دوید و فریاد زد که بقایای یک دیوار سنگی قدیمی را پیدا کرده است که وقتی کشاورزان مزرعه را پاکسازی کردند، به طور تصادفی جمع شده بودند. او به پیتر گفت که می خواهد مسیری در امتداد دیوار بسازد.

به زودی، با استفاده از سنگ‌هایی از کانکتیکات نزدیک، پیاسکی شروع به ترسیم مسیر تقریبا غیرقابل توجه - از بالای دیوار، ادامه در داخل دیوار، ظهور بالای دیوار - در دنباله فیبوناچی کرد. او که تنها با یک چکش و اسکنه کار می کرد، سه سال از آوریل تا نوامبر را بر روی این پروژه گذراند که در سال 2009 به پایان رسید. جیل گفت: "همه چیز اینجا به دلیلی در اینجا قرار داده شده است." "در یک لحظه، در حالی که او کار می کرد، داشتم می رفتم، و گفتم: "ببین، حلزون است." و او پاسخ داد: "می دانم. من آن را آنجا گذاشتم."

در امتداد جنگل، مجسمه خوزه داویلا ساخته شده است که شبیه به بخش های برش خورده یک کانتینر حمل و نقل آبی رنگ است - جیل به شوخی گفت: «اگر یک پشته دونالد جاد از روی زمین افتاده باشد، یک ریف است». فراتر از آن یک نصب هزارتو مانند از آینه های Jeppe Hein است که جنگل را به خود منعکس می کند. در یک زمین نزدیک، مجموعه‌ای از مجسمه‌های کاتیا استرونز وجود دارد که پخش شدن دانه‌های قاصدک مادر را تصور می‌کند. به قول جیل، قطعه‌ای بلند از مونیکا سوسنوفسکا «پلکانی است که فرو ریخته و به درختی در جنگل تبدیل شده است».

نصب ویدیوی سه کاناله تونی اورسلر +/- (2023) بر روی خطوط درختی مختلف در ملک پروژه می‌دهد و تاریخچه‌ای خاص از دره رودخانه هادسون را ردیابی می‌کند. عکس ارین بایانو برای ARTnews

بعد از غروب، جیل من را برد تا سه نصب ویدیویی را ببینم. فیلم کوتاه یان مانچوشکا فقید، نامرئی وجود دارد (2009) تنها کار انیمیشن او بود، داستانی معمایی که با قلم توپ ارائه شده بود. اینستالیشن تونی اورسلر، با عنوان +/- (2023)، سه طرح را بر روی خطوط درختان مختلف می فرستد و یک تاریخ خاص از دره رودخانه هادسون را بازگو می کند، جایی که هنرمند در آن بزرگ شده است، از پیشرفت های تکنولوژیکی مانند تلگراف و فیلم سازی اولیه گرفته تا ارجاع به وست پوینت، IBM، و مذهب مذهبی واحد.

اما تور دو نیرو، فانوس دریایی داگ آیتکن (2012) است. آیتکن قبل از ساخته شدن خانه بازدید کرد. آیتکن با یادآوری اینکه به کراوس ها گفته بود، به من گفت: «این واقعا مرا تحت تأثیر قرار داد - قدرت منظره.

فانوس دریایی داگ ایتکن، 2012، فیلم‌های مناظر فصلی به ارزش یک سال را بر روی نمای بیرونی خانه مدرنیستی کرازس ارائه می‌کند. عکس ارین بایانو برای ARTnews

آیتکن چندین بار در طول یک سال - در هر چهار فصل و در تمام ساعات روز - برای گرفتن فیلم ویدیویی از مناظر طبیعی بازدید کرد. فانوس دریایی آن تصاویر را بر روی خانه پخش می کند. این هنرمند گفت: "ما تمام این لحظات تغییر آنتروپی منظره را پیدا کردیم: برف در حال ذوب شدن، خورشید در حال حرکت در سراسر جنگل." در قطعه حاصل، «با تبدیل شدن روز به شب، ساختار به این تصویر از منظره اطراف خود تبدیل می‌شود».

آیتکن گفت: «پیدا کردن همکارانی که مایل به انجام این سفر بودند، عمیق بود. "تا آنجایی که مجموعه‌داران می‌گویند، دیدن چیزهایی فراتر از [شی‌] بسیار مهم است، و در عوض به دنبال این باشیم که هنر به کجا برسد، چه چیزی می‌تواند باشد، و به چه اشکالی می‌تواند تبدیل شود. آنها واقعا به پتانسیل واقعی هنر باور دارند - ایده هنر به عنوان عامل تغییر. آنها برای کارهای چالش‌برانگیز، ایده‌های تحریک‌آمیز، و کارهایی که خارج از چارچوب هستند، باز هستند.