مجموعه عظیم تازه کشف شده ممکن است چگونگی آماده شدن زائران یهودی برای ورود به معبد را روشن کند.

مجموعه عظیمی از چندین میکوات که گمان می‌رود توسط زائران یهودی استفاده می‌شده است، در پای کوه معبد در حومه شهر قدیمی اورشلیم کشف شده است. لایبنر و پلگ-بارکات به The Jerusalem Post گفتند.

این کار با بنیامین مزار، که رئیس دانشگاه عبری بود، درست پس از جنگ شش روزه آغاز شد. بعدها، نوه‌اش، ایلات مزار، نیز در اینجا کاوش کرد، عمدتا بقایای عصر آهن در قسمت شرقی پارک باستان‌شناسی آغاز شد. پس از مرگ او، ما وارد آن شدیم. استخر و چند میکوات.

این در نزدیکی "دروازه سه گانه" که اکنون مهر و موم شده است، قرار دارد که به عنوان یکی از ورودی های اصلی کوه معبد در دوران باستان خدمت می کرد. باستان شناسان توضیح دادند که در دوره معبد دوم، دروازه به یک پلکان زیرزمینی منتهی می شد که به سمت بالا به وسط میدان معبد کوه منتهی می شد. دروازه دیگری به سمت غرب به نام "دروازه دوگانه" نیز امروزه مسدود شده است، اما اگر از کنار میدان شروع شود و به سمت پایین بروید، مسدود شدن آن از داخل قابل دسترسی است. سایت احتمالا نقش مهمی در زیارت باستانی معبد دوم داشته است.

نقشی در سفر یهودیان باستانی که به معبد در اورشلیم زیارت می‌کردند، به آنها اجازه می‌داد تا قبل از رسیدن به کوه معبد، در یکی از میکواوت‌های این مکان تطهیر آیینی را انجام دهند. «کاوش‌های ما درست در پای پلکانی است که به سمت دروازه سه‌گانه بالا می‌روند. بنابراین، در یک مکان اصلی، در فاصله 50 متری از مرکز، در حدود 50 متر از مرکز، گفت: در این مجموعه، باستان شناسان یک استخر بزرگ گچ بری شده با پله هایی که از چهار طرف به داخل آن فرود می آمد، کشف کردند.

ابعاد آن تقریبا 12 در 9.5 متر است و قدمت آن به اوایل قرن اول پس از میلاد باز می گردد. در شمال غربی حوض مرکزی، باستان شناسان یک سازه اشلار (سنگ ظریف) حاوی چهار اتاق را در معرض دید قرار دادند. سه تا از اتاق‌ها به‌عنوان «میکوات»، حمام‌های تطهیر آیینی شناخته می‌شوند که قدمت آن به اوایل قرن اول میلادی بازمی‌گردد. لایبنر توضیح داد: «این بخش از مجموعه در زیر ساختاری متأخر از اواخر قرن چهارم مدفون شد. «ایلات مزار، قبل از اینکه بمیرد، کمی در اینجا کاوش کرده است.

کل این منطقه را یک خانه بیزانسی عظیم پوشانده بود. او دیوار شرقی در حال بسته شدن را باز کرد و این نمای زیبای خاکستری را پیدا کرد.» همه میکواوت ها دارای یک ویژگی بسیار نادر هستند: سوراخ های زهکشی حک شده در کف حوضچه های غوطه وری که نشان می دهد این مجموعه ممکن است از منبع دائمی آب جاری تامین شده باشد. آنها به همراه استخر مرکزی به یک سیستم وسعت دره متصل شده اند که به داخل دراون جریان دارد.

کانال‌های زهکشی، که در آن سکه‌های باستانی و خرده‌های سفال یافت شد، بیش از دو متر ارتفاع داشتند. لایبنر به پست توضیح داد: «در میکوات غیرمعمول است که می‌توانید استخر غوطه‌وری را خالی کنید و آب را جایگزین کنید. «این یکی از نکاتی است که ما را به این ایده می‌رساند که در اینجا آب جاری وجود داشته است.

نه فقط جمع‌آوری آب باران به‌عنوان معمولی، بلکه آب جاری.» او اضافه کرد که شاید به قناتی متصل است که کوه معبد را از ناحیه کوه‌های الخلیل تغذیه می‌کند. از سه میکوآوت، تنها یکی در ارتفاع کامل 4.2 متری خود در اقدامی نادر از حفظ، از جمله سقف سنگی طاق‌دار آن و میله‌ای که از طریق آن با آب پوشیده شده بود، زنده ماند. لایبنر به پست گفت که مخزن در دوره بیزانس وجود داشته است.

بین حوض بزرگ و سازه خاکستر حیاطی قرار دارد که با تخته های سنگی بزرگ و ظریف پوشیده شده است. با این حال، کاوش ها همچنین نشان داد که این مجموعه تاریخی اولین تأسیسات تطهیر عمومی ساخته شده در محل نبوده است. باستان شناسان میکوه ساخته شده قبلی را در زیر آن کشف کردند، اکسپدیشن دانشگاه عبری بقایای یک مجتمع تصفیه عمومی قبلی را که توسط خاکستر ساخته شده بود، کشف کرد که شامل یک میکوه بزرگ است که احتمالا مربوط به قرن اول قبل از میلاد است. پلگ برکات توضیح داد که این میکوه به احتمال زیاد پس از احداث کانال زهکشی فاز دوم از کار افتاده است.

از آنجایی که زهکشی از استخر غوطه ور می گذرد و آن را غیرقابل استفاده می کند. این کشف به سابقه طولانی تری از فعالیت های پاکسازی آیینی در منطقه ای که بلافاصله در مجاورت کوه معبد است اشاره می کند. این مجموعه در نهایت در تابستان 70 پس از میلاد به پایان رسید، زمانی که اورشلیم و معبد توسط رومیان ویران شدند. شواهد تخریب شامل ده‌ها سکه مربوط به اولین شورش یهودیان علیه روم است که در طول حفاری‌ها در مجموعه کشف شد. پلگ-بارکات گفت: «آنچه در اینجا داریم دو مرحله مشخص و مشخص است.

ما این بنای تاریخی را از دوره دوم معبد داریم که در اولین شورش یهودیان علیه روم در سال 70 ویران شد و شواهد چشمگیری از تخریب داخل بنا داشت.» پس از تخریب، این منطقه برای چند صد سال رها شد تا دوره بیزانس، زمانی که با سازه‌های داخلی بازسازی شد. لایبنر و پلگ-بارکات گفتند.

"چگونه منطقه بلافاصله در جنوب معبد برای پذیرایی از زائران زیادی که برای بازدید از معبد به اورشلیم آمده بودند طراحی شد، و چه فعالیت ها و آیین هایی در نزدیکی دروازه های آن انجام شد." و مرکز هرتوگ برای مطالعات باستان شناسی اورشلیم.