محققان اسرائیلی دریافتند زایمان زودرس ممکن است باعث آسیب کلیه مادام العمر شود

تصور کنید که زندگی را با کمبود بیولوژیکی دائمی شروع کنید که تا دهه ها بعد متوجه آن نخواهید شد. برای 15 میلیون نوزاد (یکی از هر 10 تولد) که هر سال به طور نارس متولد می شوند، این واقعیت پنهان سلامت کلیه است. تا به حال، دانشمندان می‌دانستند که ورود زودهنگام خطر ابتلا به بیماری مزمن کلیوی را دو برابر می‌کند، اما مقصر بیولوژیکی اصلی همچنان یک راز باقی مانده بود. نارس بودن به عنوان تولد زنده قبل از هفته 37 بارداری تعریف می‌شود. به لطف پیشرفت در درمان و تحقیقات در این زمینه، میزان تولدهای نارس زنده در دهه های گذشته به طور چشمگیری افزایش یافته است.

اما نارس‌ها می‌توانند از افزایش نرخ بیماری‌های بزرگسالان رنج ببرند، زمانی که اندام‌هایی مانند کلیه در رحم به خوبی رشد نکرده‌اند. یک مطالعه مشترک پیشگامانه توسط محققان مرکز پزشکی دانشگاه Hadassah در Ein Kerem اورشلیم و در دانشگاه Monash در ملبورن، سرانجام مکانیسم سلولی پشت این کمبود را کشف کرد - و ممکن است به طور مهمی از این مداخله محافظت کند. اندام های آسیب پذیر برای زندگی علائم سال ها قبل از تشخیص است. Dr.

موریس نچاما از واحد نفرولوژی اطفال هداسا و دانشکده پزشکی دانشگاه عبری اورشلیم، همراه با آتار آمله، دانشجوی دکترا از تشکیلات خودگردان فلسطین که تحقیقات دکترای خود را در هداسا انجام می‌دهد، رهبری این مطالعه را برعهده داشت. آمله آزمایش ها را طراحی و انجام داد و اولین نویسنده مقاله است. دکتر Oded Volovelsky، مدیر نفرولوژی کودکان Hadassah، و پروفسور.

الکساندر کومبز از مؤسسه کشف زیست پزشکی موناش در ملبورن استرالیا با آنها کار کرد. مطالعه جدیدی که به تازگی در iScience منتشر شده است، تحت عنوان "زایمان زودرس، پویایی سلول های پیش ساز نفرون را مختل می کند که مستعد ابتلا به بیماری کلیوی است" پاسخ معتبری به این موضوع ارائه می دهد که چرا کلیه های نوزادان نارس به عنوان یک تیم تحقیقاتی پیشرفته، یک مدل آسیب پذیر هستند. اختلال سلولی دقیق ناشی از زایمان زودرس که توسعه واحدهای فیلتراسیون کلیه را محدود می کند - باز کردن یک دوره خاص و محدود که در طی آن باید اقدامات لازم انجام شود.

برای درمان های پیشگیرانه آینده. یک انسان سالم به تقریبا یک میلیون واحد فیلتراسیون میکروسکوپی که کاملا قبل یا حوالی تولد ساخته شده اند، متکی است که هرگز بازسازی نمی شوند. این مطالعه برای اولین بار نشان می‌دهد که چگونه زایمان زودرس این پنجره حساس رشد را کوتاه می‌کند و میلیون‌ها بزرگسال را با ذخیره کلیوی پایین‌تری که هرگز نمی‌دانستند از دست داده‌اند، زندگی می‌کنند. مکانیسم سلولی کلیه را با واحدهای فیلتراسیون بسیار کم و بازه زمانی کوتاهی که در آن مداخله ممکن است باقی می‌گذارد.

به گفته محققان، این یافته‌ها می‌تواند تکنیکی را برای محافظت از کلیه‌های نوزادانی که نارس به دنیا می‌آیند امکان‌پذیر کند. «سال‌هاست که می‌دانیم کودکانی که نارس به دنیا می‌آیند با کلیه‌های آسیب‌پذیرتر به بزرگسالی می‌رسند، اما دقیقا نمی‌دانستیم چه چیزی و چه زمانی اشتباه رخ داده است.

آنها سعی می کنند دیرتر جبران کنند، اما پنجره از قبل بسته شده است. واحدهای تصفیه کوچکی به نام نفرون در هر کلیه طبیعی انسان.

ایجاد نفرون های انسانی در هفته سی و پنجم بارداری به پایان می رسد، اما این تعداد در افراد مختلف بسیار متفاوت است. آنها پس از تولد بازسازی نمی شوند. ولوولسکی در مصاحبه ای با The Jerusalem Post توضیح داد که برخی از نوزادان بیشتر و برخی با تعداد کمتری به دنیا می آیند. فردی که با نفرون های کمتری متولد می شود، ذخیره کلیه کوچک تری را در طول زندگی حمل می کند. زایمان زودرس به طور فزاینده ای نه تنها به عنوان یک رویداد حاد نوزادی بلکه به عنوان یک عامل تعیین کننده مادام العمر در سلامت کلیه شناخته می شود.

اما مکانیسم‌های سلولی و مولکولی که این برنامه‌ریزی رشدی را هدایت می‌کنند، مبهم باقی مانده‌اند، که اغلب در محیط‌های بالینی با دو یا چند وضعیت پزشکی که همزمان در یک فرد اتفاق می‌افتد، مخدوش می‌شوند - مانند سپسیس، داروهایی که به کلیه‌ها آسیب می‌رسانند، یا دریافت استروئیدها پس از تولد.

در حال حاضر، از نظر بالینی می توان کمی برای افزایش تعداد نفرون ها انجام داد. مطالعات اپیدمیولوژیک قبلا نشان داده است که کودکان و بزرگسالانی که زودتر از موعد به دنیا می آیند، بیشتر از فشار خون بالا، پروتئین در ادرار و کاهش عملکرد کلیه رنج می برند. تا به حال، دلیل آن مشخص نشده بود. «تحقیق ما با استفاده از مدل موش زایمان زودرس، پاسخ را ارائه می‌دهد. محققان سلول‌های پیش‌ساز تولیدکننده نفرون‌ها را بررسی کردند و دریافتند که انتقال ناگهانی و اولیه از رحم به دنیای خارج، زمان حساس رشد و بلوغ آنها را مختل می‌کند.

سلول ها وارد حالت استرس می شوند و فرصت ترمیم را از دست می دهند. ما معتقدیم که این یافته‌ها به نوزادان انسان نیز مربوط می‌شود.» ولوولسکی افزود: «بلافاصله پس از تولد زودرس، سلول‌های پیش‌ساز وارد حالت استرس سلولی می‌شوند و واکنش مولکولی اضطراری به نام پاسخ پروتئین بازشده را تحریک می‌کنند. در همان زمان، ژن‌های مسئول تمایز به نفرون‌های بالغ سرکوب می‌شوند.

به عبارت دیگر، سلول‌ها به جای ساختن، روی بقا تمرکز می‌کنند.» یک روز بعد، آن‌ها سعی می‌کنند تاخیر را با موج سریع‌تری از تقسیم و تمایز جبران کنند، اما جبران آن خیلی دیر انجام می‌شود. «یکی از یافته‌های شگفت‌آور مطالعه ما این است که در حیوانات نارس، دوره ساخت نفرون حدود 24 ساعت بیشتر از حد معمول طول می‌کشد، اما این گسترش gap را پر نمی‌کند.

نتیجه یک کمبود نفرون دائمی است که حدود یک ماه پس از تولد به وضوح اندازه‌گیری می‌شود و قبلا با علائم کاهش عملکرد کلیه همراه است.» در معاینه بعدی، در سنی معادل بزرگسالی، کلیه‌های این موش‌ها نشانه‌هایی از آسیب مزمن را نشان دادند: گلومرول‌ها (جسم تصفیه‌کننده) بزرگ شده بودند، تعداد کمی از پروتئین‌ها در کلیه‌ها به نظر می‌رسیدند و پروتئین آنها را جبران می‌کرد. انباشته شده است.

به عبارت دیگر، آسیب‌های ناشی از روزهای اول زندگی برای چندین دهه آشکار می‌شود. «ما کودکانی را که نارس به دنیا می‌آیند در کلینیک همراهی می‌کنیم و نتیجه آن را سال‌ها بعد، گاهی اوقات فقط در نوجوانی می‌بینیم. این مطالعه نشان می‌دهد که چند روز اول پس از تولد نه تنها دوره زنده ماندن است، بلکه دوره‌ای است که ذخیره کلیه برای زندگی در آن تنظیم می‌شود. بیماری کلیوی با افزایش سن.» یک یافته دیگر تفاوت بین جنسیت است.

این نفرولوژیست اطفال گفت: "اختلال در تعداد نفرون و عملکرد کلیه در مردان قابل توجه بود اما در زنان نه، مطابق با شواهد قبلی مبنی بر اینکه جنین‌های پسر مستعد ابتلا به شرایط نامطلوب پری ناتال هستند و ممکن است در ارزیابی خطر در آینده کمک کند."

اگر بتوان این پاسخ استرس را به موقع مهار کرد، ممکن است برخی از نفرون هایی که امروزه از دست رفته اند حفظ شود. محققان تاکید می کنند که این مرحله اولیه است. این مطالعه مکانیسم و ​​زمان بندی را مشخص می کند، اما درمانی که از آسیب جلوگیری کند هنوز آزمایش نشده است، و این هدف مطالعه بعدی آنها است. نچاما و ولوولسکی گفتند که تحقیقات آنها در نهایت می تواند انقلابی در مراقبت از بیماری کلیوی ایجاد کند.

این تصور که اعداد نفرون را می توان با مداخله به موقع در مدل های تجربی بازیابی کرد، به مبارزه مهم برای یافتن درمانی برای بیماری های کلیوی امیدوار می شود. این مطالعه از همکاری اسرائیل و استرالیا با حمایت AUSiMED، یک موسسه خیریه استرالیایی که تحقیقات پزشکی مشترک بین دو کشور را ترویج می کند، شکل گرفت. این همکاری بدون وقفه در طول جنگ ادامه یافت، با کار آزمایشگاهی در اورشلیم و تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیک در ملبورن به طور موازی، با هماهنگی روزانه در اختلاف زمانی و وضعیت امنیتی.

آنها گفتند که برای تیم ها، این همچنین اثباتی بود که تحقیقات پزشکی بین المللی می تواند تحت سخت ترین شرایط به کار خود ادامه دهد.